De Duivel Te Slim (1960)

Een, twee, drie en een ander

Een paar jaar geleden was op Youtube een aantal van de films van Edith Kiel te vinden. Het was via daar dat ik aan materiaal kwam om een still te fabriceren om de films zodoende toe te voegen aan de site, maar niet lang daarna werden de films jammer genoeg alweer verwijderd. Het leek erop dat ik deze De Duivel Te Slim niet meer ging kunnen aanschouwen. Gelukkig bleek de openbare omroep daar een mouw aan te passen door een tijd geleden opeens met een uitzending op de proppen te komen. Toen opgenomen en vandaag, eindelijk, eens voor gaan zitten.

Eerste film dus die ik zie van Edith Kiel en dit smaakt naar meer. Als Antwerpenaar is dit sowieso wel tof om te kijken vanwege de oude beelden van onder andere de Groenplaats en Het Steen, maar ben ik de enige die hier wel wat gelijkenissen met Some Like It Hot in ziet? Wilder's grote hit (die een jaar eerder uitkwam) met Marilyn Monroe, Tony Curtis en Jack Lemmon ging namelijk ook over twee muzikanten die tegen wil en dank met een stel gangsters in contact komen en zich op een bepaald moment in vrouwen verkleden, inclusief een romance met een vent die niet doorheeft dat hij een andere vent is aan het opvrijen. Soit, gelukkig geen exacte kopie en eigenlijk vooral leuke nonsens. Het einde is weliswaar wat abrupt, al is het stuk in de boerderij wel een leuke climax, maar wordt voornamelijk nog gered door de twee hoofdrollen.

En die zijn weggelegd voor Gaston Berghmans en Jef Cassiers die rollen van Pol Rubens en Pierre op hen nemen. Moet zeggen dat ik nooit echt zo'n enorme fan ben geweest van Berghmans, maar dit doet hij nog wel vrij behoorlijk. Het is echter Jef Cassiers die hier compleet de show steelt. Het blijft allemaal ietwat belegen humor natuurlijk, maar ik heb me er kostelijk mee geamuseerd. Op de openingscredits worden enkel Gaston Berghmans en de Woodpeckers gecrediteerd en dan weet je dat Cois Cassiers ook nog ergens gaat opduiken. Dat gebeurt hier in de rol van Tibor, de Hongaar die uiteindelijk de spilfiguur in het alles blijkt te zijn.

Ach, ik ben waarschijnlijk veel te gul en toch... ik heb me hier anderhalf uur goed mee geamuseerd. Edith Kiel levert een vlotte film af die vooral dankzij de Cassiers broertjes en Gaston Berghmans nog naar een net iets hoger niveau wordt getild. Toch eens een poging doen om mijn handen te leggen op meer van hen.

Kleine 4*