The Domino Effect (2012)

Bijzonder waardeloze mozaïekfilm. Springt van de hak op de tak, een gimmick van het genre natuurlijk maar we mogen blij zijn als we twee minuten bij dezelfde verhaallijn blijven, zelfs tegen het einde. In combinatie met de korte speelduur daarom ook weinig tijd voor opbouw of inleving voor personages. Er wordt geprobeerd de subplotten erg menselijk en dicht op de huid te brengen, misschien zat er wel wat potentie in de verhalen maar het gebrek aan inleving door mij als kijker door eerdergenoemde punten maakt het allemaal dat het 't niet is. Het blijven ook allemaal erg simpele verhaaltjes maar wat wil je met 98 minuten.

Met het thema economische crisis wordt nauwelijks de diepte in gegaan, en de totale samenhang tussen de verhaallijnen is gewoon bijzonder slap (dus niet iets van een "Oooh, daarom!"-gevoel als het een en ander duidelijk wordt, wat wel een leuke eigenschap is bij veel mozaïekfilms). Ook erg onbevredigend vond ik het einde van de in de eerste instantie meest interessante verhaallijn: die van de politicus die met zijn populair taalgebruik strijdt tegen het "graaien" van bankiers enz..

Voor de acteurs hoef je de film ook niet te kijken want er wordt een beetje op de automatische piloot geacteerd - Theo Maassen is bijvoorbeeld maar magertjes in zijn rol als falende auto-importeur.

Erg pretentieus maar er wordt bijzonder weinig gepresteerd.

Bijzonder indrukwekkende film.

Een Nederlandse mozaïekfilm is helaas een maar zeldzaam gebeuren. Mozaïekfilms kunnen met behulp van hun complexiteit een enorm overdonderend geheel vormen, maar misschien is het wel juist dié complexiteit die het onderwerp voor Nederlandse regisseurs zo afschrikwekkend maakt. Paula van der Oest durft het risico in ieder geval te nemen, het resultaat mag er dan ook zijn.

Het acteerwerk is in The Domino Effect van enorm hoog niveau. Niet alleen Theo Maassen bewijst weer eens dat hij acteertalent heeft, ook de rol van Jelka van Houten komt goed uit de verf. Daarnaast zijn de buitenlandse rollen erg sterk vertolkt. Natuurlijk hier en daar wat mindere spelers, maar in een verhaal met zo veel personages mag het niet baten als er een paar wat mindere acteurs/actrices in spelen.

Dit grote aantal personages is tevens ook het grootste minpunt van de film. Een mozaïekverhaal bevat altijd natuurlijk een groter aantal personages dan doorsnee film, alleen als je merkt dat de kwaliteit van het verhaal er onder gaat lijden dan gaat er toch wat mis. Van der Oest doet erg haar best alle personages goed in beeld te brengen, hier slaagt ze in de meeste gevallen ook wel in alleen je merkt toch dat ze net wat teveel hooi op haar vork probeert te nemen. De film doet me qua stijl erg aan Magnolia denken. Dit is een film waarin ook een mozaïekverhaal wordt toegepast en waarbij het aantal personages ongeveer gelijk is. Het enige verschil is dat de speelduur van Magnolia wel twee keer zo lang is. Een langere speelduur had de personages veel goed gedaan.

Toch weet Van der Oest de emotie goed in de film te verbeelden. Door de vaak erg treffende muziekkeuze laat de film je toch erg onder de indruk achter.

Visueel zitten er ook erg mooie vondsten in. De verschillen tussen de werelddelen worden duidelijk aan de kijker overgebracht. De vergelijking met Iñàritu is snel gemaakt. Visueel is dit zeker een pluspunt.

Al met Al is The Domino Effect een film die je niet snel los laat, een film die onder je huid kruipt, een bijzondere ervaring. Van der Oest kan hiermee rekenen op veel buitenlands geïnteresseerd publiek.

4.0*

Zoals eerder gezegd nogal slappe film waarbij ik me weinig kan inleven in de personages, vooral door de tijdsduur en de scenes van hoogstens 2 minuten om het geheel binnen de 98 minuten te houden. Als ik het me goed herinner waren er iets van 6 a 7 verhalen, een korte rekensom leert ons dan dat de kijker maar liefst 16 minuten (!) de tijd heeft om zich in te leven in één verhaallijn. Bij mij lukte dat dus niet.

