Rippu Van Winkuru no Hanayome (2016)

Best een goede film, die redelijk op te delen is in 3 stukken. Vooral het begin vond ik sterk, de herkenbaarheid van stress, protocollen en andere onzin die komt kijken bij trouwerijen in Oost-Azië.

Daarna volgt het deel waarin de naïeve Nanami zich door iedereen in de maling laat nemen. Normaal gesproken heb ik een hekel aan naïeve characters, maar van haar kon ik het wel hebben.

Ten slotte volgt pas het deel 'A Bride for Rip Van Winkle', maar tijdens dat stuk begon ik een beetje naar het einde te verlangen. Ik heb de 3 uur durende versie gezien, maar denk dat de 2 uur durende versie me beter zou hebben bevallen.

De film is verre van perfect, maar wist me toch drie uur lang zwaar te boeien. Een soort veel minder extreme Noriko's Dinner Table, maar vooral toch heel typisch Iwai. Wat dat betreft zou je het ook een volwassen en moderne versie van All about Lily Chou-Chou kunnen noemen (die ik overigens moet herzien). Nanami is inderdaad wel erg goedgelovig, en het is misschien ongeloofwaardig dat ze geen enkel moment vraagtekens lijkt te hebben bij de persoon Amuro. En wat echt niet kon is dat hij op een gegeven moment chocolaatjes aan haar begint uit te delen. Jammer vind ik ook het gebruik van klassieke muziek in plaats van een (meer) originele soundtrack. Maar de film is vooral een prachtige individu-maatschappijfilm in een constant doorgevoerde zwierige en dromerige cinematografische stijl die we van Iwai kennen. En hoewel het vrij duidelijk is wat er tijdens de film gebeurt, blijft het telkens gissen in welke richting de film en specifiek de manipulatie van Nanami verder gaat.

Naast de twee genoemde speelduren is er overigens ook een tv-versie die zo'n vier een een half uur moet duren. De twee uur durende versie lijkt me in ieder geval niet aan te raden.

Volmondig ja! Na het zien van deze film. Wat een geweldige visuele trip. Is dit nu een spirituele reis van de hoofdpersoon? Of een reis gedreven door het moderne kapitalisme? Een sprookje of een nachtmerrie? In een samenleving waar alles te koop is, en waar voldoen aan andermans verwachtingen van wie jij bent, belangrijker is dan zijn wie je daadwerkelijk bent, is het makkelijk om hopeloos te verdwalen in de belangen van anderen. Mogelijk zonder dat je het zelf weet.

Het is makkelijk om Nanami als het onschuldige schaap en Amuro als de wolf neer te zetten. Maar in feite neemt Nanami in de drie delen waarin die verhaal zich laat opdelen, steeds een andere rol in. Nanami is achtereenvolgens gebruiker, slachtoffer en deelnemer van louche acteursdiensten. Iedere rol heeft echter een onwisbare invloed op haar leven. De film bespreekt op subtiele manier onderwerpen als identiteit, oprechtheid en is wat mij betreft ook een kritiek op het doorgedraaide kapitalisme. Met name de speech van Cocco is hier een duidelijk voorbeeld van.

De speelduur werkt in het voordeel van deze film, die van begint tot eind boeit en spannend blijft. Hoofdrolspeelster Kuroki zet de rol van haar leven neer en weet tegelijkertijd te ontroeren en frustreren in de keuzes die zij maakt (of denkt te maken). Visueel een fantastische film met een camera die als een wolk om Kuroki heen zweeft en rustig waarneemt hoe zij steeds verder afdwaalt in een wereld waarin het onderscheid tussen werkelijkheid en illusie niet te maken noch belangrijk is.

Nu al een van mijn hoogtepunten van dit jaar. Ondanks de speelduur voor herhaling vatbaar.

Blij weerzien.

Vorig jaar was al te zien dat Iwai weer tot leven was gekomen als filmregisseur, ditmaal doet hij het terug in z'n oude vertrouwde genre. En dat voelt gewoon erg fijn, zelfs al duurt de film 3 uur. Vooral ook de 3-uur versie kijken, want Iwai's genie zit net in de niet-narratieve scenes, en ik neem aan dat die juist geknipt zijn om de film terug te brengen tot een speelduur van 120 minuten.

Visueel mooi, fijne (maar iets te brave soundtrack) en sterk acteerwerk. Al had ik wel wat last met Haru Kuroki. Niet omdat ze slecht acteert (allesbehalve), wel omdat ze soms zo sterk lijkt op Yu Aoi dat het wat awkward werd. Al helemaal wetende dat Iwai graag met Aoi samenwerkt.

Narratief ook wel aangenaam, paar leuke twistjes en origineel verhaal, maar het zijn toch vooral die dromerige scenes tussendoor die deze film zo de moeite maakt. Hopelijk is Iwai weer vertrokken voor een aantal van dit soort films.

4.0* en een uitgebreide review

Een nogal cynische kijk op diverse fasen in het tamelijk troosteloze leven van een verlegen, naïeve jonge vrouw, die zich een gewillige speelbal toont voor de mensen en ontwikkelingen in haar omgeving. Het eerste uur is met voorsprong het beste deel van deze film. Daarna volgen twee trage, om niet te zeggen moeizame uren. Met de vervlakking van het plot sijpelde mijn interesse van lieverlee weg. Het zal allicht aan mij liggen, dat ik onbewust gaandeweg meer belangstelling begon te krijgen voor de soundtrack dan voor de weliswaar fraaie, maar weinig enerverende beelden.

