Questa Specie d'Amore (1972)

Eén David di Donatello Award in 1972 voor de Beste Film en twee Silver Ribbon Awards in 1973 voor het Beste Scenario en Verhaal.

(Alberto Bevilacqua)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor Tognazzi in een dubbelrol, Fernando Rey, Jean Seeberg en Ewa Aulin ?

Dat deze film blijkbaar in de prijzen viel is minder verrassend, want het blijkt hier weer eens te gaan om extreem linkse communistische propaganda die zo subtiel is als die van Bertolucci en er toendertijd bij de krietisie inging als zoete koek.

Tognazzi dus in een dubbelrol als vader en zoon, met de gebruikelijke Bertoluccineske thematiek van pappa die in het verzet zat en zoon die conformist is geworden, zoals gezegd heeft deze plebejische knul zijn wortels verloochend en is ingetrouwd in de immer kwaadaardige upper class kringen, en wel in de hoedanigheid van de immer malicieuze Rey als zijn schoonvader en Jean als zijn vrouw, kortgeknipt weer maar nog lekker, en de nog lekkerder Aulin speelt haar jongere zus.

ITT wat de synopsis suggereert gaat Tognazzi jr. helemaal niet terug naar Bertolucci stad Parma om met zijn vader te breken, maar juist om de banden met hem aan te halen en die met Jean te verbreken. Dit leidt tot zalige momenten tijdens PCI bijeenkomsten, maar zoals gebruikelijk gooien boze fasjisten roet in het eten .

De thematiek is Bertolucci, de stijl echter klassiek en het tempo uiterst traag. Het acteerwerk is de grootste pre.

Muziek van Morricone op zijn sentimenteelst.