Kill Me Please (2010)

Er hangt zo'n beklemmende, sinistere, onaangename sfeer aan deze film, dat ik dit moeilijk als komedie kan zien. Ja, ik heb wel een paar keer moeten lachen, maar vond sommige scènes te schokkend om er om te moeten lachen. Een slechte film is het zeker niet, intrigerend zelfs, en om er toch een knipoog aan te kunnen geven, een soort Loenatik 2.0.

De eerste helft van de film was sfeervol en orgineel. De opbouw is zorgvuldig en smaakvol en de personages lijken op het eerste gezicht boeiend genoeg. In de tweede helft van de film wordt al het goede voorwerk vakkundig om zeep geholpen. Even kort door de bocht. Er had veel en veel meer ingezeten. Goede ideetjes zijn er meer dan voldoende maar die zijn er maar voor een film van drie kwartier. De rest wat daarma komt mag geen naam hebben. Tweeslachtige film die over het geheel genomen het oordeel Matig verdiend.

Aanvankelijk vond ik dit helemaal geen komedie maar dan gaat de film toch wel over naar een zwarte komedie met als hoogtepunt de boswandeling. Helaas, lang houdt die tendens niet aan en vervalt de film in absurditeit waarbij men het gissen heeft naar de betekenis er van. Toch niet volledig afbreken, want hoezeer naar het einde toe wansmakelijke tonelen zich opstapelen, de film behoudt toch wel een zekere spankracht en wat vooral te loven blijft, is het spel van de acteurs waarbij de pluim niet naar hoofdrolspeler Aurélien Recoing gaat, maar wel naar Bouli Lanners.

Deze film heeft veel potentieel omwille van het intrigerende concept, alleen blijft de uitvoering nogal slordig en niet altijd even interessant. We bevinden ons in een wereld waar zelfmoord gereguleerd is. Niet iedereen is daar even gelukkig mee, maar het doel van de instelling is om mensen op een rustige (geplande) manier afscheid te laten nemen van de wereld. Zoals zij het willen en vaak gaat dit gepaard met een laatste wens. Gedaan dus met het oversnijden van de polsen of zich voor treinen of van gebouwen te gooien.

Ja, zo zou ik ook wel willen sterven. Een man die zichzelf gif toedient via een slokje champagne om vervolgens de liefde te bedrijven met een knappe deerne. Er zijn ergere manieren om aan je einde te komen. Moet ik onthouden ... Krijg je meteen ook inzage in de wensen of verlangens van anderen. Het kon best pittiger, jammer.

Maar de film heeft ook een komische invalshoek. Wanneer iemand zelfmoord pleegt op de old fashion way doet men er alles aan om hem te redden. Of wanneer er een shooting raid plaatsvindt, rent iedereen voor zijn leven, gewoon omdat ze een andere manier van (zelf)doding in gedachten hadden.

Interessant dus, alleen niet altijd goed uitgevoerd. Er zat veel meer in. Wel fijn om in deze Frans-Belgische productie de Belgische acteurs Benoît Poelvoorde en Clara Cleymans (Yummy) te mogen aanschouwen. Zwevend tussen 3,0 en 3,5*.