Six Heures à Perdre (1947)

Er bestaan er heel veel van : noirs...deze reken ik daar eigenlijk niet toe, en ik ga uitleggen waarom. Ja, het uitgangsgegeven had noir kunnen zijn, maar zo wordt het uiteindelijk niet uitgewerkt. We beginnen dus met een vreemde- Luguet, naamloos- die wordt verward met e.o.a. hotemoot, de diplomaat Leopold de Witt. Dit resulteert echter niet in een mystery laat staan een noir, ondanks de wel degelijk aanwezige moorddadige thugs die Luguet- in de waan dat hij de "echte " de Witt is- achtervolgen en vermoorden, zoals u hierboven reeds kon lezen. Ook kan toch niet worden beweerd, dat deze film in noirish fotografie geschoten zou zijn, enkele flarden uitgezonderd en dan nog met veel goede wil slechts noirish te noemen.

Wat is dit dan wel? Nou, een nogal vreemde film die voor het grootste deel oogt als verfilmd toneel, zodat de persoonsverwisseling eerder onderdeel lijkt te zijn van een quid pro quo klucht : ook de familie van de witt- die hij voor het eerst in jaren zou opzoeken- houdt Luguet voor echtgenoot resp. vader, en dat leidt uiteraard tot komische situaties van een nogal simpel soort.

Maar dan blijkt dit ook geen echte klucht te zijn en eerder een soort family values manifest. Tijdens kerst natuurlijk ? Nou nee, de kerstman heb ik hier niet kunnen ontwaren en het speelt niet eens in de winter zo te zien. Wel is het zo dat Luguet zich ontpopt tot het " geweten " van de de wittjes, een tamelijk disfunctioneel burgerlijk gezinnetje waar iedereen het met elkaar doet, elkaar besodemietert en dood wil- de pater familias in de eerste plaats, een echte schobbejak schijnbaar. Het wonder geschiedt : Luguet wijst deze verloren zielen het rechte pad dat naar het Heil voert...en even lijken ze het ook te volgen.

Tegen het eind volgt dan weer een nieuwe twist en wordt het een soort mystery met magisch realistische trekjes, meteen de clou van de film. Wie weet was Luguet wel...nou goed, u ziet zelf maar.

Nogal een lap text , maar bedoeld om aan te tonen waarom dit imho zeker geen noir is.

Wat ik van jullie wil weten is het volgende : waarom vinden jullie dit wel een typische noir? Of zijn er hier ook mensen die dit juist geen noir vonden, en waarom niet ?