Vanaf het moment dat Theo Maassen toch maar wel een jointje opsteekt omdat ie zich kut voelt, werd het een lange rit om uit te zitten. Wat een slag in de lucht zeg. Na 10 minuten Theo Maassen vindt mevrouw Paula het al nodig om dramatisch te doen.

Bij het begin van de film was ik nog benieuwd hoe de 2-minuten durende puzzelstukjes in elkaar zouden vallen, maar naarmate de film vorderde kon het me vrij weinig meer schelen en zat ik meer te wachten tot ie was afgelopen, kon het helaas niet opbrengen om er nog wat leuks uit te halen.

Had er gewoon wat meer tijd in gestoken, het had zeker wat leuks kunnen worden maar helaas. Saaie film. 1,0*

Domino D-Day.

Met haast zulke snelheid raasde een wirwar van karig uitgewerkte verhaallijntjes aan me voorbij. Soms nogal makkelijk suggestief en vooral met nauwelijks aandacht voor diepgang/achtergrond van de karakters. Haalt de film behoorlijk onderuit. Wist mij daardoor in ieder geval amper te betrekken.

Zo te lezen hier ben ik sowieso niet de enige die de film (min of meer) zo heeft ervaren. Onbegrijpelijk dat de regisseuse juist een Gouden Kalf voor de beste regie heeft gewonnen.

Acteerwerk is prima. Camerawerk en muziek vond ik weinig opvallend maar degelijk. 4.5/10*

Mooi gefilmd. Dat wel.

Voor de rest kan ik het echt niet worden met dit ding. Het verhaal is echt veel te ambitieus, er komt niks terecht van de mozaiekjes. Had dan een paar verhaallijnen minder gedaan, maar die dan goed. Had dan iets minder voor de hand liggende stereotiepjes gedaan met de bankier en de ex-gedetineerde - dat ligt er echt veel te dik op.

Jammer en teleurstellend - de eerdere films van Van der Oest lagen me wel, en Theo en Jelka mag ik graag zien. Maar dit is het echt niet.

We maken een wereldreis door de 3de wereldoorlog van de economische crisis waar we allemaal vandaag bij betrokken zijn. Vooral onbeantwoorde vragen stellen. Het vertrouwen wankelt of is helemaal weg. Zelfs de media komt er even in voor.

De vele zichten, beelden en sprongen over de wereld vertrekken in Kaapstad, maar doen voortdurend elk continent aan om te bewijzen dat deze tragedie in alle landen plaats heeft.

Het verhaal laten we gewoon met zeer veel beelden en verbeelding op ons afkomen en stilaan binnendringen zonder altijd te beseffen wat er allemaal gebeurt. Het is een rommelige puinhoop van momenten in alle talen en bevolkingen. De kleuren spelen geen rol meer.

Men maakt pas de conclusie van deze film op het einde.

De intro is een over-lux-te wereld waarin zich plots één bankencrash voordoet.

Eén bank in Amerika geeft dan plots het domino-effect over de hele wereld en treft tenslotte honderden tot alle banken die meedreven op de luxe-sfeer van de jongste jaren en ten gronde gingen. De politiek moet helpen en krijgt rake klappen. Een nieuwe minister van financieën wordt aangesteld. Waar hebben we dat nog gezien?

Bij directieleden van firma's, banken en beurzen breekt paniek uit

Hoe hoger de stand hoe vroeger en zwaarder het aanvoelen van de crisis die nog niet dadelijk doordringt tot de middenklassen. Zelfs helemaal niet bij de arme straatverkoper.

Maar toch: alles draait om geld en niemand weet juist hoe aanpakken.

Mensen die entoesiast een restaurant openen, huisen worden niet meer gekocht of een wereldfirma die een mislukte overname doet op een slecht moment, een garagehouder die nog amper een auto kwijt kan, een bruiloft waar de feesttaart afbesteld wordt... Kortom een uitgesmeerde wereldramp die belust was op overtollige feestjes en geschenken wordt nu gedwongen de broeksriem merkelijk aan te halen. De mensen grijpen terug naar de religie terwijl de angst over ons heen komt als een tsunami.

We leren terug leven met angst en spaarzaamheid zonder nog te weten wat we met onze spaarcenten moeten doen om zeker te zijn.

Dit is een prachtige film die je moet bekijken in zijn geheel van sfeer en aanvoelen. Vandaag.

