The Comedians (1967)

Boeiend drama dat een interessant beeld schetst van de politieke situatie in Haïti. De film bevat veel personages, elk met hun eigen gebeurtenissen, met als spil van het verhaal de hoteleigenaar Brown. Goed acteerwerk van de gehele cast.

En voor iedereen die denkt dat deze film niet regelmatig op TCM komt:

Woensdag 26 maart a.s. om 02:05 (d.i. in de nacht van woensdag op donderdag dan dus)

En dat is al de tweede keer deze maand (al zou je kunnen stellen dat twee keer per maand voor TCM niet 'regelmatig' te noemen valt, maar goed).

For some reason they believe that only white men are experts in killing

De combinatie Elizabeth Taylor en Richard Burton hebben al meermaals voor vuurwerk gezorgd. In totaal hebben ze 11 films samen gemaakt (en zijn ze ook nog eens 2x getrouwd geweest met elkaar) waar toch minimum één van mijn favoriete films tussen zit, namelijk Who's Afraid of Virginia Woolf. The Comedians stamt uit ongeveer dezelfde periode (Virginia Woolf is uit 1966) dus mijn interesse was sowieso gewekt. Zeker wanneer bleek dat het gebaseerd was op een verhaal van Graham Greene en dat diezelfde Greene het script voor zijn rekening had genomen.

Toch is The Comedians niet altijd een even groot succes te noemen doordat de film er te lang over doet om echt to the point te komen. Er worden een hoop verschillende personages geïntroduceerd die allemaal op de een of andere manier met Brown zijn gelinkt maar Greene had er beter aan gedaan om een paar mensen weg te laten. Doordat er zoveel verschillende verhaallijnen door elkaar zijn voelt de film nogal fragmentarisch aan en dat is toch wel zonde want voor de rest is dit een vrij boeiend plot. Dat de film niets te maken heeft met humor, zoals de titel doet vermoeden, wordt al vrij snel duidelijk en het is zeker en vast ook geen uitnodiging om Haïti eens te gaan verkennen. Corruptie, overspel en armoede zijn de normaalste zaken van de wereld maar het gaat allemaal te traag vooruit om over de gehele lijn interessant te blijven. Naar het einde toe wordt je wel beloond met een fantastische dialoog tussen Brown en Jones op het kerkhof maar er had sowieso wel ergens een halfuurtje geknipt kunnen worden. Ben ik trouwens de enige die het vermoeden heeft dat Brown niet meer leeft wanneer Martha, Angelito en Manuel op het vliegtuig zitten? Ik kan er mijn vinger niet op leggen maar ik vond dat er een onderhuidse spanning hing tijdens het moment dat Petit Pierre (ik ben niet zeker of dat zijn naam was) komt vertellen dat Joseph, de barman is overleden maar dat ze de tweede persoon niet kennen.

Maar wat een uitstekende cast heeft The Comedians! De rol van Elizabeth Taylor is redelijk klein, het is pas op het einde dat ze meer en meer in beeld komt, maar de ingetogenheid waar ze mee speelt is om je duimen en vingers van af te likken. Hetzelfde geldt voor Richard Burton die me toch ook bijna keer op keer weet te bekoren met zijn performance. Dit soort getormenteerde rollen zijn hem dan ook op het lijf geschreven. Alec Guinness is zo'n acteur die een heuse status heeft maar waar ik zelf maar bitter weinig van heb gezien. Hij weet zijn faam in ieder geval te rechtvaardigen want het bovengenoemde gesprek tussen hem en Burton is werkelijk goud waard. Ook Peter Ustinov (mij enkel bekend als Poirot) weet perfect de juiste toon te leggen in zijn vertolking van Manuel Pineda en in de bijrollen is nog een jonge James Earl Jones (die stem!) te zien die ook erg sterk overkomt.

Zonde dat de film zo lang duurt want uiteindelijk is dat wel de strop gebleken. Aan de cast zal het niet liggen want die zijn stuk voor stuk subliem maar het verhaal is te vaak te traag. Eenmaal naar het einde toe geraakt alles in de stroomversnelling en wordt je voor je wachten beloond maar tegen dan is het kalf jammerlijk genoeg verdronken.

3*