Le Guêpier (1976)

Er bestaan er heel veel van : films waarin John Steiner een extreem gewelddadige spiegepaat vertolkt...de vraag is eerder waar hij zulke figuren niet vertolkt. Protagonist niet, wel weer eens voornaamste antagonist , in dit geval van Claude Brasseur in 1 van de uiterst derivatieve films die Pigaut in de seventies vervaardigde. Ook deze kun je bezwaarlijk origineel noemen : combi van hustlerkomedie en road/ buddy movie, take the mony and run en u begrijpt hoe het zich verder zal ontwikkelen.

Zelfs de combi Brasseur/ Keller is niet nieuw: ze draafden eerder al op als koppeltje in la cave van Grangier, heb ik niet gezien verder. Dit is dus een komedie zeik ik, of jullie daar nu aan willen of niet en wel van het immer populaire gegeven rondom een gelegenheidscrimineel die de professionals te slim af is. Deze hobbyist dus Brasseur, een gokker die door Ferzetti in het begin wordt gered van een stel thugs maar dit met bepaalde bijbedoelingen, zo blijkt.

Ferzetti ( die jullie ook kennen uit once upon a time in the west...) is namelijk zelf een gangster die op perfide wijze Brasseur dwingt in te gaan op een aanbod dat deze niet kan weigeren : 5 miljoen gappen van een sufferd op de trein Lausanne- Parijs. Wat Ferzetti er echter niet bij vertelde is dat deze 5 miljoen worden beschermd door John Steiner, een extreem gewelddadige spiegepaat....Brasseur vindt dat hij op grond hiervan een extra onkostenvergoeding verdient, en besluit het gegapte geld dan maar zelf te houden.

Niet helemaal alleen echter : hij zit opgescheept met de gesjeesde nachtclubzangeres Keller, tikkie over the hill maar nog zeer doenbaar en geintroduceerd tijdens een Marlene Dietrich act, die toevallig achter het bestaan van die 5 miljoen is gekomen en deze ook wil hebben.

Waar dit allemaal toe leidt kunt u wel uittekenen : een road/ buddy flick waarin Brasseur en Keller op de vlucht voor de Steiner en Ferzetti richting deep saus een voorzichtige romance ontwikkelen.

Visueel stelt het allemaal weinig voor, inhoudelijk al evenmin maar dat pretendeert de film verder ook niet en meer dan een onschuldige timewaster met capabele cast kun je het niet noemen.

Opvallender dan het beeld was het geluid : score van Chiaramello, soms briljant, soms Benny Hill niveau en doen denkend aan Piccioni meestentijds, wat niet verkeerd is lijkt me.

Deze prent werd schijnbaar in onze contreien uitgebracht als "het wespennest ", en moet ook vaak op teevee zijn geweest. Wie heeft dit gezien ?