Quartier Lointain (2010)

Film komt maar niet op gang en je kijkt hier ook niet echt met plezier na het klonk inderdaad veelbelovend maar was het helaas niet.

Raamvertelling. Verhaal binnen het raam, grootste gedeelte van de film, vond ik sterker dan begin en eind. Terwijl begin en eind van een film best heel belangrijk zijn volgens mij. Geen slechte film, maar film maakte weinig emotie in mij los.

Het gegeven is interessant, en de film werkt het ook heel zorgvuldig uit. Maar de belofte komt er niet echt uit, het wordt te weinig spannend, en het trage tempo maakt dat de film nogal saai aanvoelt. Wel mooi gefilmd, met veel aandacht voor detail, kosten noch moeite zijn gespaard om de jaren-50 mooi in beeld te brengen. En prima gespeeld, vooral door de jaren-50 acteurs.

Best redelijke film met een sterk begin maar daarna wat op de automatische piloot gaat.

Inderdaad, een mooi verhaal dat je wellicht tot nadenken zet over wat je zelf zou doen. Damen met de dromerige muziek en mooie beelden dragen die bij tot een sfeer die de toon zet voor misschien iets magisch. Jammer genoeg wordt vervolgens snel duidelijk dat het verhaal nogal voorspelbaar en zonder echt sentiment is uitgewerkt. Waar sommige films een overschot aan hebben heeft deze te weinig, en dat terwijl er meer dan genoeg scènes zijn waar iets moois meegedaan had kunnen worden. Daarnaast wordt de mooie dromerige muziek wat te vaak gebruikt waardoor het in herhaling valt. De cast doet het goed met o.a. een overtuigende Léo Legrand als de jonge Thomas. Best een aardige film uit eindelijk maar niet zo krachtig als ik in het begin gehoopt had.

3*

Een heerlijke melancholische film.

Fenomeen is wel bekend: volwassene komt terug in zijn eigen lichaam als 14-jarige vlak voor een belangrijk keerpunt in zijn leven.

Hier gebeurt het echter allemaal zonder de geijkte humoristische Freaky Friday/Big-achtige toestanden.

Schitterende herweergave van een Frans dorp in 1967, allemaal heel overtuigend gespeeld en Thomas die achter de reden moet komen waarom zijn vader hun gezin verliet zonder ooit weer terug te keren.

En ook niet onbelangrijk de schitterende begeleidende soundtrack van Air en dat maakt het tevens een beetje vergelijkbaar met dat andere meesterwerkje: The Virgin Suicides.

Heerlijk gevoelig meesterwerk.

Een goede Fantasyfilm...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Jonge acteur Jonathan Zaccaï speelt goed...

Mooi landschap...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Geen topper film, maar het is wel aanrader...

Prachtige film waarin een vijftiger terug belandt in zijn jeugd. Een vrij subtiele gedaanteverwisselings-film met een fijne nostalgische sfeer. Ook de hele aankleding van de film ziet er mooi uit, zowel het Franse dorpje als de tijdsperiode. Een mooi en soms ontroerend verhaal waarbij het hoofdpersonage de unieke kans krijgt om een aantal gebeurtenissen uit zijn jeugd beter te begrijpen en wellicht te veranderen.

Ontzettend mooie film. Moet wel bijvermeld worden dat de film flink wat van je inbeeldings- en inlevingsvermogen vergt. Ook hadden sommige scenes nog mooier en voller gemogen.

Beelden zijn fantastisch, deed me ergens ook wel aan Mr. Nobody denken. De hoge waardering krijgt de film echter van mij vanwege de bijna perfecte combinatie van beeld en geluid. Beide van een erg hoog niveau. Muzikaal is de film erg sterk.

Duurt niet te lang, al had er wellicht nog wel 10 minuten aan vervolg bijgekund.

Een verdiende 4,5*

Prachtige film. De beelden zijn fraai, het verhaal is mooi en het acteerwerk dik in orde.

Het tikje melancholische en dromerige van het geheel spreekt me aan. Mooie vrouwen ook en de sfeer van de zestiger jaren in Frankrijk wordt goed neergezet. Absoluut een aanrader.

Zeer genietbare film en beslist origineel.

"Moest ik kunnen alles herdoen en weten wat ik nu weet...".

