Beshkempir (1998)

Vond het een beetje te veel mooie plaatjes en te weinig verhaal... 2,5

Beshkempir, zijn eerste lange speelfilm, is het beeldende en autobiografische verslag van een eeuwenoude Kirgizische traditie, waarbij grote gezinnen een pasgeborene afstaan aan een kinderloos stel. In zijn eersteling verbeeldt Abdykalykov zijn vroege herinneringen aan het idyllische platteland van de voormalig Sovjet republiek door de ogen van tiener Beshkempir - zijn bloedeigen zoon. Fraai gekaderd en met vaste hand gedraaid in afwisselend bonte kleuren en verschoten zwart-wit, ontvouwt zich een onbezorgde tijd van vissen in meanderende riviertjes, van moddergevechten en ontluikende lustgevoelens. Bekroond met diverse prijzen op de filmfestivals van Sétubal (Portugal), Locarno, Singapore en Tokio.

Bron Cinema.nl

Prachtig gefilmde vertelling van een leven ergens in Kirgizië met de nodige symboliek en diepgang. Op momenten buitengewoon ontroerend op andere grappig. Het trage tempo is het perfecte ritme voor deze film en de soundtrack van de insecten en dorpsgeluiden maken een aangename compositie. De spaarzame dialogen vullen het vertellende beeldmateriaal mooi aan. Het geheel deed me af en toe denken aan een kruising tussen Paradzanov en Keedus; verstillende minimale cinema die zich langzaam ontwikkelt tot een fijne pareltje die je zo af en toe tegenkomt in filmland.

Een film uit Kirgizië, die zie je ook niet elke dag. Wat me vooral is bijgebleven van de Kirgiziërs, is dat het nogal vieze mensen zijn. Denk maar aan het begin waarin de vijf jongens eerst in een modderpoel spatteren, daarna een ontzettend dikke (met nog dikkere ontblote boezem) vrouw begluren, die bloedzuigers heeft uitgezet over haar lichaam. En dan heb je ook nog die copuleerscene, waarbij die vijf jongens een zandsculptuur te grazen nemen. Vrij bizar dus :').

Maar na al deze gekkigheid ontvouwt zich toch een redelijk drama met niet echt goed acteerwerk en een loszanderig plot. Heel bijzonder vond ik het allemaal niet.