Pohwasogeuro (2010)

Stukken minder dan Brotherhood of War daar zat veel en veel meer gevoel in verder wel redelijke oorlogsfilm.

Vermakelijke oorlogsfilm. De gevechtsscenes zijn top,alleen rauw en realistisch wil het niet echt worden.

Op de hoes; "De nieuwe standaard voor oorlogsfilms!" Welke nieuwe standaard? Ik heb niks nieuws gezien. Ik heb me hier prima mee vermaakt, dat wel. Voor een film gebaseerd op ware feiten, was het buitengewoon onrealistisch. het leek er meer op dat het Noord-Koreaanse leger, (dat in no-time het Zuiden onder de voet liep!), de onervaren studenten waren, en de studenten leken maar op gelouterde veteranen, die alles raak schoten.

Een uitstekende oorlogsfilm.

Een film met dramatische, vrij-realistische, ontroerende en bovenal waargebeurde momenten tijdens de Koreaanse oorlog in 1950.

Het verhaal is duidelijk. Het gaat over jonge, vrijwillige studenten die het leger willen versterken door zich aan te melden. In dit geval gaat het om een eenheid van 71 studenten, alleen achtergelaten om een buitenpost te verdedigen. En dit allemaal met een handjevol onder hun met echte oorlogs ervaring, terwijl de rest niet eens weet hoe je een geweer moet laden. Een bloedige confrontatie met vijandelijke, ervaren troepen is meer dan zeker.

De film heeft meteen je aandacht vast doordat het midden in een zware gevecht om een stad in handen te houden. Een harde strijd die goed op beeld komt en een aantal belangrijke personages voorsteld. Hetzelfde routine als wat je in Saving Private Ryan meteen ziet.

Sommige personages waren irritant, andere grappig en de andere moesten weer als de 'stoere' jongens overkomen. Dit zijn ongeveer de 3 hoofd-categorie lijnen die je onder de studenten mee te maken krijgt. Het leger, daarintegen, zit vol met bloeddorstige, oorlogsharde soldaten en andere officieren. Vooral de commandant van Noord-Korea is echt een harde gast. Dat blijkt uit genoeg momenten. Gewoon hoe een leider zich hoort te gedragen; lef, strategisch, durf, handelend en hard aan de leiding.

De film ziet er visueel goed uit, camerawerk is in orde. Al dat chaos en gruwelheden tijdens het strijden komt prima in beeld. Realistische moorden, ledematen die afgerukt worden en enorme bloedverlies aan wonden. Decors en setting zien er prima in orde uit, zowel het buitenpost die verdedigt moet worden als omliggende velden, rivieren en andere locatie's waar er flink wordt gevochten.

De uniforms van beide legers en armzallige studentenkleding zijn dik in orde, evenals Russische, Japanse en Amerikaanse wapens die tijdens de 2de WO werd gebruikt. Zo herkende ik een aantal waaronder de PPSH, de Arisaka, M1 Garand en de M1 Carbine. Er is ook aanwezigheid van zowel lichte als zware pantser eenheden, die gelukkig een grote rol tijdens de veldslagen spelen.

De film kent zijn emotionele momenten, ondersteund met prachtige muziekstukken als de wat komische scènes. Toen ze voor het eerst een vijandelijke eenheid zagen en alle studenten zonder te richten of te kijken hun geweer lukraak ergens afvuurde vond ik wel grappig om te zien.

Wat ik zeer onrealistisch vind is tegen de tijd dat de meeste studenten meer schermutselingen mee maken in ware moordmachines veranderen. Neem voorbeeld aan de 2 hoofdpersonages onder de studenten, die hebben makkelijk 30 man per neergemaaid. Een goed voorbeeld is toen ze op het schooldak hun laatste stand hebben weerlegd. Dat gevoel had ik ook bij Windtalkers, waar alle belangrijke personages een soort van CoD spelers waren die een halve divisie aan flarden schieten. Erg jammer dit.

Ondanks een ruim 2 uur durende speelduur heeft de film een goed tempo, genoeg actie en confrontatie's, uitstekende sfeer die nooit verveeld en goed acteerwerk. Een leuke aanwinst die naast andere vergelijkbare oorlogsfilm zoals Brotherhood en Assembly zou schitteren.

Een uitmuntende film van John H. Lee. Een regisseur die met deze film bewijst dat die aardige films met een goed sfeer kan maken.

Zuid-Koreanen eren hun oorlogshelden. Met veel theater wordt de oorlog in beeld gebracht.

Het wordt allemaal uitvergroot. De anders zo emotieloze Koreaan tonen hierin hun emotie tegenover kameraden en vaderland.

De visuele effecten zijn goed gedaan.

Niet heel veel minder dan The Brotherhood of War.

Je moet deze films met een korreltje zout nemen als het gaat om de onoverwinbare hoofdpersonen. ZIj trotseren alle bommen en granaten. Helden, dat zijn het.

