Il Vangelo secondo Matteo (1964)

Wat mij betreft is Il Vangelo secondo Matteo een op bepaalde momenten ongepolijst meesterwerk van de hoogste categorie. Voornaamste minpunt is voor mij het tempo. Soms ging het wat te traag en vooral tegen het aan ging het weer snel, maar ik begrijp dat hier een achterliggende gedachte achter te vinden is.

Voor de rest niet dan lof. De muziek is super, de acteurs waren totaal niet storend, en het uitgangspunt van de film is zeer origineel, intrigerend en gewaagd. Maar boven alles was de cameravoering van ongekend en eigenlijk niet te geloven niveau. Het deed mij gek genoeg denken aan het camerawerk uit Children of Men, en dan met name tegen het einde aan. Het camerawerk in Il Vangelo secondo Matteo bereikt zijn hoogtepunt tijdens de laatste 30 minuten van de film. Daarin wordt het handheld cameravoering tot een kunst verheven. Uiteindelijk ben ik best overdonderd door de film, en had ik het absoluut niet zo krachtig en visueel sterk verwacht.

Een van de beste films van Pasolini en de enige goeie film over het leven van Jezus gemaakt.
Onbegrijpelijk dat een regisseur als Pasolini later zo diep kon vallen door het maken van een film als Saló.

Bezwerende film...

Ik snap als bijbelleek het volgende niet: bij het deel in de woestijn komt een man naar Jezus toe welke zegt: als u de zoon van de Heer bent, doe dan zus en zo, want er staat geschreven dat jij dat zou moeten kunnen. Waar doelt men op als men zegt: 'zoals staat beschreven'? Wat voor schrift is dat?

Volgden zij op dat moment de Tenach (Oude Testament)?

Ja, dat lijkt me wel.

Erg fraaie film; dit was mijn tweede Pasolini na 'Salo', die ik ook erg sterk vind. De passietrilogie (Decameron, Canterburry Tales en Arabian Nights) staat alvast klaar.

Ik vond het ten eerste erg intrigerend hoe een figuur als Pasolini zo'n religieuze film kon maken, al snap ik dat de historische figuur van Jezus zeker past bij de socialistische/marxistische inborst van Pasolini en hoe hij als kunstenaar erg dankbaar gebruik kan maken van één van de belangrijkste religieuze werken uit de Westerse geschiedenis. Het materiaal dat Pasolini in handen had - het evangelie volgens Mattheus - is bovendien ook bijzonder dankbaar, wat sowieso een boeiende film oplevert.
Maar Pasolini voegt hier ook nog eens visuele pracht en een fenomenale soundtrack aan toe, wat alles nog eens een niveau hoger tilt. Sterke film!

4*

Bijzonder geslaagde film. Zeer sfeervolle film over het leven van Jezus, behoort zondermeer tot één van de besten.

Geweldige film zeg, enigszins tegen de verwachting in. Heel bijzonder om te zien hoe Pasolini met zo'n minimalistisch concept (enkel teksten afkomstig uit Mattheüs) zoveel richting geeft aan het verhaal.

Met name de close-ups met zeer verzorgde emotionele uitdrukkingen maken het een boeiende film. Daarin speelt de cameravoering eveneens een opmerkelijke rol, omdat je hem ziet zoeken naar de gezichtsuitdrukkingen van iedere afzonderlijke discipel of van Jezus zelf. Verder zijn de zwart-witcontrasten ook prachtig, vooral bij die scene als dat kruis omhoog wordt getrokken. Indrukwekkend beeld.

Maar met name die uitdrukkingen van emoties slepen je zodanig de film in, dat naarmate die Farizeeën meer in beeld komen, de afkeer voor hen bijna automatisch wordt. Wat een stelletje pedante, aristocratische rotzakken! Sluipenderwijs wordt het zo een marxistische inkleuring van het verhaal van Jezus, maar dit is hier absoluut niet storend. Het biedt juist een interessante, soms verhelderende kijk op simpelweg de verhoudingen tussen bevolkingsgroepen in die tijd. Sowieso kan het geen kwaad om zo'n bijbelverhaal eens gevisualiseerd te 'lezen'.

