Sterke Verhalen (2010)

Geestige niks-aan-de-hand film.

3,5*

Misschien handig om iets over de achtergrond van dit project te weten, vooraleer je je mening geeft: Sterke Verhalen is geschreven en geregisseerd door twee 22-jarige filmstudenten, zonder financiële steun van het Filmfonds, een oproep of distributeur. Ze hebben zelf voldoende geld en sponsors bij elkaar gezocht om hun droom - een eigen speelfilm maken - te realiseren. Zoveel inzet en enthousiasme alleen al is een dikke pluim waard.

Dan de film zelf: dit is duidelijk een film voor jongeren, door jongeren. Duidelijk gericht op een specifieke doelgroep dus (met mijn 28 jaar kon ik de straattaal ook niet volgen, ben ik dan oud? ).Het verhaal is bizar en origineel, helaas werkt niet elk grappig bedoeld momentje, maar over het geheel genomen is het allemaal best vermakelijk. De jonge cast kent hoogte- (Akkabi, Weisz) en dieptepunten (Broekman) en uiteraard duiken de nodige BN'ers op. Hier en daar vliegt het verhaal uit de bocht, zeker tegen het einde, maar dat hoort nu eenmaal een beetje bij dit soort films. De muziek was ook af en toe té veel aanwezig, maar ach. De jeugdige branie spat er vanaf en dat is mooi om te zien.

De piepjonge regisseurs zijn er nog lang niet, maar ze hebben nog alle tijd om hun talent verder te ontwikkelen. De kop is er in ieder geval af!

2,5*

Tsja, het is een redelijke film. Maar helaas nooit echt hoogstaand. Humor is aardig, maar ook geregeld gewoon zo voorspelbaar en too much. En dan heb ik het bijvoorbeeld over 'de buurjongens', echt straattaal okay en dat het overdreven moet overkomen snap ik maar dit was gewoon niet grappig. Verder is het verhaal niet bepaald sterk te noemen (om de toepasselijke termen te gebruiken). Maar ik irriteerde me vooral aan die mensen in dat huisje waar het werd verteld,zo nep geacteerd en slechte dialogen. En een beetje jammer van de pinguïn. Nep okay, maar zo ontzettend nep (en daarnaast zijn pinguïns niet zo lief tegen mensen).

Cast is in vele gevallen matig, maar sommigen waren nog wel goed. Grootste minpunt vond ik de jongen die Marlon speelde, Manuel Broekman. Achmed Akkabi heeft het voordeel dat hij de lach aan zijn kont heeft hangen,want een geweldige acteur is hij niet.

3* omdat het nog redelijk vermakelijk was.

Apollinisch - de film?

De hoofdpersoon heet Dennis van der Molen --> ook ik heet zo. Vooruit, iets genuanceerder. Als ik de achternaam van mijn moeder had aangenomen had ik Dennis van der Meu geheten.
De hoofdpersoon komt in Amsterdam om te studeren --> ik heb dezelfde weg afgelegd.
De hoofdpersoon bezoekt Kriterion --> ik heb aan dezelfde tafel gezeten. En het gebouw op de achtergrond in die scène? Daar kom ik dagelijks.

Een feest der herkenning dus. En maar goed ook, want veel meer heeft de film niet te bieden. Het gaat eigenlijk nergens over, de verhaal-in-verhaalstructuur komt niet helemaal gelukkig uit de verf, het acteerwerk is bijzonder matig en hoeveel moeite er ook voor gedaan wordt: de film is niet grappig. Die twee buurjongens alleen al...

Aan het belangrijkste criterium, of ik me de volle zij het korte speelduur heb vermaakt, voldoet Sterke verhalen gelukkig wel.

Vreselijke miskleum , banale zeer flauwe humor in een verhaal dat ook al niet te pruimen is, er zullen best wel mensen zijn die dit wel kunnen waarderen maar daar ben ik er geen van.

De droom van het regisseursduo Teddy Cherim en Kees van Nieuwkerk kwam uit: ze hebben een eigen speelfilm gemaakt. Sterke Verhalen staat garant voor een flinke dosis aan momenteel zeer populaire jonge vaderlandse acteurs zoals Manuel Broekman en Matthijs van de Sande Bakhuyzen, maar ook acteurs die inmiddels hun sporen hebben verdient als Pierre Bokma, Halina Reijn, Olga Zuiderhoek, Kees Hulst en Hans Kesting.

