Le Père Noël A les Yeux Bleus (1966)

Gewoon een zeer leuke film met de geweldige Jean-Pierre Léaud.

Door de lengte meer een vingeroefening dan een speelfilm. De afstandelijke registraties van Eustache zijn duidelijk een voorloper van wat komen zou (en daar maakt Eustache het probleem van de korte lengte gelijk meer dan goed - en dan werkt het wel!). Qua ritme, aandacht/focus onevenwichtig - en voor mijn gevoel plots afgelopen.

De rondlummelende klaploper-rollen van Léaud zijn niet meer op de vingers van twee handen te tellen inmiddels. Uit de midden jaren 60 geef ik dan wel sterk de voorkeur aan bijvoorbeeld Le Départ.

begrijp dat gevoel wel, maar bij mij bleef hij toch wel erg hangen. Eustache schept altijd wel een heel subtiele eigen wereld voor mijn gevoel. Een fijne film om in de kerst "spirit" te komen als je daar geen zin in hebt

Ik heb op 1 februari blijkbaar nog geen behoefte aan Kerst spirit

Perfecte film voor tijdens de feestdagen! Ik zag eergisteren ook een Rohmer en moet bekennen dat ik diens dialogen een pak virtuozer vind. Misschien is het geen goede vergelijking, maar ik had (net als bij La Maman et la Putain trouwens) weer wat moeite om in de film geraken omdat ik het aanvankelijk nogal artificieel vond (kreeg de indruk dat Eustache Bresson soms een beetje wil nabootsen). Toch begon ik de film gaandeweg te appreciëren, al is het maar omdat Eustache zijn eigen opmerkelijke persona altijd zo duidelijk in zijn films verwerkt. Hij week duidelijk nogal wat af van andere Nouvelle Vague grootheden en daarom vind ik hem zo interessant: een beetje een misantropische, cynische loner met een passie voor agressieve versiertrucs (mooi dat 'meisjes stiekem bepotelen' na Mes Petites Amoureuses een wederkerend thema lijkt ). Ook een heel uitgesproken gevoel van gelatenheid, wat extra in de verf wordt gezet door een compleet lak aan structuur. De film lijkt op een gegeven moment ergens naartoe te bouwen, maar eindigt dan plots wanneer Leaud en zijn vrienden op een compleet onbeduidende nieuwjaarsavond naar een bordeel besluiten te trekken al luid scanderend: "We gaan naar de hoeren! We gaan naar de hoeren!"