Night Catches Us (2010)

Een verhaal dat mij gezien de thematiek (Black Power movement) bijzonder interessant leek, maar bitter tegenvalt. De eerste veertig minuten gebeurt er helemaal niets, het verhaal kent eigenlijk geen duidelijke structuur en kan niet enkel volstaan uit en gerekt worden met diepe gevoelens van boodheid en verdriet. De acteurs doen hun stinkende best, maar dat is niet genoeg.

Kan me wel een beetje vinden in gauke's mening. Een film met een interessant thema die echter niet verder komt dan een clichématig verhaaltje over een man die terugkeert in een veranderde omgeving, iets wat tegenwoordig amper genoeg is om een film lang te boeien. Met de uitwerking (regie en acteerwerk) is overigens niets mis, zit zelfs behoorlijk goed in elkaar en daardoor houdt ik het toch nog maar op een krappe voldoende.

Een goede drama/romantiek film...

Prima verhaal...

Prima acteerwerk...

Prima kwaliteit breedbeeld

(geen HD aanwezig)...

Prima geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Het "Black Power" gedoe in America destijds, heeft me eigenlijk nooit aangegrepen en ook nooit echt geboeid. Deze film die naar dat thema gelinkt is weet ook nauwelijks te boeien en is behoorlijk saai en langdradig. Zeker het begin wat tergend langzaam verloopt en ook zonder dat er echt iets boeiends gebeurt. Eigenlijk gebeurt er gedurende de hele film vrijwel niets, op de laatste 10 minuten na dan.

Persoonlijk vond ik deze film qua uitvoering veel weghebben van een Televisiefilm of een B-film want het oogt allemaal redelijk goedkoop. Er zit wel redelijk veel muziek in, welke goed past bij deze film. De cast kon me eerlijk gezegd ook niet echt overtuigen en dat met niet de minste acteurs en actrices zoals de fraaie Kerry Washington en Anthony Mackie.

Al met al was dit gewoon een matige Drama / Romantiek film, die qua Drama nergens pakkend is en qua Romantiek nergens sprankelend is (zit niet eens één liefdes scene in).

P.S. het woord "Nigger" (Black Power movement) en "Pigs" (Politie) passeert geregeld de revue en daar draaide die periode destijds ook hoofdzakelijk om.

Tanya Hamilton brengt de jaren '70 op fraaie wijze tot leven in een film door gebruik van authentieke locaties. Haar eigen scenario speelt zich af in de periode dat de Blank Panther-beweging haar relevantie vrijwel volledig had verloren. Marcus Washington [Anthony Mackie] keert terug naar de wijk waar hij opgroeide onder invloed van de Black Panthers. Hij wordt bepaald niet met open armen ontvangen, ook al omdat er nog flink wat oud zeer is tussen hem en zijn broer [Tariq Trotter]. Bovendien is het institutionele racisme bij de politie opzichtiger dan ooit, waardoor de spanningen in de wijk verder toenemen.

Een goed geconstrueerd drama over een onderbelichte periode uit de geschiedenis van zwart Amerika legt op intelligente wijze bloot wat de oorzaken zijn van de afgebrokkelde saamhorigheid onder zwarte bevolking, alsmede hoe de opgelopen littekens een nieuwe generatie beïnvloeden.