Balibo (2009)

Absoluut geen thriller.

Want zo staat de film hier (op dit moment) omschreven. Wel een pijnlijk drama.

Pijnlijk vooral omdat de gemiddelde blanke europeaan (mijzelf incluis) weinig weet van dit soort misstanden. Ze gaan tijdens het journaal meestal het ene oog in, en het andere weer uit. We zijn deels afgestompt en hebben soms een filmmaker nodig die ons wakker schud.

Het wakker schudden had beter gekund. Een echt cinematografisch pareltje is dit helaas niet geworden. Doordat de film rustig de tijd neemt komt het einde des te harder aan. Soms werkt datzelfde tempo de film ook wel eens tegen, maar over het algemeen ben ik tevreden. Een vreemd woord m.b.t. zo een verschrikkelijke geschiedenis.

Goed.

Schrijnende tragedie.

Dat dit immense drama in feite is ontstaan door de Anjerrevolutie in Portugal maakt het voor ons Europeanen des te pijnlijker. (koloniën problematiek)

Ook hier kleeft weer bloed aan onze handen, al is het ‘maar’ door halsstarrig een andere kant op te kijken tijdens Oost-Timor’s prille onafhankelijkheid en vooral tijdens en na de wrede Indonesische inval.

Over de film zelf: hij tracht een kritische kijk te geven maar slaagt hier naar mijn mening maar zelden in.

Enkel het laatste kwartier is echt onthutsend.

Duidelijk een low budget met matige tot zwakke acteerprestaties, beeldcomposities, enz…

Jammer, maar ondanks dit is het toch een aangrijpende dramatische film.

Tjonge wat een waargebeurd verhaal...

Geen saaie film...

Prima acteerwerk...

Zeker geen thriller maar een drama...

Wel jammer ze hebben geen bewijs over de

vermoorde journalisten...

Reken deze film gebaseerd op een waar gebeuren beslist bij de oorlogsdrama's en niet bij de thrillers.

Weer zo'n aangrijpend drama over een oorlogsgebeuren waarvoor de internationale gemeenschap de andere kant opkeek.

Niet verwonderlijk dat de Europeaan hier weinig van af weet en eigenlijk verhaalt de film ook amper iets over de oorzaken van het conflict, wat wel jammer is.

Anderzijds vind ik de film best goed opgebouwd en naarmate hij vordert sluipt er meer emotie in.

Heftige film. Het begon allemaal erg kalm en in het begin vind ik het wel erg kabbelen allemaal. Later begint het verhaal wat meer vorm te krijgen en ga je de vermiste reporters ook volgen waardoor het wat meer stramien in het verhaal komt. In feite lopen er 3 tijdslijnen door elkaar. Dit kan soms heel verwarrend zijn als dit niet goed word aangepakt maar ik moet zeggen dat ik totaal geen moeite had om van de ene tijdslijn naar de andere te gaan.

De angst van de reporters word ook heel erg sterk weergegeven. Ik zat ook te bibberen op mijn stoel. Naast alles wat ik hierboven noem is het ook wel interessant om wat over de geschiedenis van Oost Timor te zien want ik moet bekennen dat ik voor ik deze film zag, eigenlijk weinig tot niets wist over dit land en de ellende die er geheerst heeft. Wel had ik misschien toch liever gezien dat er nog iets dieper op de geschiedenis van dit land was ingegaan.

Maar toch ... het is echt wel een heel indrukwekkende film.

Behoorlijk sterk oorlogsdrama maar absoluut geen thriller. Veel meer een film in de lijn van Hotel Rwanda en Killing Fields, een film dus over een bijna vergeten strijd in een ver land ergens rond de evenaar. Gezien de niet altijd even gemakkelijke verhouding tussen buurlanden Indonesië en Australië vroeg ik me af hoe deze film het verhaal over de Indonesische invasie van Oost-Timor zou brengen.

Ironisch genoeg brengt de film de decennia durende strijd van een heel volk weer opnieuw onder de aandacht van ons onwetende westerlingen door het verhaal van 6 Australische journalisten. Dat is wellicht ook wel een van de statements die Balibo wil maken. Roger East zegt het hier immers zoiets zelf; 'Mijn volk geeft geen donder om de strijd van 400.000 bruine in een ver land maar door het verhaal van 5 westerse journalisten wordt dit ook het verhaal van jullie volk'

Het is natuurlijk lastige materie want waar kies je voor. Vertel je het politieke verhaal met achtergronden of ga je voor het avontuur van een gevaarlijk (journalistieke)missie in een ver buitenland? De film lijkt hiermee wel een beetje op twee benen te hinken in eerste instantie, toch komt de waarheid tegen het einde hard aan en dat geeft de film een bepaalde noodzaak mee. Iets wat lang niet alle films kunnen zeggen.

Ik vind de film een ruw randje hebben, het geweld is keihard, willekeurig en daarom extra beangstigend. Geen valse romantiek of heroïek...

