Armadillo (2010)

Na The War tapes, en Restrepo is dit 1 van de weinige documentaires die me totaal weet te boeien (op dit gebied)

Als (oud)Militair begrijp je de band tussen die gasten, de beelden brachten me zeer dichtbij op het slagveld. De ongecensureerde beelden zijn misschien wat schokkend maar geven weer op een eerlijke manier aan hoe het er aan toegaat!

Hier heb ik geen minpunten voor, omdat ik onwijs veel respect heb voor gasten die hun leven op het spel zetten om de wereld tot een veiligere plaats te maken!

Zeer goede documentaire die visueel op een zodanige manier bewerkt is, dat het wel een film lijkt. Brengt heel goed naar voren in welke situatie de militairen in Afghanistan (zeker het onrustige Helmand) zich bevinden. Nog beter komt misschien wel naar voren hoe de bevolking zich tussen 2 partijen bevindt.

Verder komen er zeer confronterende beelden in voor over de uitwerking van zowel munitie als explosieven. Ontzettend veel respect voor degene die dit gefilmd heeft. Deze man blijft namelijk onder hevig contact nog ontzettend professioneel filmen.

Wel had ik graag iets meer gezien van de situatie bij thuiskomst.

Indrukwekkende documentaire die een shockerend, gruwelijk onderwerp bijna menselijk weet te weergeven. Ik durf eindelijk te zeggen dat Armadillo echt een realistisch beeld geeft van het ''soldaat zijn'' in deze recente oorlog. Hoewel het natuurlijk jammer is dat we de Taliban niet kunnen volgen, weergeeft de film wel genoeg kanten van dit verhaal om een eerlijk beeld over deze situatie te krijgen. We worden ook niet bekogelt met sentimentele interviewen of meeslepende muziek. Alles is recht voor zijn raap, en als er muziek word toegevoegd geeft dit een extra sfeer aan de film, maar toch werden gevoelens niet versterkt. De docu moet het echt hebben van de beelden en de heftige situaties waar je met mond open naar staat te kijken, als veilige burger hier in Nederland. De Deense taal versterkte het realisme alleen maar, over het algemeen bekijk je toch meer Engelse oorlogsfilms dan uit Denemarken en daarom had ik het gevoel dat ik niks herkenden. Dat dit echt iets nieuws in mijn ogen was, en dat is goed.

Ben erg nieuw in het oordelen van documentaires, maar ik vond dit gewoon heel goed. De docu had een lekker tempo, maar nam met respect rust op bepaalde momenten. De soldaten geven zich bloot aan de camera en mede dankzij dat, is dit puur genieten met een scherp randje. Zeker het kijken waard. 4,5 ster

Wat ik trouwens ook een pluspunt vind, was dat je als kijker wist waar je aan toe was. Je volgt de groep 6 maanden, en weet dus ook wanneer de docu stopt. Het tegenovergestelde houdt mij juist meestal tegen bij het kijken van documentaires, omdat het meestal zo meeslepend is wil je het niet zien eindigen. Bij Armadillo heb ik een bepaalde rust en respect gecreëerd om dit einde te accepteren.

Uitstekende documentaire, vooral visueel erg indrukwekkend. Niet alleen zit je als kijker midden in de gebeurtenissen, het camerawerk is ook nog eens erg fraai. Bij vlagen best schokkend, vooral in het laatste half uur, wanneer de hoofdpersonen stuiten op een groepje Taliban-strijders die bruut uit de weg worden geruimd. Hier en daar wel wat manipulatie, bijvoorbeeld door spannende muziek onder bepaalde beelden te zetten, maar al met al wel een overtuigend portret van doorsnee militairen, geplaatst in een penibele situatie.

'War gets under your skin'

Zeer indrukwekkend. Als een trouwe hond hobbelt de beweeglijke camera achter de soldaten aan. Buiten de vertellende functie levert het honderd minuten lang zowel uitzonderlijk dromerige als desolate momentopnames op, ondersteunt door een soundtrack die naar verderf klinkt.

Het is geen groots verhaal en over de manschappen komt men nauwelijks iets te weten, maar je leeft wel met hen mee, juist omdat het zo persoonlijk blijft. Er wordt genoeg overgebracht door middel van beeld en discussie. Hoe men met de situatie omgaat, erover denkt, wel of niet begrip heeft voor de opinie van buitenstaanders, maar vooral samen leeft naar en voor een missie. Een missie waarin alle bijzaken worden uitgesloten als de kogels langs suizen en alles draait om als een eenheid de prooi op te zoeken en uit te schakelen. Deze oorlogsdocu weet dat laatste écht goed over te brengen.

Toch wel blij dat ik maar een gewoon kantoorbaantje heb.
Al blijkt 95% van zo'n missie te bestaan uit een beetje rondhangen op de basis.
Toch lijkt het me wel goed als diegenen die overwegen om het leger in te gaan deze docu eens gaan kijken, d'r zitten ook wat minder aantrekkelijke kanten aan, anderhalf been eraf blijf je wel de rest van je leven mee zitten, met het per ongeluk neerschieten van peuters ook waarschijnlijk.
Beetje gecompenseerd door strippers met je uitzwaaiavondje en een flinke dosis porno om de avonden door te komen.
Pijnlijk blijkt ook maar om te zien hoe moeilijk het is je geliefd te maken bij de plaatselijke bevolking, gaat ook beetje lastig als je met je peleton iemands akker net plat hebt gewalst.
En dat allemaal voor een stuk kaal droog land waar ik nog geen dag zou willen blijven.
Docu registreert allemaal perfect hoe dat nou is zo'n half jaartje uitgezonden worden zonder nou heel erg stelling te nemen voor of tegen sturen van militairen naar Afghanistan.
Anderzijds ben ik dat hele Afghanistan-gebeuren ook wel een beetje zat en is het nou niet het onderwerp waar ik heel erg op zat te wachten...dit was dus voor een jaartje of tien het laatste wat ik van Afghanistan wil zien.

