Day of the Animals (1977)

Slechts 9 stemmen? Nochtans is Day of the Animals één van de meest signifcante eco-horrors die in de jaren '70 vlotjes van de band rolden. Al tijdens de openingstitels worden we gewaarschuwd dat de chemicaliën die we dagelijks de lucht in blazen schadelijk zijn voor de ozonlaag. En er komt een dag waarop dat gat zo groot is, dat de zon vrij spel krijgt en de straling de dieren op deze planeet tot waanzin drijft. Diezelfde dag trekt een bonte verzameling natuurliefhebbers erop uit voor een weekendje kamperen in de bergen. Het duurt niet lang voor ze oog in oog komen te staan met de oorspronkelijke bewoners van het domein (nee, niet de indianen, hoewel er wel eentje meespeelt).

Zowel op het vlak van spanning als effecten is Day of the Animals bovengemiddeld, zeker in dit subgenre waar het werken met dieren geen evidentie is. Daarnaast zorgt de groepsdynamiek voor een extra dimensie die het allemaal interessanter maakt om naar te kijken. Dat Leslie Nielsen een eikel was wisten we bijvoorbeeld al, maar hier doet hij er toch nog een schepje bovenop als rotte appel in de mand. Of de tweedracht die hij zaait uiteindelijk de ondergang van de kampeerders zal betekenen, is de vraag die de kijker vervolgens het meest bezighoudt.

Een aanradertje voor liefhebbers van horror, maar zeker ook van avonturenfilms.

Als we filmmakers moeten geloven dan gaat de wereld zeer binnenkort ten onder. Zijn het geen buitenaardse wezens die met hun ruimteschepen op ons neerdalen, dan is het wel Moeder Natuur die ons met tsunami's en eeuwige ijstijden zal bestrijden. Girdler kiest voor een ander thema, namelijk het gat in de ozonlaag. Die is dusdanig groot dat de dieren op bepaalde plekken op Aarde teveel worden blootgesteld aan UV-straling. En dat schijnt niet zo'n goede uitwerking te hebben op hun humeur.

Een uiterst saai groepje avonturiers is toevallig op zo'n plek aan het hiken. Toen ik Leslie Nielsen voor het eerst in beeld zag moest ik meteen een beetje gniffelen. Het treft hier echter een serieuze rol waarin Leslie een klootzak speelt. Het is het enige interessante personage, want de rest van de groep bestaat uit doodsaaie personages. Er gebeurt ontzettend weinig en de dialogen en de traagheid van het verhaal is slaapverwekkend.

De verscheidenheid aan beesten die zijn gefilmd zijn best de moeite waard, al kun je door de vele strepen en cigarette burns die door het scherm liepen niet echt zeggen dat de film mooie plaatjes van de natuur liet zien. Desalniettemin vond ik het de oubollige sfeer wel wat versterken. Waar de film wel in scoort zijn de animal attacks. Die zijn me heel erg meegevallen. Er is daadwerkelijk contact tussen de slachtoffers en de echte beesten waardoor het geloofwaardig blijft. Maar zodra de dieren het toneel verlaten zwakt de film meteen weer af tot een matig niveau.

‘It’s a weird day, Sun is burning right through you, and it ain’t even hot.’

In de de jaren zeventig van de twintigste eeuw kwam het milieubewustzijn opzetten (het gat in de ozonlaag) en uiteraard verschenen er dan ook meerdere ECO-Horrorfilms waarin de natuur terugslaat door middel van (al dan niet gemuteerde) diersoorten. Zo ook deze! Haviken, gieren, een roedel honden, ratten, poema’s, een beer en talrijke andere dieren hebben het voorzien op een groepje rugzaktoeristen.

Nu heeft de regisseur de reputatie om succesformules schaamteloos te kopiëren en blijkt dit dan ook niets minder dan een rip-off van zijn eigen film; Grizzly (1976), maar dan met meer dieren. Ook de aanwezigheid van Christopher George, die de hoofdrol als de gids Steve speelt, bevestigd dat ook nog eens! Niet dat het iets uitmaakt want een van de zwaktes van de film is dat het niet lukt om sympathie op te brengen voor geen één van de personages. Van de dieren gaat verder ook maar weinig dreiging uit en in de twee scènes waar dit wel gebeurd, blijkt dat die domweg geleend zijn uit de film The Birds (1963) Nu is de mens zélf zijn grootste vijand, en tja...het is Leslie Nielsen die ons dit duidelijk moet maken. Dit lukt hem geen moment. Als curiosa is de film nog wel leuk.

Zo zijn Lynda Day George die reporter Terry Marsh speelt en Christopher George in het echt man en vrouw. En advocatenvrouw Mandy die als eerste ten prooi valt aan agressieve roofvogels, is een dierentrainer Susan Backlenie genaamd. Haar naam zal zo gauw niet iemand iets zeggen maar zij werd vooral beroemd/bekend als Chrissie Watkins, het meisje dat aan het begin van JAWS wordt verorberd.