Darfur (2009)

Uwe Boll was de laatste tijd aardig op weg vooral met

Tunnel Rats en

Rampage deze zal denk ik veel mensen wel boeien maar ik kon geen enkel gevoel voor die arme mensen krijgen wat ik bv in Hotel Rwanda wel had. Daarom een onvoldoende voor Darfur.

Uwe Boll, we kennen hem van kansloze B-films waarmee hij door sommigen wordt vergeleken met Ed Wood. Eerder leverde hij Rampage: een schokkende film over een man die een killing spree aanricht. Hier is dan Darfur.

Het is de thematiek die de film draagt. Het acteerwerk berust voornamelijk op improvisatie en de cameravoering is, zoals gewend, hand held. Wat het oplevert is realisme. Alsof je naar een documentaire zit te kijken. Ik bewonder Uwe Boll voor zijn doorzettingsvermogen. Om zich na talloze slechte gameverfilmingen te storten op een realistisch politiek pamflet. Daarbij is gebruik gemaakt van vluchtelingen uit de brandhaard zelf. Darfur is geen film met groot talent, maar wel een film met een missie. Bravo, Boll.

Binnenkort zal hij zijn film Auschwitz verschijnen. Leuke films zijn het niet, maar wel verrijkend.

Tweede film van Uwe Boll waarvan ik zwaar onder de indruk ben. Rampage waardeer ik een halve punt hoger omdat die film entertained als een "guilty pleasure" maar deze film is door de wetenschap hoe het er daar aan toe is gegaan, te zwaar om je te vermaken. De kracht van Boll is dan ook weer een beetje een te kortkoming, als je ziet dat er toch een paar hele onlogische gebeurtenissen plaats vinden om de film wat meer lijn te geven. Je maakt mij niet wijs dat een gezagvoerder van de AU een journalist een wapen zal geven om in zijn eentje een stel gewapende Arabieren te lijf te gaan. En voor nog een laatste "happy afsluiting" de baby redden is ook weer erg makkelijk. Neemt niet weg dat ik weer een film gezien heb die stof tot nadenken geeft. Wat zeker gezien het aantal stemmen hier, niet veel mensen van Uwe Boll zullen verwachten.

Dikke 4

Moeilijk aan te zien hoe deze film de genocide in Sudan toont. Neus op de feiten en geen genade. Uwe Boll draait zijn hoofd niet de andere kant op en durft de kijker feiten te laten zien waar het kleinste beetje moed verdampt is en alles over is gegaan op pure massamoord. Dit wil je inderdaad niet zien, maar je zal het wel moeten zien. 4*/4,5*

Toch wel een heftig en zeker ook aangrijpend drama. Met name de laatste 45 minuten waren best misselijkmakend. Het verhaal (goede opbouw) is boeiend en zit goed in elkaar. Ook de cast deed het goed en dan met name de afrikanen. Ook trouwens respect voor Freddie (die overigens vreselijk aan zijn einde kwam), Theo en Captain Jack Tobamke die tenminste een aantal van die schoften te grazen neemt en ook nog een baby weten te redden. Al met al was dit best een indrukwekkende film van meneer Uwe Boll. Ondanks het regelmatig slechte weer hier, ben ik blij dat ik niet in zo'n land ben geboren.

P.S. overigens leuk om Kristanna Loken weer eens terug te zien, ze zag er niet alleen fraai uit maar speelde ook aardig.

Weer een mooi (maar helaas aan de orde van de dag in deze wereld)stukje film van uwe boll.

Heftig om zo te zien...en dat te bedenken dat zulke dingen nog gebeuren....heel naar.....

Kep echt respect voor de mensen die dit soort dingen hebben mee gemaakt..

Zoals de veel van uwe boll zijn films is deze film niet voor zwakke kijkers..

Keiharde, realistisch gebrachte film (vanwege het camerawerk) die een kijkje biedt door de ogen van een aantal journalisten, tijdens de oorlog in Darfur, Soedan.

Eén van de betere films van Uwe Boll, die met deze film de boodschap flink door m'n strot wist te duwen. Tja, soms is het nodig om het zinloze geweld op de meest wrede manier in beeld te brengen. Immers is het ook zo gebeurd.

De film neemt de tijd om op te bouwen, personages worden goed geïntroduceerd en door middel van de verhalen die de dorpsbewoners te vertellen hebben, krijg je een band met ze, die louter bestaat uit begrip en medelijden voor de verschrikkelijke situatie waarin ze zich bevinden.
Des te harder komt natuurlijk dan de tweede helft aan, waarin er niet wordt teruggeschrikt om een aantal schokkende scenes te tonen.
De wanhopige reddingsactie van de Nigeriaanse kapitein en twee journalisten loopt uiteindelijk ook uit op een gruwelijk drama, alhoewel er toch nog een baby wordt gered.

Darfur is, ondanks het gruwelijke geweld, een film die je gezien moet hebben. Het doet je beseffen hoe achterlijk het in deze wereld gesteld is en dat niets vreemder en wreder is dan de werkelijkheid.

Tevens ook nog een pluim voor de acteerprestaties en dan met name voor David O'Hara en de meeslepende, aangrijpende soundtrack van vaste Boll-componiste Jessica de Rooij.

Aanrader!!

