Scugnizzi (1989)

De prent won 6 Prijzen en kreeg 4 Nominaties.

Op het Festival van Venetië in 1989 de Golden Osella voor de muziek, de kleine Gouden Leeuw voor de regie en nog de President of the Italian Senate's Gold Medal.

In 1990: twee David di Donatello Awards voor de muziek en de Silver Ribbon, ook voor de muziek.

Bedankt voor de info . Maar waarom stemt u eigenlijk niet ?

Enfin, niet de eerste Napolitaanse film van Loy die doorbrak met L4GDN, maar dat was andere koek. Hier betreft het een zoveelste scugnizzi film, op en top melodrama dat het er allemaal nogal dik en onhandig oplegt in wat Loy's voorlaatste film zou blijken te zijn.

Het wordt ons allemaal verteld in flashbackvorm: de voorstelling in het San Carlo begint, de schoffies komen op en via splitscreen- waarom in godsnaam ? - zullen we zien hoe het met de jonge anti- helden zover gekomen is dat ze zijn beland in wat wel degelijk een jeugdgevangenis is, en hoe de musical tot stand kwam.

Het hoe en waarom zal niet verbazen : de jochies zijn het slachtoffer van een boze, corrupte en gewetenloze samenleving waarin de camorra almachtig is en je zoals dat heet geen ander alternatief hebt dan de criminaliteit. De film switcht dus- en wel via het splitscreen - steeds tussen vignetjes waarin we de schoffies in het wild leren kennen, en de musicalnummers. Zoals gebruikelijk in musicals zijn de voorstellingen nog het beste en stellen de verhaaltjes er omheen weinig voor, die deden in hun brave en oubollige onhandigheid vaak wat onbedoeld komisch aan waar dit volstrekt niet de bedoeling was. Of wat dacht je van e.g. de plastic muizen of de grap met de suiker en de sos.

Er was nochtans genoeg gelegenheid om er een ruig urban crime drama van te maken, Loy kiest die weg uitdrukkelijk niet en vlucht a.h.w. in het neo- realistische verleden gemixt met Napolitaans volks melodrama. Voor italocrime tifosi is dit verder niet interessant, ondanks de alomtegenwoordigheid van de georganiseerde misdaad die hier wordt vertegenwoordigd door Don Aldo Giuffrè, die jullie ook kennen uit the good the bad and the ugly...

Setting: de verrotte binnenstad en zijn steegjes, maar ook de u uit Gomorra gekende housing projects. Dat is de ruimte, maar ook de tijd is relevant : 1989, Napoli wordt voor de tweede keer kampioen dankzij Maradona. Het klootjesvolk viert feest, maar had zijn energie beter in iets anders kunnen steken, zo poogt de brave Loy ons duidelijk te maken.

Cast bestaat wat de jochies betreft goeddeels uit amateurtjes allicht, maar ook Leonardi die jullie kennen uit cinema paradiso...Gulotta is de projectleider die hier schijnbaar voor het comic relief moet zorgen, maar tamelijk en onnodig vervelend clownesk bezig is.

De muzieknummers waren zoals ik zei het best, en die muziek werd verzorgd door Mattone, zoals gezegd gelauwerd zelfs in Venetië..

Hoewel dus overladen met prijzen en niet te slecht, vooral een gemiste kans op een volwassen urban crime drama , imho.