Prachtige film, die ik dan met Pasen maar bekeken heb. Zoals zo vaak slaagt Pasolini erin met een minimum aan middelen een perfect verhaal neer te zetten. Knap, hoe hij met amateurs iedere keer weer zulke mooie films maakte.
Het mooiste vind ik dat hij Jezus neerzet als als de mens die uit het evangelie van Mattheus spreekt, maar dat het meer nog het verhaal is van de mensen om Jezus heen en zijn invloed op en betekenis voor hen. Door telkens hun gezichten in close up te filmen - wat al begint bij Maria en Jozef - krijg je het idee dat je ze heel nabij bent, en dat brengt dan ook weer Jezus dichterbij. Datzelfde gevoel kreeg ik bij de scènes waarbij je met de apostelen vanuit het publiek meekijkt.
En de muziek is geweldig.

Toch al een tijd geleden dat ik zo vaak op de klok keek tijdens een film. Al komt dat misschien mede door mijn selectieve filmkeuzes de laatste tijd.

Laat ik dan maar met het positieve beginnen. Ik heb me eigenlijk geen enkel moment geirriteerd. Een zeldzaamheid bij dit soort films. Dit komt doordat dit een pure vertelling is, die voor zover mijn bijbelkennis strekt, vrij strict volgens het boekje is en niet een zieltjeswin-film betreft.

Maar desondanks was dit gewoon pure saaiheid, duurt veel te lang, kon mij totaal niet boeien en het acteerwerk was soms ver onder de maat (oudere maria en die engel bv).

1.5*

Vooral door het spel van amateurs is deze sobere bijbelverfilming interessant, echter ook zo nu en dan behoorlijk saai.

Een adembenemend mooie verfilming van het evangelie. Door de erg fragmentarische aanpak en het feit dat er alleen bijbelteksten worden gebruikt, is er een enorme afstandelijkheid tussen de personages. Je leert niks over hun karaktereigenschappen kennen, waardoor hun mystiek bewaard wordt. Audiovisueel is het ook om van te smullen: prachtige shots (die inderdaad bij momenten aan Bresson doen denken) en een zeer uiteenlopende soundtrack, die qua timing perfect zit. Atheïst Pasolini bewijst zich als toegewijd regisseur met een oprecht mooie verfilming van Jezus. Natuurlijk heeft de man er z'n eigen stempel op gedrukt (het brutale plebs en Jezus heeft bij momenten iets van een volhardende rebel), maar over de grote lijnen is het zeker erg getrouw aan de Bijbel. De Katholieke Kerk van Italië betuigden dan ook hun lof aan Pasolini, wat niet evident is.

Ik dacht het is een regenachtige zondag, ideaal om deze is te kijken. Wat me opvalt is dat Pasolini heel droog het bijbelboek van Matheus verfilmd heeft. Gewoon zo als het er staat zonder eigen inbreng of andere gedachten. Als dit inderdaad zijn manier van werken is, schept dat ook weer een ander licht op zijn laatste film. Ik heb nu dus twee films van de man gezien en ga dus binnenkort nog maar eens een van zijn films aanzetten.

De muziek viel me ook positief op, mooie klassieke stukken, met zowaar ook Engelse teksten hier en daar.

Het verhaal was me door mijn christelijke opvoeding wel bekend, dus daar geen verassingen. De film is verder goed kijkbaar al kan ik er geen overdreven mooie cinema in zien. Gewoon een voldoende voor deze Jezusfilm. 3

Erg goede film moet ik zeggen en zeker de beste die ik over het leven van Jezus Christus zag.

Ik had van tevoren niet echt hoge verwachtingen. Niet vanwege Pasolini, maar meer vanwege het feit dat ik het verhaal al erg goed ken en niet echt het idee had dat deze film mij veel nieuws zou kunnen vertellen. Nu klopte dat laatste ook wel, maar de manier waarop de film het verhaal verteld is van een ongekend hoog niveau. Het tempo is hoog, de manier van acteren vrij ingetogen en soms ook best droog, maar op de een of andere manier werkt het allemaal wel.

Pasolini maakt veel gebruik van close-ups en daardoor hoeven de acteurs vaak niet eens zoveel te zeggen om de boodschap goed en duidelijk over te laten komen. Sowieso is het camerawerk op sommige momenten echt prachtig. De omgeving, die soms best hellend is, wordt op mooie wijze vastgelegd, waardoor de beelden en de film ook letterlijk meer diepgang krijgen. Ook de muziek is mooi en past prima bij de film. Doordat er op sommige momenten weinig monoloog is, is deze muziek erg belangrijk, en versterkt het vaak de mooie beelden.

Een prima film dus, die het levensverhaal van Jezus op een compacte, snelle wijze verteld, met daarbij een erg mooi cinematografie.

4,0*