Die jonge Léo Legrand zie ik nog wel in films verschijnen (een nieuwe Jean-Pierre Léaud ?). In ieder geval een uitstekende vertolking van de jongen die er alles aan doet om het onheil van weleer te verhinderen, in een film die in zijn fantasie wel een ernstige toon aanslaat, zekerlijk weemoedig overkomt, maar niet nalaat af en toe grappig te zijn. Het gegeven zou zich immers kunnen leiden naar dolfrtatserij maar dat is in het geheel niet het geval. Niet alles is perfect in de uitwerking, soms zich wat herhalende situaties, maar deze film die het bij korte scènes houdt, afgewisseld met natuurbeelden en begeleid met mooie muziek heeft mij, hoe dan ook, geboeid.

Het verhaalt begint met een leuk gegeven, een man die terugvalt naar zijn jeugd in het Frankrijk van de jaren 60. In hoeverre is hij in staat om het verleden te veranderen, of is dit slechts een droom waar hij geen vat op heeft. Erg mooie en sfeervolle cinematografie, en personages worden ook door de juiste acteurs vertolkt. Helaas verliest de film wat aan vaart in het middendeel, en mist het wat kansen op wat meer diepgang. Daarentegen trapt Garbarski niet in de valkuil van de flauwe grappen waar dit genre zich vaak schuldig aanmaakt. Voor wie het begin niet heeft gemist sluit de film bevredigend af.

Een 3,5* en een herkijking waard

Een fluwelen film. Mooie sfeerbeelden uit eind jaren 60. Prachtig geacteerd. De ietwat gespannen relatie tussen de Thomas en zijn vader. Een vader waar hij van houdt, maar is het wederzijds? En de liefdevolle relatie tussen Thomas en zijn moeder.

De ontluikende liefde, maar die Thomas moet intomen, omdat hij een volwassene is in het lichaam van een 14 jarige.

Een aanrader.

Leuke tijdreis fanatasie, die de centrale vraag (wat is er verder met de vader gebeurd?) onbeantwoord laat. Het prachtig gelegen rustieke dorpje én de vertolking van Alexandra Maria Lara als de moeder vormen de voornaamste pluspunten van deze nostalgische film. Geen topper, maar wel erg onderhoudend.

Fijn subtiel stukje Franse cinema. Laat de gebaande paden in dit sub-sub-sub-genre helemaal links liggen (dieu merci!). Voldoet verder op alle vlakken aan de kwaliteit om het verhaal thuis te kunnen brengen.

Als kind en puber heb je toekomstdromen. Als volwassene heb je alleen maar herinneringen en spijt aan keuzes die je wel of niet hebt gedaan in het verleden, en die aan je ziel blijven knagen. Op het ritme van nostalgie en melancholie zie je hoe een volwassene in zijn geboortedorp terechtkomt en er wakker wordt in het lichaam van zijn 14-jarige zelf. Hij probeert erachter te komen waarom zijn vader het gezin heeft verlaten zovele jaren terug. Ik wou bijna in één adem zeggen: dit doet me denken aan Japanse anime drama's en hop, zie ik in de aftiteling dat het een verfilming is van een populaire manga van Jiro Taniguchi. De film kent een dromerige sfeer en muziek met enkele ernstige reflecties over het Leven met een grote L. Quartier Lointain is geslaagd voor mij want het wist me aan te grijpen en aan te zetten tot filosoferen. De film is niet unaniem goed ontvangen geweest maar verdient zeker een kans of herkansing want de juiste snaar wordt wel degelijk geraakt.

Dromerige (want soundtrack van Air) en melancholische film, opmerkelijk genoeg gebaseerd op een japanse Manga. De 50-jarige Thomas (Pascal Greggory) komt na een mysterieuze treinreis terecht in zijn geboortedorp en is daar opeens weer jong. Is dit een droom of is hij in de tijd teruggereisd? Het intrigerende gegeven wordt leuk uitgewerkt, daarbij geholpen door een prima cast. Het tijdsbeeld is ook mooi getroffen. Uiteindelijk wordt de plot niet helemaal bevredigend uitgewerkt, maar de emoties doen oprecht aan en de dialogen, vooral die tussen vader en zoon, zijn erg mooi.