Le Départ (1967)

Jean-Pierre Léaud is als een vis in het water (en hij doet het fantastisch) in deze eerste film van Skolimowski in het Westen. Het is zo op het eerste gezicht een film die naadloos past in het Nouvelle Vague werk van die tijd (Mas Cu Lin Feminin etc). Vaak ook met Léaud.

Toch weet Skolimowski er een eigen stempel op te plakken. In eerder werk was het vooral de fotografie (veel beweging, veel visuele grappen en veel anekdotes die zich op de achtergrond afspeelden) waarmee Skolimowski experimenteerde. Hij gebruikt hier voornamelijk de muziek. De film wordt gedomineerd door een zeer enthousiaste Jazz soundtrack (ook dat is bekend terrein in de Nouvelle Vague), maar wat wel nieuw is dat de muziek hele dialogen vervangt. Op zich is er duidelijk wat er gebeurt, en wat er precies gezegd wordt is toch niet van belang, dus is het grappig dat Skolimowski door het wisselen in klankkeur en ritme het visuele ondersteunt.

De visuele grappen zijn trouwens nog niet weg: In het begin is er al een geweldige scene met een benzine jerrycan bijvoorbeeld. Daarnaast vond ik het hele verhaal over de kappersjongen die zo graag met een Prosche een race wil rijden bijzonder onderhoudend en bij vlagen zeer inventief. Dromerige, poëtische scenes onderbreken de flow van het verhaal om de continu wisselende gemoedstoestand van Léaud te onderstrepen. Hoogtepunt vond ik de scene met de spiegel.

Leuke rol ook van Duport als het vriendinnetje.

Tijdens het kijken van ''Le Départ'' viel me de hoeveelheid overeenkomsten op die de film heeft met ''À bout de souffle'': de manier waarop de hoofdpersoon in het leven staat, hoe hij met vrouwen omgaat en hoe hij die ook nog weet te paaien voor een hotelkamertje. Daarbij speelt Jean-Pierre Léaud met een zekere soepelheid, waarbij je vooral moet opletten hoe hij met zijn vingers langs zijn mond gaat. Hij lijkt als twee druppels water op het karakter dat Jean-Paul Belmondo speelt in ''À bout de souffle''. Is dat een probleem? Nee hoor, want nergens ervoer ik het als een geforceerd na-apen van een klassieker. Het is eerder een eerbetoon op de filmstroming Nouvelle Vague.

Er zit trouwens ook een heel uidagende scène in die ver voor zijn tijd is en die laat zien hoe goed Jerzy Skolimowski weet om te gaan met censuur. De hoofdpersoon, het 19-jarige kappershulpje Marc, verleidt een rijpere dame die hem in haar auto dan weer tot een hoogtepunt weet te brengen door een blowjob. Hoewel je het niet ziet gebeuren, hoor je het door de Jazzmuziek en de mimiek in het gezicht van Marc. Ontzettend inventief!

Waar valt dit ergens te verkrijgen?

Nu op Netflix

Twee films van deze regisseur gaf ik ooit het volle aantal sterren (Moonlighting en Deep End). Deze maakte hij eerder.

Prachtig geschoten alsof het gisteren gemaakt is. Heel jazzy! Niet mijn meest favoriete soort film, maar zeer genietbaar werkje.

Fijn hoor, deze toevoeging van Netflix. Leaud is perfect voor de rol van jongeman vol bravoure, die droomt van meedoen aan een race en daar veel voor over heeft. Indrukwekkend trucje met de veiligheidsspeld by the way. Duport biedt charmant tegenspel. Muziek en snelle auto’s spelen beiden een grote rol, waardoor het lastig stilzitten is tijdens het kijken. Knappe jongen die dit uitzit zonder eens met de vingers te knippen of met de voet mee te tappen. De film is geregeld behoorlijk grappig, dankzij Leaud vooral.

Hoewel zeer Frans in alles is het dus een Belgische film die zich afspeelt in Brussel.

Een degelijke film over een jongeman die dolgraag wil gaan racen in de plaatselijke rally. Je moet daar natuurlijk wel een wagen voor hebben, en geld, en connecties. En dat heeft hij allemaal niet.

Voor de vorm racet hij door de straten van Brussel en omgeving, krijgt hij het af en toe aan de stok met een andere weggebruiker. Mooi in beeld gebracht. Ik had Brussel eerst niet herkend, maar dan later doemde het beeld van het Justitiepaleis op.

Sfeervol ook met die jazzdeuntjes. Vrij smoothly allemaal. Leuke meepikker, maar meer dan dat nou ook weer niet.