Boeiende docu over de internationale missie in Afghanistan.

Eerst en vooral respect voor de cameraman(nen) die met gevaar voor eigen lijf en goed zich in het spoor van de soldaten bevindt. Best wel heftige scène wanneer ze die talibanstrijders in de greppel ombrengen. De wetenschap dat dit echt is maakt het toch allemaal een tikkeltje gruwelijker.

Verder is mij toch vooral de drang naar actie bij de soldaten opgevallen. In een roes van adrenaline zijn ze oprecht blij dat ze talibanstrijders kunnen bekampen. Een saaie missie is een slechte missie.

Erg schrijnend zijn de gesprekken met de gewone Afghanen, die zich tussen internationale troepenmacht en taliban bevinden en eigenlijk niks te winnen hebben. Hoe nobel de Westerse bedoelingen ook zijn, de gewone Afghaan merkt daar niks van...

Enige manco aan deze docu is het gebrek aan interviews met de betrokken Deense soldaten. Wat denken zij juist? Is er plaats voor zelfreflectie bij die jongens, want iedereen kan in groep roepen hoe cool het wel is om een paar Afghanen om te leggen. Kortom, wat meer diepgang had meer effect gehad.

Maar verder een ontluisterende docu.

Redelijke documentaire over een groep Deense jonge militairen die uitgezonden worden naar Afghanistan. Je krijgt een goeie indruk van de bezigheden van een hedendaagse soldaat op missie en alles wat daarbij kijken komt. De camera volgt de jongens overal, en dit levert bij de actievolle momenten indrukwekkend materiaal op. Soms wat langdradig en bij sommige momenten had het best iets meer de diepte in gemogen.

Dit was voor mij geloof ik de eerste oorlogs docu.

Ik vond het een erg interessante documentaire, die in mijn ogen erg realistisch werd overgebracht. In het begin dacht ik dat de docu zich volledig op 2personen zou richten, maar uiteindelijk richt de docu zich toch meer op de groep dan op het individu. Het viel mij op dat er vaak gesproken werd over verveling, iets wat ze wat mij betreft wel iets meer naar voren hadden moeten laten komen om een nog completer beeld te krijgen van de oorlog. Verder waren de beelden erg mooi, wat zowel een min- als pluspunt was. Door de mooie beelden kreeg ik namelijk niet altijd het gevoel dat het gewoon allemaal echt is, en had ik soms het gevoel dat ik naar een film keek.

Al met al een goede docu die laat zien wat een groep Deense soldaten meemaakt in hun uitzending naar Afganistan. 3,5*

Sterke docu waarin aangetoond wordt hoe de oorlog de mens meesleurt en hem doet dingen doen die hij voordien nooit voor mogelijk zou hebben gehouden. Wraakgevoelen nemen de bovenhand en nopen tot onverbiddelijke, wrede vergeldingen.

Documentaire over een Deense patrouille die tegen de Taliban in Afghanistan vecht. De groep wordt een halfjaar gevolgd. Vanaf het allereerste begin en het afscheid tot aan de terugkeer in Denemarken. De documentaire maakt een realistische indruk van hoe het er aan toegaat in de patrouille en de onderlinge verhoudingen van de jonge soldaten. Alleen de verveling en de saaie patrouilles komen minder aan bod. En dat is waarschijnlijk wel het overgrote deel van de missie, maar die is uiteraard niet interessant voor de film. Aanvankelijk is het vooral een mooie documentaire over hoe het eraan toegaat en waar ze mee te maken krijgen in het verre land inclusief de onschuldige burgerslachtoffers en de compensatie die ze de burgerbevolking betalen voor schade aangericht door de patrouille. Ook de frustratie dat niet altijd duidelijk is wie de vijand is komt mooi in beeld. Is het gewoon een burger of is het iemand van de gewapende taliban? Maar het mooiste van de documentaire voor mij is het deel wanneer er uiteindelijk echt een keer een serieuze actie is en er vijf taliban worden doodgeschoten. Bijzonder om te zien hoe de groep daarop reageert met stoere verhalen onder invloed van de adrenaline. Maar nog mooier is het moment als een commandant daarna vertelt dat iemand met het thuisfront heeft gebeld en gezegd dat er gewonde taliban zonder mededogen zijn afgeslacht waardoor het door het thuisfront mogelijk als een oorlogsmisdaad wordt gezien. Terwijl er wel degelijk bij de stoere verhalen eerder werd verteld dat ze kreunende taliban zo "menselijk" mogelijk uit hun lijden hadden verlost. Terecht dat een buitenstaander dat niet begrijpt. Ik snap daar ook niets van. Ze hebben hun eigen maatjes met schotwonden toch ook niet "menselijk" uit hun lijden verlost? Wat hebben een stel domme Deense vechthonden daar ook te zoeken? Ik ga de taliban niet goed spreken, maar ik blijf het kwalijker vinden dat een groot aantal landen in de wereld zich superieur voelt en vindt dat ze zich daar maar mee moeten gaan bemoeien. Terwijl het er daar echt niet beter van wordt in die landen. Daar zijn toch inmiddels zat voorbeelden van in de wereld. De landen die de soldaten sturen en de oorlog faciliteren zijn voor mij overigens net zo schuldig als de individuele soldaten die daar naar toe gaan. En vooral het feit dat je daar weer ernstig mee geconfronteerd wordt en over na gaat denken, maakt dat dit een goede documentaire is die dieper gaat dan een mooie registratie van een Deense patrouille op missie.