Bloodfight (1989)

Money, money, money!

Altijd fijn om het nieuwe jaar te beginnen met een serieuze valling. Ach, dan kruip je maar onder een deken met een filmpje. Ik was nog niet lang geleden terug van Londen en daar had ik me een voorraadje Bolo Yeung films aangeschaft, de ideale gelegenheid om daar eens aan te beginnen natuurlijk. Bloodsport was indertijd mijn kennismaking met de imposante Yeung en dan leek dit me wel een leuke film in dezelfde soort te zijn.

Ik ben er echter nog niet echt uit wat dit juist moest voorstellen. Hier en daar wat knipogen naar andere films in het genre (die voetafdruk op iemands borst lijkt zo te zijn weggelopen uit Bruce Lee's Game of Death alsook het wegblazen van het borsthaar is zo'n klassieke scène) maar dit lijkt vooral een soort van remake van Bloodsport te zijn geworden. Hoewel, remake is niet helemaal het juiste woord omdat Shuji Goto toch ook wel wat andere dingen probeert. Interessant in ieder geval om eens een student te zien die het loodje legt waarna het de meester is die op wraak uit is. Verder is dit echter wel een standaard tournament film die eigenlijk meer focus legt op de menselijkheid van Masahiro (zijn alcoholisme, de problemen met zijn vrouw, ...) dan op het toernooi zelf. Leuk om eens zo'n andere aanpak te zien in ieder geval, maar Goto besluit er om de een of andere reden dan nog wat flink foute humor tussen te gooien zoals een bende (in gekleurde pakjes en veel smoelentrekkerij uiteraard!) die te pas en te onpas verschijnt.

Ook bedoeld om een internationaal publiek te bereiken waardoor er dus besloten is om de film volledig in het Engels te draaien. In plaats van achteraf te dubben koos Goto ervoor om zijn acteurs effectief Engels te laten spreken en dat resulteert in wel erg slechte dialogen. Yeung geraakt nog ver weg met zijn charisma en blote bast (die tattoo op zijn voorhoofd daarentegen ziet er wel vrij belachelijk uit, maar ik zou het hem toch niet durven zeggen) maar Simon Yam bijvoorbeeld lijdt hier toch wel net iets te hard onder. Qua vechten best ook nog wel vermakelijk. Film opent leuk met een collage aan toernooigevechten, maar ook de dood van Ryu ziet er toch wel heerlijk bruut uit. Climax doet ook perfect wat je ervan zou verwachten.

Tof om eens gezien te hebben, al is het maar als liefhebber van Bolo Yeung. Beetje jammer dan dat hij bij vlagen uit de film verdwijnt, maar het is genieten wanneer hij zijn smoel laat zien. Verder valt vooral het slechte Engels nog op en een paar erg amusante vechtscènes. Ik heb ook nog Ironheart, de laatste film van Robert 'Enter the Dragon' Clouse liggen. Ben benieuwd!

2.5*