Un Italiano in America (1967)

Een van de eerste films geregisseerd door Sordi zelf, wat vergelijkbaar met het voorgaande FDL en meer van zijn films, weer een typische Sordi in den vreemde product dus. En tevens het spiegelbeeld van UAAR. Hij had natuurlijk e.g. Risi of Comencini kunnen vragen of ze zin hadden in een betaalde werkvakantie in de states, maar wellicht uit angst dat ze hem 5 seconden niet in beeld zouden brengen besloot hij helaas zelf de boel te regisseren naar een scenario van hemzelf en buddy Sonego, wat betekent dat ze zich hier weer verkneukelen in hun kleinburgerlijk provinciaalse visie op het verre buut'nland.

Gelukkig was er De Sica om Sordi weerwerk te bieden, zodat we kunnen genieten van duetten tussen 2 van de grootste Italiaanse acteurs aller tijden. Het leeftijdsverschil tussen vader en zoon is wat aan de krappe kant, maar het kan net.

Sordi is nog nooit in zijn leven verder dan Rome geweest en hoort dan dat papa nog leeft in de USA, en de buddy/road movie kan beginnen. De eerste sequentie in de USA is de beste en zelfs profetisch, hierin wordt de fake-emo tv all' Americana in de zeik genomen zoals die hier gelukkig nog lang niet bestond. Daarna krijgen we de meest voorspelbare cliché's en beelden van Amerika voorgeschoteld : Broadway by night, Las Vegas met een casinosequentie, Hollywood, de olievelden van Texas, het Memphis van Elvis enz. En natuurlijk worden ze achtervolgd door gangsters.

De Sica speelt ook een gebruikelijke rol als babbelzieke bluffer, maar ik moet wel even attenderen op het feit dat de synopsis de gehele intrige incl. het einde bevat, al is dat verder bepaald geen spectaculaire twist uit het niets.

Film had veel beter kunnen zijn indien geregisseerd door een ervaren prof, nu mist het tempo en is het vooral een bedaagde reeks sketches die slechts dient om de kwaliteiten van de 2 protagonisten uit te buiten, zonder concurrentie .

De score van Piccioni is zonder meer briljant.