Toiretto (2010)

Officiële site met een trailer.

Weer een leuke film van Ogigami. Deze keer opvallend genoeg met een volledig Engelse cast. Bijna volledig dan, want net als in Ogigami's andere films is er ook weer een rol weggelegd voor Masako Motai als zwijgende (dat dan wel) grootmoeder.

Het is leuk om te zien hoe Ogigami telkens zichzelf blijft vernieuwen zonder haar typische eigen stijl te verliezen.

4*

Leuk geintje trouwens dat in de film verder niet uitgelegd wordt: ze noemen de grootmoeder Botchin, wat volgens mij een verbastering is van Oba-san (klinkt als "Obatcha", grootmoeder)

Leuk inderdaad. Zo viel me ook de naam van de broer, Maury, op. Dat qua uitspraak aan het Japanse woord voor bos "Mori" deed denken. Of dit daadwerkelijk zo bedoelt is weet ik niet.

Grote verwachtingen van deze film had ik niet toen ik begon met kijken. Dit komt omdat ik niet bekend ben met het werk van Naoko Origami.

De film heeft na het kijken ook niet heel erg veel indruk om mij gemaakt. Origami verteld een simpel drama verhaal met af en toe een poging om komisch te zijn. In mijn ogen faalt de film in drama en in komedie. Je wordt geconfronteerd met 3 totaal verschillende kinderen van een moeder die niet aan je wordt voorgesteld, en een oma die zonder enige duidelijke reden is overgevlogen van Japan naar Amerika en waar ik door het hele verhaal niks voor begin te voelen. Oke, ze komt wat los aan het einde, maar een band met haar krijg ik niet wat er voor zorgt dat wanneer ze sterf het drama moment niet goed tot uitwerking komt.

Kwa acteren ook geen hoogstandje, maar ze acteren niet vervelend. Allemaal erg standaard.

De film is niet slecht, maar weet de lat ook niet hoog te leggen. Misschien zijn andere films van Origami meer de moeite waard om te kijken.

2.5*

Best aardig.

Heeft wel een tijdje nodig om op gang te komen, mede omdat de Engelstalige cast toch niet al te best is. Maar zo halverwege wordt het toch allemaal wat fijner, vooral wanneer Motai wat meer in beeld begint te krijgen. Ze heeft letterlijk twee woordjes tekst in deze film, maar van Motai is bekend dat ze geen tekst nodig heeft om indruk te maken.

De humor is wel herkenbaar voor Ogigami, maar toch iets minder uitgesproken. Het drama daarentegen kabbelt lekker verder, zoals we gewend zijn van haar films. Qua uitgangspunt oogt het allemaal redelijk zwaar, maar de film zelf is net erg luchtig en aangenaam.

En zo wordt het best een aangenaam wegkijkertje, dat vooral piekt naar het einde. Echte uitschieters zijn er niet, het is ook zeker niet beter dan haar Japanse werk, maar Ogigami brengt het er best goed vanaf met haar eerste Engelstalige fan. Niet zo evident voor een Japans regisseur.

3.5*