Een zeer sterke uitwerking van een waargebeurde situatie. De cast doet het vrij goed, en hoe verder je in de film komt, hoe meer sympathie je krijgt voor de scholieren die vrijwillig het leger gingen helpen en door een verkeerde aanpak aan hun lot werden overgelaten uiteindelijk. Ondanks dat deze jongens vrijwel allemaal nooit eerder hadden geschoten, werden zij belangrijk in de oorlog die toen plaatsvond. En doordat zij uiteindelijk allen na 11 uur lang vechten om het leven kwamen, zat ik achteraf met een dubbel gevoel.
Qua actiescènes zeer geslaagd, maar ook de portie dramatiek raakt.
Goede film.

Jammer dat de maker gekozen heeft voor Rambo-achtige taferelen. De kracht, gezien de achtergrond, had op een ander punt moeten liggen. Desondanks toch een goede film omdat er buiten de enkele overdreven vechtscenes (ik miste de counter uit een parodie) heel sterke momenten waren.

"Jij bent van Zuid-Korea en ik van Noord-Amerika. Zo is het nu éénmaal..." onderstreept de onzin van de oorlog die doodgewone en gelijkaardige mensen als vijanden tegenover elkaar plaatst, dit in een beenharde film met spectaculaire gevechtsscènes waarvan deze op het einde van de film er toch wel over is en eerder uitvalt als uit een Japanse maffia-film waar ze met trossen vallen en waar uiteindelijk de bijzonderste kemphanen het finaal uitvechten. Jammer.

Uitstekende oorlogsfilm uit Zuid-Korea, enigzins te vergelijken met eerdere toppers als Brotherhood en My Way. Subliem in beeld gebrachte aktiescenes en natuurlijk veel tragische heroïek. Dik aangezet qua emoties, alles wordt uit de kast gehaald, maar de film is zo spectaculair en spannend dat je dit best door de vingers wilt zien.

Volgens de openingscredits is deze film gebaseerd op een strijd, die in augustus 1950 plaatsvond tussen een Noord-Koreaanse legereenheid en een groep ongeoefende studentsoldaten. Dat zal best zo zijn, maar de uitwerking in deze film zoekt overduidelijk de grenzen van geloofwaardigheid op en gaat daar, zeker in het laatste deel, overheen. Het is in mijn ogen een patriottisch pamflet met vet aangezette dramatiek, die —afgezien van het realistisch ogende begin— niet weet te overtuigen. Best spannend, maar aannemelijk? Niet echt. Ik heb die twijfels trouwens wel vaker bij Koreaanse actiefilms met veel geweld.

Ik heb gisteren twee films gekeken, samen met een maatje van me. Dit was het derde deel uit de zombiefilmreeks ‘[REC]’ en s’ avonds viel de keuze op deze Zuid-Koreaanse oorlog film ’71: into fire’. Ik ben de laatste tijd al wat langer bezig met het kijken van de films die de Zuid-Koreanen te bieden hebben en ook met dit derde filmpje ben ik aardig onder de indruk van wat hun in petto hebben. Ik ben vaak fan dit soort films, niet omdat ze nou persé het leukste onderwerp hebben en de geschiedenis is ook bij deze film niet bepaald leuk te noemen, de film stond vaak sterk in zijn schoenen waarmee hij goeie en leuke scénes liet zien wat mij in principe van begin tot eind wel wist te boeien.

Normaal staan de zaterdagen bekend bij ons om de horror films die we dan aanslingeren, beiden fan van deze genre en ik kijk het persoonlijk ook het liefst in het weekend dan doordeweeks, vaak wil ik liever mijn volle aandacht schenken aan deze films omdat ze soms wat lastig te begrijpen zijn. Echter was een keer iets anders op de zaterdagavond ook geen totale ramp en dan kan deze oorlogs film wel mooi in de plaats vallen, een film wat wist te boeien maar inderdaad zoals ik boven mij al zag zijn de Rambo taferelen soms best irritant, en kunnen op mijn gevoel de geloofwaardigheid van het ‘echte verhaal’ wel een beetje afdwingen.

Qua actie zit het dus wel helemaal snor in deze film, dat kun je vooral wel zeggen van de mooie slachtvelden die er gecreëerd worden in bijvoorbeeld de stad in het begin van de film, maar ook op het moment wanneer de jongens de school moeten bewaken tegen de Noord-Koreanen wat ze nog best goed wisten te doen. Zo werden we ook nog mooi meegenomen in het feit hoe de hinderlagen in werking werden gesteld van de Noord-Koreanen én de Zuid-Koreanen, natuurlijk de grote verschillen qua man kracht van noord en de minderheid van zuid en de film kent een leuk vleugje drama waarbij je nog wat geraakt kan worden ook.

