Mio Caro Dottor Gräsler (1990)

Eén David di Donatello Award (fotografie - Giuseppe Rotunno) en 4 Nominaties in 1990. (o.a. voor de muziek van Ennio Morricone)

Deze film had wel wat meer aandacht verdiend: een cast waar je u tegen zegt en cinematografisch een juweeltje. Kosten noch moeite zijn gespaard voor de oogstrelende kostuums, locaties en interieurs. Je komt ogen tekort. En dan ook nog naar een novelle van Arthur Schnitzler. Dus hou de zakdoeken maar bij de hand. En daar heeft hier dus niemand naar gekeken.

Mij kun je als volbloed romanticus na zo'n film opvegen. De synopsis hier is nogal summier. De kundige dokter leeft samen met zijn zuster, achter wie ook een geheim en veel leed schuil gaat. Na haar dood zoekt de dokter een vrouw en valt voor de mooie Kristin Scott Thomas. Maar hij vergeet het ijzer te smeden als het heet is. Daarna valt hij voor een simpel stadsmeisje, de mooie Katarina (Sarah-Jane Fenton), maar dat loopt ook niet goed af. De rest laat zich raden. Miranda Richardson speelt een mooie dubbelrol als zuster en als derde vrouw in het leven van dokter Gräsler, een rol van Keith Carradine, van wie ik nog nooit had gehoord. Een miscast wat mij betreft. Hij mist uitstraling en op de belangrijke momenten intensiteit. Wie neemt nou in hemelsnaam in zo'n op en top Europese film een Amerikaan als dragende acteur.

Een Italiaanse film, waarin Engels wordt gesproken, maar die niets Italiaans heeft. Behalve dan de regisseur en de rare Italiaanse titel. Zal ook wel een reden zijn dat deze film in de vergetelheid is weggezakt. De Engelse titel The Bachelor dekt de lading beter. De film speelt in Hongarije vlak voor het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog. Dé echte ster van de film is Boedapest, te zien in al z'n facetten: de metro, de opera, de koffiehuizen, het jubelpark, de schitterende trapportalen in de appartementengebouwen en de prachtige jugendstil badhuizen, die hier doorgaan voor het kuuroord waar de dokter zijn werk doet. Voor wie Boedapest kent is het een feest om te zien. Maar ik begreep dat voor de Amerikaanse remake weer interieurs uit San Francisco zijn gebruikt. Wie het snapt mag het zeggen.

Gelukkig is de soundtrack van Ennio Morricone dit keer niet zo opdringerig en doet wat het doen moet: beeld en verhaal ondersteunen, in plaats van in de weg zitten, zoals zo vaak. Nee, dit is geen James Ivory productie, daarvoor heeft Roberto Faenza te weinig middelen. Maar er zitten ook ook leuke zijlijntjes in, zoals die ongemakkelijke ambtenaar op het postkantoor die de telegrammen van de hoofdpersoon eigenlijk niet wil versturen omdat hij denkt dat er leugens in staan. Wat ook klopt.

Maar het gaat natuurlijk om die tragische liefdesgeschiedenis. Hoe het komt weet ik niet, maar wat dat betreft weet de film je toch niet echt te raken. De zakdoeken waren niet nodig.