Gekijô Ban Kara no Kyôkai: Dai Roku Shô - Bôkyaku (2008)

Hierboven schreef ik dat dit het minste deel van de cyclus is. Ben ik het niet helemaal mee eens, al weet ik nog wel de reden waarom ik dat opmerkte. Het is namelijk zo dat het deze film maar weinig lijkt bij te dragen aan het plot van de gehele cyclus, waardoor dit deel een beetje als een filler kan aanvoelen.

Nu stelt de hele het plot van de gehele cyclus niet echt veel voor, dus zo'n punt is het eigenlijk niet dat dit een filler is. Het is eigenlijk gewoon een typische Kara no Kyoukai film waarbij de positieve punten (de mooie beelden) zoals gebruikelijk ruimschoots teniet gedaan worden door de negatieve punten, al is de zonnige sfeer aan het begin wel een beetje apart.

Zoals gezegd, zijn de meeste beelden weer erg mooi vooral door het kleurgebruik. Je zou zelfs kunnen zeggen dat de verhouding mooie/saaie beelden wat hoger is ten opzichte van de vorige film. De muziek is aan het begin zelfs mooi, maar moet natuurlijk weer verschrikkelijk eindigen tijdens de ontknoping als de zware beat er weer onder wordt gezet.

Wat deze film definitief naar beneden trekt is het personage Azaka dat gewoon een schijtirritant pubermeisje is. De schrijver heeft trouwens echt een gave om zoveel mogelijk psychisch gestoorde mensen in zijn verhaal te verzamelen, want het meisje is echt een "aanwinst" in de verzameling freaks aangezien ze verliefd op haar broer blijkt te zijn (en dat is niet eens zo'n spoiler). Het maakt alleen maar dat ik per deel in de cyclus verder van de personages lijk te staan.

Verder in het verhaal wat linkjes met Kaiba (elfjes vs plant die herinneringen steelt) en met Memento (manier waarop antagonist zichzelf manipuleert), waarbij ik vooral Kaiba verkies boven deze film.

Net als de vorige drie films krijgt deze 2*.

Best oké.

Het is duidelijk dat ik dit beter waardeer in iets kortere blokken, én als afzonderlijke verhaaltjes. Deze film richt zich vooral op een zijplot dat weinig met het hoofdverhaal te maken heeft. Wat mij betreft hadden alle films zo mogen zijn, de achtergrond van de wereld en hoofdpersonages vind ik minder dan de effectieve cases waar ze mee te maken krijgen.

Opvallend begin, dat zeker. Erg luchtig en vrolijk, je lijkt wel in één of andere harem-anime terechtgekomen. Dat sfeertje blijft misschien net iets te lang of net iets te veel hangen, maar gelukkig keert het wel in het tweede deel, dat heel wat duisterder is. Met een fijn einde moet ik zeggen, ook weer eens wat deftige animatie, dat had ik toch al even niet meer gezien in deze filmreeks.

Muziek springt er ook zoals steeds uit, brengt toch wat extra sfeer met zich mee. Verder een erg behapbaar en eenvoudig verhaaltje. Jammer genoeg is het volgende deel weer een lange, daar kijk ik dan toch minder naar uit.

3.0*