Het concept is goed, er werd verteld dat het een ‘waargebeurd verhaal’ is waarvan ik soms kippenvel kan krijgen omdat dat tegenwoordig overal zo is, toch wist mij deze film wel degelijk te boeien. De keuze van 71 jonge soldaten in een school te stoppen was goed, echter waren deze jongens ongetraind en zonder enige ervaring moesten ze de strijd aangaan tegen moordlustige en wilden noord-koreanen. Zo kon je zien dat onwetendheid ook nog een belangrijke rol speelt in deze film met een vleugje angst en wat jongens die denken dat ze onverslaanbaar zijn, ene punt waarop ze zelfs aan het geinen zijn met een handgranaat die ze gevonden hadden in de aardappel schuur waarna eentje de pin uit de handgranaat trekt om dat hij niet wist wat het deed, en zo de hele aardappelschuur liet ontploffen en de groep dan voor 2 weken aan de maiskolven vast zaten, als ik dat wel helemaal goed heb, en dat kwam natuurlijk door de onwetendheid van de jongens die zonder ervaring opgescheept zaten.

De Koreaanse oorlog sluit natuurlijk nog wel deels aan op de Tweede Wereldoorlog die dan wel niet meer doorvoerde als ‘wereldoorlog’, de wereld had er wel zijn handen vol mee aangezien Zuid-Korea gesteund werd door de Verenigde Naties waaronder naast Amerika ook nog Nederland, België, Frankrijk en twaalf andere landen tegen de Noord-Koreanen vochten, echter kreeg Noord-Korea steun van twee communistische landen China en Rusland, dit was ook mooi te zien in de film waar de Zuid-Koreanen het vrijwel moesten doen met de M1 Carbine van de Amerikanen (althans daar leken de wapens wel op), en het was zo dat Noord-Korea wel wat betere wapens in handen hadden, die veel weg hadden van de Russische PPD-40 of de PPSj-41. Beiden landen kregen dus veel steun van buiten af.

Hoe dictatorisch Noord-Korea wel niet is werd ook nog wel eens aangekaart door de Noord-Koreaanse generaal die zich in deze film op liet trekken met zijn leger en zo een ongekende hoeveelheid aan verwoesting achterliet, en dat was ook veel te merken. Toch wel dom dat Noord-Korea zijn kans schoon zag om aan te vallen terwijl Zuid-Korea veel steun kreeg van buiten af dankzij hun anticommunistische instelling.

Het verhaal heb ik zo’n beetje al uitgelegd door mijn mening heen. We volgen een jonge soldaat die vervolgens de leiding kreeg over 70 mede soldaten die gevorderd worden om het daadwerkelijke leger een tijd steun te geven om de Noord-Koreanen tegen te houden. Ze vestigen zich in een school en na wat wachten komen de eerste Noordelingen aangezet die geëxecuteerd worden. Vervolgens maakt Noord-Korea een enorme opmars en na hier en daar wat kleinschalige aanvallen worden de jongens aangevallen in hun school die ze nog aardig goed vast weten te houden door bijvoorbeeld boobytraps en molotov cocktails te maken kunnen ze de Noord-Koreaanse opmars stoppen en hebben de jongens van het echte leger wat meer tijd gehad om hun aanval en verdediging goed in te zetten.

Erg mooi Zuid-Koreaanse film die ik nog best aantrekkelijk vond om te kijken, dit is echt ook mijn eerste film die ik heb gezien wat over de Koreaanse oorlog ging, dus er gaan er ook nog wat volgen maar dit onderwerp heeft een mooi begin gemaakt.

4.0*

Dat de Koreaanse cinema uitstekende oorlogsfilms kunnen maken zag we al eerder met The Frontline en The Brotherhood of War. Dat men ook niet vies is van een beetje drama en helden verering is ook duidelijk, het resultaat is dan ook een uitstekend film die kan wedijveren met The Frontline maar toch net zijn meerdere moet erkennen in The Brotherhood.

71 into the fire behelst een uitermate simpel maar niet minder waar verhaal. Een aantal geronselde studenten die als taak krijgen een onbelangrijk punt te bewaken maar de volle toorn van de noordelijke troepen over zich heen krijgen. Aardig is het verhaaltje van de verschillende karakters die met elkaar botsen maar elkaar richting het einde toch vinden om hun geschillen aan de kant te zetten. Het doet er eigenlijk allemaal niet echt toe want 71 into the fire draait om oorlog en verdorie wat kunnen ze dat goed in beeld brengen.

De getoonde oorlogs is dan ook om te smullen en spektakel ten top. Van een beetje drama is men ook niet vies, iets dat aardig slaagt. De soundtrack, het acteren, het is allemaal ruim voldoende. Een van de weinige dingen die ik kan vinden als kritiek is dat men kennelijk geen T-34's ter beschikking had en dat Sherman's doorgaan voor tanks van de noordelijke troepen. Ach, detail. Kennelijk was het budget op...Het maakt niet uit. 71 into the fire is een prima film en een mooie toevoeging tot mijn oorlogscollectie.

Redelijke oorlogsfilm. Het verhaal is eenvoudig maar wordt wel vakkundig uitgewerkt. De opbouw is goed en men neemt de tijd voor de karakterontwikkelingen van de hoofdrolspelers. Maar al snel worden deze geconfronteerd met de gruwelen van de oorlog. De actiescènes worden sterk in beeld gebracht maar wel met de nodige dramatiek en heroïek. Niet dat dat erg is want het is een redelijk spektakel dat van het scherm spat. Visueel allemaal mooi in beeld gebracht.3.5