Conflit (1938)

Hun bestaan was al aangetoond : over the top melodrama's van Moguy- die jullie ook kennen uit Django unchained- over gevallen dames in nood...dit is niet de eerste, wel de oudste van hem die ik tot nu toe heb gezien. Wederom een kaskraker, wederom tamelijk vergeten.

De film heeft een pre- noir flashback structuur trouwens : in den beginne zien we hoe het ene hysterische blonde grietje een ..ander hysterisch blond grietje overhoop schiet. Je kunt slechter beginnen, me dunkt. De schutter blijkt Catherine - Ducaux te zijn, het slachtoffer Claire- Pierry haar eigen jongere zus ! Zo belanden we meteen in absurd soapterrein, het wordt er in het vervolg niet minder op. Een vervolg dat hierboven trouwens goeddeels is geschetst, het zij zo. Trouwens: zo verrassend is die aanleiding niet, zeker in het genre.

Het is alleen jammer dat het acteerwerk van de cast iets te goed is, met een stel prutsers was dit veel amusanter geweest in zijn hysterie. Goed, de heldinnen worden regelmatig psychotisch en dat is lachen, maar het zijn ook Francaises die weten wat bon ton is helaas. Erg gekend zijn de protagonistes niet, in het geval van Ducaux niet zo vreemd want ze ontpopte zich tijdens de oorlog tot moffenhoer, werd kort na die oorlog ziek en stierf op haar 28e. Ze had nog wel de gelegenheid een autobiografie neer te pennen : ma drôle de vie. Niet verkrijgbaar in vertaling, voor zover ik weet.

In de cast wel enkele zeer gekende namen overigens : Rouleau als Michel de echtgenoot van Catherine ( natuurlijk geen brave boekhouder maar een heuse archeoloog/ ontdekkingsreiziger, men hoede zich in dit soort films voor realisme ) en de duistere verleider Robert blijkt hier niemand minder dan Claude Dauphin te zijn. Dalio - die jullie ook kennen uit la grande illusion en to have and to have not- tredt hier op als woekeraar, en Carton voor de 35335743e keer als bonne. Reggiani en Solonges zouden hier cameo's hebben, piepjong nog. Ik herkende ze niet.

Rest ons nog te vertellen hoe het afliep met de 2 zussen : wel...dat zult u zelf moeten zien. Het slot doet echter zeer sterk denken aan de film waar ik het gister over had, bijna identiek shot ook.

De score van de gerenommeerde componist Ibert trouwens was wel lekker dik aangezet.

Is voor de camp buffs bij mijn weten nog slechts zonder anderstalige onderschriften te zien. Wie hier hebben dit nog gezien, en welk cijfer zouden jullie hier voor geven ? Wat vinden jullie überhaupt van dit soort melodrama's, pure camp of kunnen jullie hier in opgaan ?