Ik heb nu een handvol films van Iwai gezien. Met uitzonderling van het mooie Shigatsu Monogatari [April Story] hebben zijn films mij tot nu toe niet erg kunnen bekoren.

Ook ik ben zonder voorkennis aan deze film begonnen en was verrast door de lengte. De meeste moderne Japanse films duren toch een stuk korter. Misschien daardoor dat de interesse op sommige momenten wat verslapte, maar over het algemeen was dit wel degelijk een interessante film.

In het eerste deel krijgen we een kijkje in de Japanse cultuur, zoals het ophouden van de schijn door acteurs in te huren die op bruiloften voor familieleden moeten doorgaan. Of dat van vrouwen verwacht wordt te stoppen met werken zodra ze getrouwd zijn. Ik heb hier eerder over gelezen, dus ik ben er mee bekent, maar toch zijn het aparte fenomenen.

Het laatste deel is wat mij betreft het sterkst; hierin draait het om Rip van Winkle en komt de poëtische kracht van Iwai het beste naar voren. Ik vreesde een beetje voor het ontbreken van de poëzie, omdat de hoofdpersoon bijzonder naïef is, waar wel degelijk misbruik van wordt gemaakt, maar uiteindelijk niet op de manier die ik verwachtte. Het mondt dus niet uit in een snoeiharde film zoals van Sono, zoals ik op een gegeven moment een beetje vreesde. Emotioneel was de mooiste scène met de moeder van Rip van Winkle. Erg sterk geacteerd.

Visueel fraai, ook hier met name in het laatste deel met bijvoorbeeld de fluorescerende kwallen. De soundtrack was klassiek, wat uiteindelijk mijn favoriete genre is. Een aantal mooi gekozen stukken, maar sommigen zijn iets te bekend. Het gebruik van Air op de g-snaar van Bach als filmmuziek is iets te cliché bijvoorbeeld.

Uiteindelijk denk ik dat de film bij een herziening nog net wat beter zal vallen. Ook daarom toch 4* en niet lager.

Betoverende film, hoewel ik eigenlijk nauwelijks weet waar ik 3 uur naar heb zitten kijken. Het narratief is bepaald niet standaard, en zelfs de thematiek/boodschap is me niet volledig duidelijk. Een soort mozaïek van ervaringen in de post-moderne maatschappij, met kritiek op kapitalisme, tradities, verlies van identiteit, alles in één personage, en in een verhaal dat 3 uur lang duurt maar geen moment verveelt. Wat goed is en wat niet, is niet zo relevant; het hoofdpersonage laat zich door de stroom meevoeren. De rol van Amuro blijft ook onduidelijk; de kijker weet dat hij de grote manipulator is, maar deze plotlijn krijgt eigenlijk geen ontknoping, omdat Nanami zijn invloed in haar leven simpelweg accepteert. Ik vind dat verfrissend en interessant.
Verder visueel natuurlijk prachtig (bijvoorbeeld de genoemde kwallen), en de schitterende scene met de twee bruiden is ronduit magisch. Kritiekpunt is inderdaad de nogal clichématige en zelfs wat vervelende muziekkeuze. Hoewel die in de openingsscene dan weer perfect valt.

Ik had erg veel zin in deze film. De speelduur schrikte me wat af, maar dat viel heus wel mee. Vooral het plot boeide me wel en het is steeds verrassend om vanuit Westerse blik andere culturele gewoontes op te snuiven. Zo vond ik het intrigerend dat Nanami mensen inhuurde om haar familie te spelen op haar huwelijk. Voor de schijn, voor het aanzien van de anderen om aan te duiden dat ze van bepaalde komaf is.

De film evolueert voorts verder en slaat een andere weg in. Ik vond de film bij momenten ook niet altijd even duidelijk. Naïviteit en onderdanigheid lijken wel de tweede natuur te zijn van Nanami waarbij zich laat manipuleren door haar nieuwe vriendin.

Visueel en qua acteren erg sterke film. Ritmisch en poëtisch met erg veel zorg voor de cinematografie. Ik heb me laten meevoeren doorheen de film. Niet alles kunnen opnemen wat Iwai bedoelde met zijn verhaal, maar er toch van genoten.

Een titel die me al lang intrigeerde, al heeft het uiteindelijk niet zo veel met het bekende verhaal te maken. Ik was verder zonder enige voorkennis begonnen met kijken, en vond het vanaf het begin fascinerend, alleen de laatste akte deed me dan niet zo veel- de scène bij de moeder die iemand anders juist roemt vond ik zelfs erg slecht. Ik had veel sympathie voor Nanami, wat wel een beetje een vereiste is om van deze film te kunnen genieten, want ze is erg argeloos en bijna een willoos slachtoffer van alles wat haar overkomt.

Halverwege leek de film tot een climax te komen als duidelijk wordt dat het Amuro is die Nanami manipuleert, maar in plaats van een ontmaskering neemt de film dan opeens een afslag naar de villa. Qua plot loopt het dan een beetje dood, maar vervelen doet het niet. Film gaat nog wel wat te lang door. Muziek wordt hier veel genoemd en dat vond ik ook het zwakste punt van de film, natuurlijk wel mooi maar ook wel een beetje ongeïnspireerd en makkelijk.