Die Spinnen, 2. Teil - Das Brillantenschiff (1920)

En ook van deze speelduur klopt niets, ik zag een versie van 105 minuten.

De film is wat minder evenwichtig dan deel 1. Vooral een saai middenstuk gooit wat roet in het eten. Ook de finale is wat teleurstellend. Jammer want het begin is wel erg leuk. Geheime achterkamers, onder water lopende ruimtes (met Charlton Heston look a like Carl de Vogt in die ruimte), muren die naar elkaar toebewegen (opnieuw met...), verborgen ondersteden, een fantastische gefilmde overval. Het is duidelijk hoeveel films Die Spinnen voor was. Van Pirates of the Caribieen tot Big Trouble in Little China.

Jammer dat op een gegeven moment het verhaal meer op de voorgrond komt en we regelmatig scènes zien die minutenlang aanhouden van twee mannen die tegenover elkaar zitten te praten (zonder tekstbordjes). Soms geven ze elkaar een briefje, dan zie je wel dat briefje. Vervolgens geven ze dat briefje aan een derde en opnieuw zie je dat zelfde briefje dat we al gezien hebben. Dat werkt dus niet. En soms is die Kay Hoog, net als ie in in de penarie zit, opeens weer uit die penarie, terwijl ik geen idee heb hoe e.e.a. gegaan is.

Toch overheerst een positief gevoel. Er zitten echt leuke scènes in en af en toe is de beeldtaal al erg krachtig. Dus ik geef hier ook 3,5 sterren. Dit is echt bovengemiddeld.

Die Spinnen, 2. Teil - Das Brillantenschiff

Iedereen schijnt bij zowel deel 1 als deel 2 een andere speelduur te hebben. Ik had te maken met een duur van 81 minuten. Nadat deel 1 voor mij zeer vermakelijk was duurde het echter een lange tijd voor ik aan deel 2 begon. Toch kan ik het zelfde concluderen als bij deel 1: jammer dat deel 3 en 4 er nooit zijn gekomen.

Lang zet hier gewoon een leuke, maar ietwat chaotische avonturenfilm neer. Ik heb er online geen harde bewijzen voor kunnen vinden, maar het verbaast me niet als Spielberg naar deze twee films gekeken heeft toen hij Indiana Jones maakte. Toch ontbreken er een paar scènes in deze film, waardoor sprongen in de tijd een beetje lastig te volgen zijn. Kay Hoog weet te ontsnappen op een manier die we nooit te zien krijgen. De eerste 40 minuten gaan in sneltreinvaart voorbij en zijn ontzettend vermakelijk. Daarna daalt de film echter in snelheid en zien we vooral veel lange conversaties die eigenlijk niet echt boeien. Het einde voelt dat ook wat timide en saai aan.

Carl de Vogt speelt een prima rol. Helaas is hij door slechte beeldkwaliteit vaak nauwelijks te zien. Toch zijn vooral zijn actiescènes imponerend. Zware gevechten doet hij in een oogwenk af. Ook dacht ik dat hij ietwat ongelukkig neerkwam toen hij van het schip af sprong, maar dan kan ik verkeerd gezien hebben.
Ressel Orla, Georg John en Edgar Pauly spelen leuk als slechteriken. Vooral de laatste krijgt op het einde nog een leuke invulling te vergeven voor het verhaal. Gedrieën zorgen ze ook voor de nodige komiek, humor waar de Bond-slechteriken nog wat van kunnen leren.

De film ziet er verrassend goed uit moet ik zeggen. Net als in deel 1 is er een goede, natuurgetrouwe afwisseling van locaties en inheemse plekken. Uiteraard is alles gelimiteerd aan de tijd en mogelijkheden van toen, maar slecht is het allerminst. Ook de muziek die Gaylord Carter gerestaureerd heeft is mooi en sfeervol, al treed het vaak in herhaling viel mij op.

Die Spinnen, 2. Teil - Das Brillantenschiff is een leuk laatste deel geworden van de reeks. Misschien moeten de dood van Lio Sha maar als het einde van Die Spinnen zien.

3*

Die Spinnen is, met Hara-kiri, de oudste nog bewaarde Fritz Lang film, zijn debuutfilm is helaas verloren gegaan. Ik heb beide delen van Die Spinnen achter elkaar gezien en die sluiten naadloos op elkaar aan. Het doet erg denken aan de serials van Feuillade van een paar jaar eerder, maar de techniek ging zo snel dat die Spinnen vergeleken met Les Vampires of Fantomas een stuk dynamischer is. Net als bij Feuillade is de held een wat kleurloos figuur, Ressel Orla als Lio Sha maakt meer indruk. Spijtig dat ze maar zo'n korte carrière heeft gehad en jong is overleden.

Een keur aan exotische locaties maken van Die Spinnen een aardig avontuur, al is het verhaaltje niet altijd even boeiend. Lang maakt weinig gebruik van tussentitels, dialogen worden nauwelijks vertaald, alleen als er sprake is van een tijdsprong of -de favoriet uit de silent era- een briefje, wordt een tekstblok getoond. Dat is aan de ene kant fijn, te veel tussentitels slaan het tempo dood, maar de kijker wordt nu soms in het ongewisse gelaten. Tegen het einde wordt opeens gerept over een reis naar Amsterdam, maar helaas besluit de politie daarvoor de bende op te rollen dus geen beelden van de Amsterdamse grachten van 100 jaar geleden.