Hindenburg: The Last Flight (2011)

Vermakelijke Duitse peperdure produktie met een internatinale cast Lauren Lee Smith (The L Word) , Wotan Wilke Möhring,Stacy Keach en Greta Scacchi o.a .

Verder ziet het er gelikt uit en rondom het hoofdverhaal spelen er nog extra verhalen, liefde,mensen die vluchten, een aanslag etc een beetje soap dus en dat samen zorgde ervoor dat ik me prima vermaakt heb.

Verwachtte ik hier veel van? Niet perse, maar je hebt dan toch de hoop dat een onderwerp van dergelijke magnitude een afdoende film krijgt. Dan had deze film/serie bij uitkomst in 2011 de naam de duurste Duitse productie ooit te zijn. Was dat er aan af te zien? Neen, geen moment want deze film/serie was een maar liefst 3 uren durende strafexercitie.

Eerste behoorlijke blunder betreft al de muziek waarmee geopend wordt, namelijk met moderne rock, dezelfde waarmee geëindigd wordt. Als een maker dat al niet eens aanvoelt dat dergelijke muziek totaal niet past bij een historisch drama, dat het welicht een krampachtige poging is om het een modern en gelikt jasje te geven, moet je niet vreemd opkijken dat er van de rest ook weinig gebakken wordt. En ja, de waslijst is aanzienlijk van deze crossover tussen Dresden en Britannic, twee al zulke schrijnend slechte rampenfilms. Want Hindenburg betreft een volledig uit de lucht gegrepen verhaal met totaal oninteressante karakters, een verplichte/overbodige romance en een ramp die bijzaak lijkt in het grote geheel. Want in de 3 uur duren de film zijn we slechts 10 minuten met de ramp bezig, en de rest is oeverloos en eindeloos gezever.

Als dat alles was dan was het al slecht genoeg, maar het geheel staat ook nog eens garant voor tenenkrommend acteerwerk, Sesamstraat achtige dialogen en een plotje over een handelsembargo dat ik me afvraag waarom men gewoon niet de voor de hand liggen de reden van een bomaanslag destijds neemt en dat zijn de tegenstanders van Hitler die de trots van Nazi Duitsland naar beneden wilden halen. Als er dan toch een pluspuntje is aan de film dan is het toch wel het beeld van de dwarse kapitein Max Pruss die te abrupte manoeuvres liet uitvoeren wat waarschijnlijk de ondergang is geworden van de Hindenburg. Oog voor vrolijk schoon heb ik ook altijd nog wel even in de vorm van Lauren Lee Smith en Alicia von Rittberg. En het moet gezegd dat de ramp zelf er erg oké zelfs goed uitziet. Maar buiten dat is dit een productie die men gerust kan overslaan en die ik heel snel ga vergeten. Matig, bijzonder matig, meer kan ik er niet van maken.