Il Padre di Famiglia (1967)

De net besproken film bracht me vanzelf op deze, die op zijn manier ook weer een voorloper was van de post-68 bourgeoisfamilie analyses, en tegelijkertijd voortborduurde op de boom-komedie , of dacht je dat Manfredi toevallig een architect speelde die strijdt tegen stadsvernieling. Dat het hier om iets nieuws gaat blijkt wel uit de openingssequentie waarin Manfredi betrokken is bij studentenrellen, maar dan in 46... die beginsequentie is trouwens ook meteen de beste.

Niet dat de rest slecht is, maar met letterlijke cinema papa en mama heb ik- nog- niet zoveel.

Eigenlijk is er erg weinig komisch aan deze film, of tenminste aan de hoofdintrige. Comic relief wordt vooral verzorgd door Tognazzi, die de rol moest overnemen die eigenlijk door Toto gespeeld had moeten worden, maar zoals gekend overleed deze tijdens de opnames, meer bepaald die van een begrafenis...het betreft de figuur van een shabby anarchist die Manfredi de brave burgerman stiekem zou willen zijn, maar nooit durfde te zijn... Claudine Auger komt ook nog langs als illegale love interest van de held, en dan hebben we natuurlijk nog Caron met haar eeuwige melkgebitje. Haar hollywoodcarrère was blijkbaar op geheel dood spoor beland, en zo kwam ze hier terecht. Slecht was ze niet, ik geloof zelfs dat ze haar text in het Italiaans uitsprak, al werd ze zo te horen wel door een ander overdubd achteraf. Ze kende trouwens naar het schijnt Italiaans.

Deze door Maccari geschreven klassieker is een wel heeeeel grote inspiratie geweest voor het hier zo populaire CETA van Scola, dat lijk tme duidelijk.

Wederom een score van Rustichelli.