Damned by Dawn (2009)

Als low budget debuthorror zou je Damned by Dawn best goed kunnen noemen, ware het niet dat deze film gebaseerd is op de reeds bestaande low budget debuthorror The Evil Dead. Als beide films naast elkaar gelegd worden moet Anstey absoluut zijn meerdere erkennen in Raimi. Alleen de plotuitwerking al schiet hier te kort, aangezien de aanleiding en afwikkeling van de spooknacht onduidelijk zijn op zijn minst. In het origineel slaan de hoofdpersonages gewoon het verkeerde boek open. Oeps. Hier is er iets met een banshee die boos is, ofzo, maar waarom precies op deze familie wordt niet uitgelegd. Toch begint dit werk best aardig wanneer een koppel door een computergegenereerde mist bij een landhuis aankomt. Altijd een fijne setting voor een potje griezelen. Als er in de stormachtige nacht ook nog eens ijzingwekkende krijsen uit de mist komen lijkt de toon gezet.

Helaas laat de regisseur de horror vervolgens te gemakkelijk uit zijn vingers glippen. Zijn bedoelingen zijn vaak zichtbaar, maar een goede kloon van The Evil Dead wil het maar niet worden. De geestverschijningen in de film zijn voor het overgrote deel goedkope computeranimaties. Ze lijken simpelweg onecht. Er gaat daarom amper dreiging van ze uit, eens temeer omdat ze pontificaal in beeld komen waardoor er geen sprake is van angst voor het onbekende. Ik kon een Scooby Doo flashback af en toe niet onderdrukken. Elk moment kon het hoofdspook, dat overigens wel een echte actrice was, ontmaskerd worden als snoodaard.

De setting is gelukkig prima voor de poging tot claustrofobische sfeerschepping: blijf in het huis, want in de dichte mist die door het bos hangt schuilen geesten die je hoofd eraf willen bijten. Anstey neemt zelfs enkele shots van Raimi over die deze angst bevestigen: soms komt de camera vanuit het bos richting het huis, alsof de kwaadaardige aanwezigheid de bewoners nu echt komt halen. De bewoners zijn echter nogal dom van aard, als in een goedkope griezelfilm. Horror is effectief als de kijkers hun onderbroek in alle kleuren van de regenboog figuurverfen omdat zij net zo machteloos zijn als de personages. Horror is gemakzuchtig als de kijkers constant domme keuzes moeten gedogen, omdat zij de situatie echt wel beter hadden aangepakt dan de personages in de film.

Damned by Dawn valt in de laatste categorie. De personages raken vooral in moeilijke situaties terecht omdat ze niet zo snugger handelen. Het blijft dan moeilijk om met ze mee te leven; ze verzanden in slachtvoer voor splattereffecten. Alleen blijven die splattereffecten uit. De make-upartiesten hebben de oma van het hoofdpersonage weliswaar geschminkt alsof ze al drie jaar dood is, maar bloed en darmen blijft de film ons verschuldigd. Zowel de horror als de splatter is dus tam. Vervolgens is ook de belichting uitermate zwak. De hele nacht door is het licht. In het donkere bos is het licht. In de donkere schuur is het licht. In de donkere grot is het licht. Op geen enkele donkere plek is het donker!

Hoewel dit een originele poging is tot een namaaksel van The Evil Dead tipt het nergens aan die humoristische maar stiekem ook wel enge klassieker. Zelfs de frase ´Join us!´ is hier hol. Meer geluk gewenst voor een volgende poging Anstey, zolang het je maar niet aan visie ontbreekt.

Het eerste half uur vond ik best aardig en ook wel spannend (er zaten ook een paar goede schrikmomenten in), maar zodra het eerste spook/skelet in beeld komt wordt het zeer matigjes. Dat komt mede door het verhaal maar vooral door de zeer slechte (zeg maar gerust trieste) special effecten die er totaal niet uitzagen. Het is jammer dat deze film met een zeer laag budget is gemaakt want anders was het misschien nog wat geworden. De vaart zat er wel goed in en daarom was de film nog goed te bekijken.

Zeer matige productie met een rommelig verhaal en slechte effecten de eerste minuten krijg je het gevoel dat het nog iets kan worden maar na een aardig begin dooft de film als een nachtkaars uit...

Oef. Kan me nog goed herinneren dat ik destijds de trailer aanschouwde en er wel degelijk potentie in zag. Dat is nu helaas anders. Veel van die ogenschijnlijk experimentele, Evil Dead-achtige capriolen zijn er niet in terug te vinden. Een half uur lang kan het nog alle kanten op gaan. Ziet er niet bijster strak uit allemaal, nogal goedkope kleuren en veilig opgebouwd, maar de dikke mistbanken creëren een umheimlich sfeertje en het gevoel dat er iets te halen valt blijft. Eens de 'Banshee' ten tonele verschijnt vervliegt alle hoop. Schreeuwerig, slordig, inspiratieloos. Typische B-voer dat zich anders probeert voor te doen, maar in de kern gewoon geen enkel teken van talent laat zien. Al het leuke is eigenlijk een herhaling van bekend werk (Raimi), alleen dan minder.