Policarpo, Ufficiale di Scrittura (1959)

In 1959 won de film de Prijs voor de Beste Komedie op het Festival van Cannes. Een jaar later was er nog een Silver Ribbon Award. (Migliori Costumi)

Bedankt voor de info weer . Alleen jammer dat er vervolgens 3 jaar lang niet gestemd is op of gesproken over deze toch gekende film die in onze contreien werd uitgebracht als Policarpo : kalligraaf, en ongetwijfeld vaak op tv is geweest...wie heeft deze gezien ?

Laatste film van Soldati die trouwens nog 30 jaar zou leven maar er blijkbaar geen zin meer in had, en die de nodige auto-ironie bevat : Soldati begon immers als adept van de zgn. kalligrafische school die door de tijd was ingehaald en vergeten dreigde te worden, net zoals de brave sukkel en schoonschrijver Policarpo- Rascel vergeten dreigt te worden dankzij de introductie van de goddeloze typemachine op zijn kanselarij, een hellevehikel dat hij aanvankelijk weigert te gebruiken.

Een soort rol als Rascel eerder vertolkte in il cappotto trouwens, al is de anti- held hier voorzien van een gezinnetje met vrouw Soler en dochter Gravina- die jullie ook kennen uit the day of the jackal- die uitgehuwelijkt dient te worden aan de zoon van chef de Filippo- hier ook echt vertolkt door vader en zoon de Filippo. Helaas : ze legt het aan met typograaf Salvatori, die zoals u reeds vermoedde zelf een enthousiaste aanhanger van de typemachine is en de nieuwe tijden symboliseert waaraan Policarpo zich niet kan aanpassen.

Nogal opzichtige metaforiek van het soort waar je nu in Cannes geen potten meer mee breekt, een old school cine papa film in de toch ook goede betekenis van het woord, wat belegen maar aandoenlijk. Je kunt je afvragen of het wel een komedie is eigenlijk, geen typische farce uit die tijd iig. Wel geschreven door CAI coryfeeen Age/ Scarpelli naar het verhaal van Vassallo.

Zoals gezegd spelend tijdens de belle époque met minutieuze en idd. calligrafische aandacht voor de sets en kostumering, daarvoor ook bekroond. Sets zoals die verzorgd werden door Mogherini, die jullie ook kennen als art designer van Fellini en Pasolini...voor de duidelijkheid : het betreft hier een kleurenfilm.

Vele grote namen in de cast, de protagonisten zijn of werden ook gekend maar in cameo's zien we nog gekendere gezichten als Tognazzi, Sordi, De Sica en Nazzari, die laatste in de beroemde slotscène. En onze vriend Isbert ? Die heeft een rolletje als inwonende huurder van Rascel, is natuurlijk lost in dubbing maar was ingehuurd voor het Spaanse publiek van deze co- productie.

Score van Lavagnino, met het beroemde diëgetische zang intermezzo, meer bepaald het liedje il mondo cambia.

Ik geloof dat er behalve de onderschriftsloze Italiaanse DVD ook een Franse is, ben niet zeker. Voor fansubs zal dit te belegen zijn, vrees ik.