Prachtige film waarin een groep Amerikaanse journalisten een dorpje in Soedan bezoekt, net voordat het wordt aangevallen. Een film over de genocide in Darfur die zonder enige concessie realistisch in beeld is gebracht. De film toont in alle lelijkheid de gruwelijkheden waartoe de mens in staat is. Behoorlijk indringend.

Pfoe.

Het is me soms echt een raadsel waarom Boll bekend staat als de "slechtste regisseur aller tijden". Zeker met films als deze bewijst de beste man toch wel degelijk over talent te beschikken. Het is ook een regisseur die alles gewoon in beeld brengt.

Al duurt het wel net iets te lang voordat de echt harde beelden beginnen. Wanneer de Amerikaantjes even het dorpje binnen komen wandelen en zoveel sympathie voor de bewoners hebben geloof ik eigenlijk wel. Het is net wat te melig.

Bovendien is het redelijk saai. Boll brengt het in beeld in een soort Greengrass-film, maar het effect daarmee begint dan ook pas na 40 minuten. En als die 40 minuten zijn aangebroken krijgen we misselijkmakende en krachtige cinema voor onze kiezen.

Opvallend hard gebracht. Genadeloos in beeld gebracht waardoor je je als kijker behoorlijk ongemakkelijk voelt. En dat lijkt Boll ook gewoon te willen. De slachting is echt impactvol in beeld gebracht en laat weinig aan de verbeelding over. Je voelt je simpelweg hulpeloos.

Dit soort cinema is eigenlijk helaas wel de cinema die iets meer aandacht moet krijgen. Of je het wil of niet, het laat wel degelijk zien wat er zich precies afspeelt en is daarom wel redelijk belangrijk. Je zou denken dat het redelijk nutteloos is aangezien het vooral over de moorden gaat, maar eigenlijk is dat precies de boodschap die Boll hier neerzet.

Geen onnodige romantiek, geen onnodige en irritante dramatiek eromheen, maar een kille, harde film die laat zien wat voor een wrede streken er wel niet gebeuren in dit soort gebieden. Boll is voor mij echt wel een heel degelijk regisseur, als hij zich maar op iets concentreert dat een beetje boodschap bevat, en geen Hollywood spektakel. Voelde me overigens na afloop echt vreselijk, en dat wil wat zeggen.

Uwe boll's beste film. Hij laat zien met Darfur dat het een filmmaker is dat durft. Hij heeft ballen. Deze film zouden ze vandaag niet op tv kunnen uitzenden of op streamingdienst kunnen plaatsen.

Boll weet een uiterst realistisch sfeer neer te zetten. Met alles handheld gefilmd, komt de film als een documentaire/reportage.

Acteren is hier en daar wat over de top maar over het algemeen erg goed.

Boll is een enorm goede verhaal verteller als hij schrijft over dingen waar Hollywood niet over durft te schrijven. Als regisseur wilt hij shockeren en dat bewijst hij maar al te goed met Darfur.

Ik Kijk naar zijn nieuwste projecten "Run & The Dark Knight"

Gisteravond tussen al het Olympisch geweld door even aan de slag met deze niet al te lange film die ik op de gok had meegenomen bij een Outlet. En eerlijk gezegd had ik niet heel goed gekeken en was ik in de veronderstelling dat dit een soort van documentaire was. Had ik geweten dat dit een Boll productie was dan had ik hem laten liggen ook al blijkt het al met al niet zijn slechtste te zijn.

En laat ik meteen beginnen met de goede dingen van de film waar ze treffende locaties hebben gevonden voor de opnames, Zuid Afrika begrijp ik, tevens heeft de cast zo zijn pluspunten waar vooral O'Hara altijd wel een karakter is met zijn gritty voice, Zane ook niet perse slecht, Loken natuurlijk prachtig voor het uitzicht, maar vooral Furlong de dissonant lijkt en er verloren bijloopt. Buiten dat schuwt Uwe Boll het niet om schokkend uit te pakken met de massamoord op het Soedanese dorpje waar alles omdraait met het dilemma voor de reporters wat te doen. Allemaal lang niet slecht en bepaalde momenten zijn bovengemiddeld voor een Uwe Boll productie. Ik lees trouwens dat de beste man de meest gehate regisseur van Hollywood is, maar waarom moet je die man haten? Je kan er toch ook niet naar kijken?

Helaas is dat het wel wat het positieve vlak betreft, want verder vond ik het weinig soeps en kon het me maar matig boeien. En dat begint al bij de opening van de lamlendige soundtrack die van het goedkope synthesizerachtige niveau is en even sneu overkomt als de muziek zelf. Zo zien we in het intro de afloop waarop bepaalde dingen ook niet echt meer een verrassing zijn, dan is de aanloop van een half uur langer dan nodig is, dan is er het camerawerk en de montage die regelmatig ronduit lelijk en chaotisch is en zijn de dialogen soms ook te simpel voor woorden. Neem bijvoorbeeld de scène waar de groep uitelkaar valt en Freddie koste wat kost terug wil waar de dialogen toch echt wel barslecht zijn en voelen de keuzemomenten en emotie van de reporters vaak te overdreven en geforceerd aan.

Je zou kunnen stellen dat het geheel een goede leading man mist om dit allemaal succesvol over te brengen en mist het geheel op bepaalde vlakken subtiliteit waar de massamoord doeltreffend hard en schokkend wordt gebracht. Hier was meer uit te halen geweest en voor een Boll productie weliswaar bovengemiddeld, toch win je mij hier verder niet mee. Daarom geen voldoende wat mij betreft.