Een zeer deprimerende film die stilaan doordringt tot onze eigen samenleving van het ware gebeuren zonder een einde te zien. Maar toch, vandaag nog, met het lezen van de eerste berichten beseffen er weinigen hoe erg en hopeloos deze toestand is omdat het nog steeds niet de kern van de bevolking geraakt heeft.

Men liegt ons gewoon voor met valse hoop op toekomst zonder zelf te weten dat er op deze manier geen toekomst meer is en we het nooit meer zullen krijgen zoals we het gehad hebben. De media huilt mee.

De kleinste gelukjes krijgen nog een kans en de mens leert een stap terug te zetten en terug te leren leven in de onzekere toestand die zich dagelijks blijft aanbieden.

Misbare aankopen worden uitgesteld. Ineens is een nerinneborst welkom om een blank kind van een rijke familie te voeden.

Een merkwaardige, hedendaagse film van Brits-Nederlandse productie.

Als regisseur is het bijna een onbegonnen werk en toch wist Paula van der Oest er een duidelijk verhaal in te leggen met op de prachtige poster een ster van geweld te plaatsen. Economisch geweld. Zo is ook de film. Gewoon pijnlijk laten binnendringen en meeleven met de beelden die je kunt pakken.

Voor het idee, de afwerking de inhoud... Kortom het totaal van de film kan ik niet anders dan 5 punten geven.

Het thema is te actueel mooi beschreven dat dit een werelddrama geworden is en nog aan het worden is waar men het einde nog niet van kent.

"We are all connected!"

De boodschap van de film. Anno 2013 weten we dat wel.

Wat we vervolgens voorgeschoteld krijgen is een keurige verbeelding van dit gegeven aan de hand van o.a. het omvallen van een bank, in de vorm van een collage aan verhaaltjes die aan dit gegeven vast geplakt zijn.

Weinig verrassend, fragmentarisch, voorspelbaar, afstandelijk, teveel protagonisten waarvan er geen enkele uitspringt. Verder geeft de film ook geen inzichten in hoe het mis ging.

Als speelfilm niet boeiend omdat je niet echt mee kunt leven met de personages of zelfs niet met één. Inhoudelijk niet interessant omdat de film verder vrij oppervlakkig is.

UItstekende film over de globale gevolgen van de huidige economische crisis, maar dan op micro- en persoonlijk niveau. Het duurt even voordat je de connectie ziet tussen de vele verschillende personages, verhaallijntjes en wereldwijde locatie maar door de constant vlotte schakeling tussen de verschillende verhaallijntjes, blijft het geheel voorzien van een bepaalde spanning. Door de overdaad aan personages, is niet alles even volledig uitgewerkt. Vandaar net geen 4.0 sterren.

Babel-achtige raamvertelling komt niet geheel uit de verf. Het verhaal blijft m.i. te vlak. Toch is het een interessante film die de moeite waard blijft om uit te zien.

Een goede dramafilm...

Prima verhaal...

Redelijk acteerwerk...

Bekende acteur Theo Maassen...

Prima achtergrond geluid

(Dolby Digital)...

Redelijk mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Een film over een aantal families verdeeld over de hele wereld die allemaal aan den lijve de crisis voelen. Allemaal (redelijk) welgestelde mensen die als gevolg van de bankencrisis gedwongen worden om zich een andere levensstijl aan te meten. Het plotverhaal hierboven is heel summier en wekt de suggestie dat de film inzoomt op een enkele familie. Was dat maar waar, want eigenlijk is dat het grootste manco aan de film. Het zijn te veel verhaaltjes van te veel uiteenlopende mensen, en daardoor gaat niet één verhaal echt de diepte in. Al is de boodschap van de film wel duidelijk. Maar het gegeven voor de film is ook wel wat makkelijk en de regisseur, die ik overigens wel hoog in het vaandel heb zitten, doet ook niet echt haar best om iets bijzonders met het gegeven te doen. Behalve dan de halve wereld afreizen en een hoop geld voor deze film uit te geven. Als ik er zo over nadenk is de film misschien zelfs wel autobiografisch geworden voor de regisseur en is ze er zelf misschien ook wel failliet aan gegaan met deze film. Maar dat weet ik dus niet. Het einde van bijna alle verhaaltjes was weliswaar clichématig maar gaf de film niet het deprimerende einde als waar het naar toe dreigde te gaan. Toch is het ook zeker geen slechte film. Hij kijkt goed weg en er wordt ook prima geacteerd. Maar met wat minder verhaaltjes had ie wat meer de diepte in kunnen gaan dus. En dat was volgens mij beter geweest.