Un Carnet de Bal (1937)

Hyperromantisch melodrama dat bijna Ophulsiaans aandoet,niet alleen door het basisgegeven dat vaag aan LFUOW doet denken,maar ook door de beweeglijke camera.Gelukkig blijven de balscènes beperkt tot een dromerige flashbacksequentie aan het begin en 1 aan het eind.

Door de thematiek is een zekere sentmentaliteit onvermijdelijk(en de romantische zelfmoorden vliegen je hier om de oren),maar deze wordt gelukkig gedempt door een flinke portie cynisme:dat vrouwmens maakt duidelijk dat ze geen seconde wakker ligt van haar dode vent,terwijl ze die mannetjes uit haar jeugd ook afgaat omdat ze opzoek is naar een nieuwe bankrekening(tsja,zo zijn ze nu eenmaal).Bovendien zorgen Raimu en Fernandel(ja,die zaten hier ook in) voor de nodige comic relief.

De overheersende stemming blijft echter die van melancholie:de treurigheid van de midlife crisis .Het wijfje nadert de 40 en de menopauze,terwijl haar vroegere liefdes reeds te maken hebben met een voortijdige penopauze.

Dat pépé le moko van Duvivier een inspiratiebron is geweest voor Casablanca weet een kind,maar de gelijkenissen tussen die 2 films zijn uiterst vaag vergeleken bij het plagiaat dat ze in Hollywood hebben bedreven met deze film.Ik had iets van WTF?,

Zo blijkt de zo'n beetje beroemdste scène uit de filmgeschiedenis doodordinair te zijn gejat uit een filmpje met welgeteld 168 stemmen op IMDB .

As time goes by blijkt oorspronkelijk een dichtregel te zijn geweest,en de pianist een kelner(die ook precies hetzelfde gebaar met zijn hoofd maakt als Sam in Casablanca).Daarna gaat de rip-off overigens nog enkele minuten verder,en het moge duidelijk zijn dat Bogey meer naar Jouvet(ja,ook die speelde hierin) heeft gekeken dan naar Gabin,en Jouvets gehang aan de bar heeft hij gewoon gekopieerd.

Maar enfin,oordeelt u zelf.