Het perespectief vanuit de 3 verschillende verhaallijnen is prima te volgen en nergens verwarrend. In cinematografisch opzicht is de film imo toch behoorlijk geslaagd, zeker gezien het niet reusachtige budget wat Connolly gehad zal hebben (vergelijk Blood Diamand). De film is geschoten op locatie in Oost-Timor en de acteurs, buiten de westerlingen, bestaan vooral uit locals en die doen het prima. Verder doet de film wat docu-achtig aan, de jaren '70 stijl wordt consequent en goed doorgevoerd. Het geeft de film iets behoorlijk authentieks.

Boeiende film over een vergeten strijd en alleen daarom al goed dat deze gemaakt is.

4*

Goeie film waarin een Australische journalist op zoek gaat naar vijf verdwenen collegas in Oost Timor tijdens de Indonesische invasie in 1975. Altijd interessant om een film te zien over een vrij onderbelicht stukje geschiedenis. De beelden en de aankleding zien er authentiek uit. Het tempo van de film ligt vrij laag, maar is nog wel onderhoudend doordat de twee verhalen van de vijf journalisten en de journalist die naar ze op zoek gaat enigzins parallel zijn gemonteerd.

Knappe oorlogsthriller / drama dat prachtig gefotografeerd is. De film brengt een lang vergeten oorlog opnieuw onder de aandacht. Doet zeker niet onder aan Blood Diamond of Hotel Rwanda. 3,5*

Opnieuw bekeken en helaas weer wat traantjes op het eind. Het grijpt je aan. Ik kom weer uit op 4 sterren. De muziek hoort bij dit soort landen en stoort mij absoluut niet. Vond het wel grappig dat ik in Timor Bintang reclame zag (Indonesisch bier!!). De film is knap gemaakt van acteurs die vrijwel onbekend zijn. Dat journalisten vaak tot het randje gaan soms op het randje of daarover heen is in deze film duidelijk. Zag wel een gekke overgang in de film. Het moment dat Roger East afscheid neemt van José Ramos-Horta (na het zwembad 'incident') zien we Roger ineens in een gebouw lopen en een kamer binnenlopen. Dat had wat mij betreft wel wat voorwerk mogen hebben.

Desalnietemin een zeer geslaagde film die helaas (gezien de reacties hier) weinig is bekeken. José Ramos-Horta leeft nog nadat hij in 2008 nog een kogel in zijn maag kreeg. Hij is nu 65 jaar oud.

Acteur en de echte Jose Ram...

Aardige film, die me alleen volstrekt koud liet. Het is allemaal degelijk in elkaar gezet en gaat ook helder heen en weer ook tussen de verschillende verhalen, mede door de flash backs in 16mm (?) en met een schokkerige camera te tonen. Het verhaal wat verteld wordt is ook helder neergezet. Maar er zit ook helemaal niets spannends in de film, een beetje ingedut geheel. Ik leefde eigenlijk nergens mee. Ondanks dat overigens ook nergens saai en het kijkt vrij makkelijk weg. 3,0*.

Een nogal onbekende titel maar dat hoeft niets verkeerds te betekenen en de comments en het onderwerp trokken in eerste instantie ook wel. Sowieso was op voorhand de vergelijking met films als The Killing Fields en Salvador niet ver weg, en dat zijn interessante zo niet erg goede films, dus draaien met die hap...

Het begin voelt even docu achtig aan met het interview maar krijgt daarna al snel een andere toon met een terugblik en de kennismaking met Horta en Roger. Het is duidelijk wat Horta wil, toch heeft Roger daar niet echt oren naar, maar de kennisgeving over de situatie in oost-timor in combinatie met vermiste collega's brengt Roger op andere gedachten. Een behoorlijke zoektocht en onderneming dient zich aan in het natrekken van de wandel van de collega's en dat terwijl de bezetting en oorlog in volle gang is.

De bezetting van Oost-Timor is een verhaal zoals zoveel sinds het bestaan van de mensheid over rijkdom, grondstoffen, bezetting en dictatuur/onderdrukking. Toch weten we van zo'n geval eigenlijk bitter weinig want zoals zoals Roger duidt tegenover Horta is het niet de misdaad op de bevolking die de voorpagina haalt maar iets dergelijks als de journalisten wel en dat is de wijze waarop een dergelijke situatie toch aandacht krijgt ook al zou je het anders willen. Aardig is vervolgens het vervolg van de zoektocht, de wijze waarop zowel Horta en Roger veranderen en het lot van de vijf vermisten.

Hoewel Isaac best sterk is zoals gewoonlijk, en LaPaglia ook zijn momenten heeft, is het allemaal niet super. Zo had ik even wat moeite met de flashbacks en hoe die te plaatsen en ontbreekt er toch wat op een bepaalde manier waardoor het net niet de indruk maakt die ik zou willen en de film snel naar de achtergrond zal verdwijnen in mijn geheugen. Daarom aardig voor een keer en vooral degelijk, maar dat is het dan ook.