Zwei in einer Großen Stadt (1942)

Aardige film, in het genre van romantische komedie, maar zonder opvallend propagandistische boodschap, of het zou deze kunnen zijn: ook al is het oorlog, het leven kan nog best leuk zijn en verliefde stelletjes zijn van alle tijden. Een 'feel good'-film voor het Duitse publiek, dat het in 1942 al niet makkelijk meer had. Al is de oorlog in deze film ver weg en jonge mensen willen plezier maken.

Het verhaaltje stelt niet zo veel voor: een jonge piloot is met verlof en loopt tegen een leuk verpleegstertje aan en ze vinden elkaar duidelijk aardig. Dan begint het spel van aantrekken en afstoten, elkaar kwijtraken en elkaar weer vinden, enz. enz. Maar het wordt niet oubollig. Je weet hoe zo'n film afloopt. Hoewel, aan het einde moet de piloot wel terug naar z'n squadron.

Maar wat maakt deze film voor ons nu nog aardig? Het is een opvallend moderne film. Waar in veel Duitse films van die tijd altijd het platteland, 'die Heimat', verheerlijkt wordt, ligt hier het perspectief bij de 'Big City' en hoe jonge mensen daarin hun weg moeten vinden. We zien het vooroorlogse Berlijn in al z'n glorie, met z'n U-Bahn, de beroemde 'Zoo', de dierentuin, recreëren en zwemmen in de Wannsee, ijsjes eten en natuurlijk flirten tussen de jongens en de meisjes. Ze hebben ook duidelijk belangstelling voor elkaars lichamen, op een beetje onbeholpen manier, zoals het meisje belangstelling heeft voor de herkomst van de zwembroek van de jongen. Zou ze niet stiekem denken, wat hij daar heeft zitten? Want dat is toch van alle tijden? Dus ook in het Derde Rijk.