L'Envers du Paradis (1953)

Er bestaan er meerdere van : films van auteur Dreville waarin een comedie du bonheur wordt opgevoerd....al geef ik toe dat hij in venus aveugle slechts mede regisseur was en om heel eerlijk te zijn was hij misschien niet eens een auteur.

Hoe dan ook, Dreville lijkt zich zijn Gance samenwerking uit de oorlog te hebben herinnerd en vergast ons hier op een melodrama in de n-de versnelling, gemitigeerd door wat cine papa kluchtigheid en clunkiness. Of cine papa : is geheel geschoten op locatie in haut de cagnes in de Provence, terwijl location shooting toch zgn. heel erg NV was...en weer een mythe doorgeprikt ! Wel beginnen we met een pastorale waarin we oerbeelden uit een zuidfrans dorpje voorbijzien trekken, incl. petanque, maar even later horen we dat ook dit paradijsje is meegesleurd in de zondeval.

Dit doen we via een buitenstaander : Castelot, een zo te zien keurige burgerman die ter plaatse neerstrijkt om te schilderen, en die naast deze hobby ook nog een spannender professie heeft dan je zou denken. Dat leren we later, eerst leren we een andere buitenstaander kennen : Erich von Stroheim als gepensioneerd capt. o'Hara, 15 jaar terug aangespoeld in het dorpje waarschuwt hij Castelot dat wie er binnentreedt, alle hoop moet laten varen...

Dat lijkt eerst flauwe ironie, is het niet als we leren dat de eigenlijke protagonist hier het bakvisje Violaine is, vertolkt door de wat op Agostina Belli lijkende en vrij ongekende Etchika Choureau. Zij is de dochter van het plaatselijke pensionhouderskoppel, en heeft TBC. Wat ze niet weet omdat haar ouders het niet durven vertellen is dat ze ongeneeslijke is, en binnen een paar maanden zal sterven...tijd voor ongeremd melodrama en een comedie du bonheur dus.

Von Stroheim helpt haar daarbij, de enige die ze verteld heeft dat ze stervende is nadat ze het per ongeluk toch te weten is gekomen. Een von Stroheim die het hier over een andere boeg gooit: ook hier met autoparodistische trekjes en in versleten uniform rondbanjerend dat niet is dichtgeknoopt waaronder we een imposante buik ontwaren, zijn eigen comedie du bonheur opvoerend waarin hij achter het wiel zijn zeemanscarrière naspeelt in de huiskamer, maar vooral hier een gevoelige ziel vertolkend die zelfs de film besluit met tranen in de ogen ! Weer eens wat anders dan een teutoonse bullebak.

Helaas is er meer bakvisjesmelodrama toegevoegd via Violaines romance met jeune premier Sernas, van wie we moeten geloven dat hij een existentialistisch schrijver is ! Ook nog gezegend met femme fatale Doll. Dat moet wel fout aflopen, doet het ook en u kunt het hierboven reeds lezen. Helaas wordt de film dan out of the blue een policier, echt als zodanig uitgevoerd incl. whodunnit, reconstructie en de hele mikmak. Past niet echt bij de rest en duurt te lang. Op het eind herstelt het zich wat en blijkt zelfs dit hele policiergedoe onderdeel van een comedie du bonheur te worden.

Goed, overwegend een schaamteloos melodrama dus en wel aandoenlijk, zowel de heldin als von Stroheim in een soort beauty and the beast variant, maar helaas met te veel onnodige zijwegen en een regisseur die geen Gance heet. Nu vooral voer voor von Stroheim buffs/ completisten, en liefhebbers van cinema papa.

Deze prent die in onze contreien werd uitgebracht als "de keerzijde van het paradijs " * en door veel mensen hier gezien moet zijn, wordt trouwens niet weinig geholpen door een schitterende, niet te sentimentele score van Mizraki.

*: vreemd genoeg is de Franse titel dezelfde als hun vertaling van Fitzgeralds this side of paradise !

Erich von Stroheim (toch een steeds opgemerkt optreden) met deze "L'Envers du Paradis" aan één van zijn latere films.

De film is van Edmond T. Granville, een mij eigenlijk onbekende regisseur. Onbekend is echter niet altijd onbemind want dit is hier een behoorlijk werk waarvan als thema "liefde is tot veel bereid" kan gelden. Groots niet, maar toch een goed uitgewerkt intrige dat start met een goede sfeerschepping van het Franse kleine-dorpsleven en een paar verrassende wendingen in petto heeft.

Hoofdspeelster Etchika Choureau is erg lief met een snoet tussen dat van Amy Adams en Carey Mulligan, en naast de kleurige, charismatische von Stroheim is Jacques Castelot even opvallend. Een man die in die tijd vaak de rol waarnam van een onbetrouwbaar, in loense zaken gewikkeld individu, met een zwak voor vrouwelijk schoon.

Af en toe een slordigheidje, zoals die scène waarin langs één venster de zon binnenschijnt en het aan het andere pikdonker is.