Vooraf nam ik in mijn achterhoofd dat ik met mijn 20 jaar exact in de doelgroep val, iets waar ik tijdens de film helaas niets van terugzag. Het verhaal van de film is bij vlagen erg vaag en, zo hoop ik, geeft absoluut geen realistisch beeld van Nederlandse jongeren. De regisseurs hebben zich onnodig in moeilijke situaties gebracht door het verhaal 'door iemand anders te laten vertellen', dit zorgt ervoor dat je zo af en toe het verhaal niet meer helemaal volgt. Daarnaast blijft men erg op de vlakte en worden de persoonlijkheden van de personages niet uitgediept.

Sterke Verhalen is een leuk initiatief en, zeker omdat zij door middel van sponsoring de boel op poten kregen, absoluut te waarderen, maar de film kijkt niet prettig weg, en dat is toch een pré.

Vermakelijke Nederlandse komedie. De film doet je een beetje denken aan een costa/snowfever sfeer met een hoger niveau. De film is lekker vlot en heeft een vrij komisch concept alleen is de uitwerking niet geslaagd. De (meeste) cast komt heel erg voorgeschreven over, in een film als deze is juist improvisatie een leuk aspect aangezien het vrij jonge jongeren zijn die prima in deze komedie hun positie kunnen bepalen. Wat vrijheid zou niet veel kwaad doen. Door het nogal, hak op de tak, sfeertje krijg je leuke en minder leuke personages. Je ziet dat sommige acteurs, met name acteurs, meer ervaring hebben om hun rol wat natuurlijker over te laten brengen. Maar ja, we hebben het wel over Sterke Verhalen. Hoewel het een vlot filmpje is zijn de ''switch to'' scènes een beetje gefaald. Het kwam niet lekker over om van personage naar personage, om van situatie naar situatie te springen. Het werkte niet, omdat het niet grappig was terwijl dat het wel grappig moest zijn. Toch wel 85 minuten vermakelijk, de film is dan wel belachelijk, en misschien ook wel heel slecht: de makers nemen zichzelf gelukkig niet zo serieus en daarom wint de film vrij veel sympathie. Vermakelijke komedie uit de Nederlandse filmbodem. Zeker leuk voor een keertje. 2,5 ster

Een lekkere vlotte zomerfilm over, de titel zegt het al, sterke verhalen. Allerhande stereotypen worden op de hak genomen en ik heb lang niet zo vaak gelachen bij een Nederlandse film. Leuke acteurs in een prima setting.

Een nogal aparte film maar op zich heb ik wel een paar keer kunnen lachen. Bijvoorbeeld die gasten die zoveel slang gebruiken dat ze niet meer te verstaan zijn. Maar af en toe is het ook erg flauw. Ik vond het toch wel vreemd dat op het einde Dennis iemand anders bleek te zijn. Het sloot het verhaal voor mij toch een beetje vreemd af. Maar over het algemeen gezien kijkt deze film wel makkelijk weg.

Sterke verhalen lijkt strontvervelend te beginnen en denk je weer aan een een of andere brugklassers project. Maar toch weet het "sterke verhaal" zich wel te ontpoppen tot iets ammusants en krijgen we evengoed nog een leuke film voorgeschoteld die weer vele personages kent waardoor je ook weer een beetje aan een mozaik film moet denken. Een klassieker is het iig niet maar leuk vermaak is het wel en de humor is ook gortdroog. Zo vond ik de hoofdrolspeler erg sullig, wat het natuurlijk ook weer helemaal standaard maakt. De film draait ook natuurlijk om een weddenschap: een pinguin uit artis stelen wat ook weer zo zijn bizarre en maffe plotwendingen heeft. Die 2 stoneys waren ook geweldig, vooral met die scenes met die buurvrouw en maken ook een hoop brokken in dit sterke verhaal. De film is ook variabel van komische gangsterachtige film tot drugs en drank film wat dan bij die artisscene weer erg naar The Hangover gekeken lijkt te hebben.

Maar verder is dit sterke verhaal zeker niet slecht hoor. Ik heb me wel weer weten te ammuseren.

3,5*

Veel drugs, drank, seks en vervelende studenten. Klinkt niet echt als een geslaagde amusante film. En dat was het -voor mij- dan ook niet.

De personages zijn stuk voor stuk ontzettend irritant, vervelende balletjes, domme wijven en oppervlakkigheid tot en met. Wat grappig zou moeten zijn schoot bij mij telkens in het verkeerde keelgat, denk aan de scène met 'het pinguïndansje'. Misschien ben ik te oud voor dit soort films, of stoor ik me gewoon te snel aan dit soort types. Mijn irritatiegrens is dan eenmaal vrij snel bereikt. Ik kan er in ieder geval niet veel mee.