Gekijô Ban Kara no Kyôkai: Dai Go Shô - Mujun Rasen (2008)

Herzien en een beetje gemengde gevoelens hierover. Het valt ten opzichte van de andere films uit de cyclus op dat deze regisseur er echt iets van wil maken. Er wordt gespeeld met chronologie en met vloeiende overgangen tussen scènes zoals in films van Kon gebeurd. Het begingedeelte van de film, waar de muziek zelfs een beetje sfeervol is, doet me dan ook een beetje denken aan Perfect Blue, Verder verandert in het middengedeelte het perspectief volledig, waarbij we alles zien door de ogen van één van de karakters en zit er zelfs een stukje met hypermontage in, dat helaas meerdere keren wordt onderbroken voor melodramatische flashbacks.

Het mindere van deze film is dat het aantal mooie beelden in verhouding minder lijkt te zijn dan bij de andere films uit de cyclus en dat het ook wel te voelen is dat deze film ruim twee keer langer duurt dan de andere delen tot nu toe. Verder is het verhaaltje dat hier ook niet zoveel voorstelt tot epische proporties opgeblazen wat ervoor zorgt dat het plot meer irriteert dan bij de andere delen. De dialogen komen geforceerd gewichtig over (de voice actor van het personage Enjou lijkt ook alleen maar opgewonden te kunnen schreeuwen, best wel irritant), en de muziek wordt vanaf een bepaald moment weer ouderwets kut, en is alom aanwezig om te benadrukken dat het dramatisch is wat op het scherm afspeelt. Verder speelt deze film de Deus ex Machina kaart (hee, een van de personages blijkt toch niet dood te zijn, want het was slechts een pop die vermoord werd).

Sowieso heb ik het idee dat de regels van het universum van deze filmreeks maar vaag zijn, waardoor altijd blijkt dat er een oplossing gevonden kan worden als iemand in een hopeloze situatie zit.

Jammer, de film begon veelbelovend, deed een beetje aan Kon denken, en ik zat te denken aan een halfje meer ten opzichte van de voorganger, maar omdat de negatieve elementen die in de voorgaande films ook al aanwezig waren alleen maar uitvergroot lijken te zijn, krijgt ook dit deel 2*.

Minder deel.

Ook een extra lang deel, alleen wordt die tijd vooral gebruikt om de setting en het achterliggende verhaal verder uit te werken. Daarnaast krijg je nog altijd wel een typisch Garden of Sinners verhaaltje voorgeschoteld, maar het voelt alsof dat er een beetje tussengemurwd zit.

Het budget is volgens mij ook niet zoveel verhoogd. Het zag er wat magerder uit dan de voorgaande delen. Da's ook iets makkelijker natuurlijk, aangezien er een hoop uitgelegd moet worden. Aantrekkelijker maakt dat het er in ieder geval niet op. Het verhaal rond het gebouw is dan wel weer wat beter vormgegeven, maar ook hier geldt weer dat het nooit echt consistent voelt.

Beetje jammer, misschien hadden ze dit gewoon in twee moeten splitsen. Eén bijloopaflevering die de gaten van voorgaande delen probeert op te vullen, een aflevering rond de gebeurtenissen rond het gebouw. Had volgens mij wat beter gewerkt, want nu is er één deel dan een ander deel serieus in de weg zit.

Gelukkig is de volgende weer korter.

2.5*