No Grazie, Il Caffè Mi Rende Nervoso (1982)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor deze briljante giallo alla Napoletana met Massimo Troisi die ook het scenario schreef?

Niet dat de GAN een genre zou zijn, maar zoals gekend speelden de eerste gialli light- la mazzetta en natuurlijk giallo napoletano- ter plaatse en deze film heeft zich duidelijk daardoor laten inspireren. Een hybride dus tussen CAI en giallo, maar wel degelijk met een gloved, hooded killer die met een gek stemmetje boodschappen inspreekt en wiens identiteit op het eind in een twist wordt onthuld. Wat voor handschoenen draagt de killer hier? Juist, hemelsblauwe met het logo van SSC Napoli!

Anti-held is Lello Arena die een verlegen journalist speelt werkend voor de echt bestaande courant il mattino die op eigen houtje achter de killer aan wil gaan, waarbij deze kluns wordt bijgestaan door zijn lieftallige collega die hij de liefde niet durft te verklaren- sorry jongens, maar het betreft hier een mevrouw gespeeld door Crippa- en een blinde die ook nog zwakbegaafd en niet te best horend is.

Behalve met de deranged killer die zich funiculi funicula noemt en een volbloed reactionair blijkt te zijn die niets wil weten van nieuwerwetsigheden als jazz en negers, heeft de anti-held ook nog een appelltje te schillen met de camorra, een mysterieuze blonde meneer met een zonnebril en handschoenen, en een shabby figuur dat steeds doodsbedreigingen uit per telefoon, zonder dat duidelijk is waar deze lieden in de serie slashings passen.

Troisi speelt hier zichzelf als acteur die vanwege zijn betrokkenheid bij het festival met de dood wordt bedreigd door de maniak, wat ook geldt voor jazzmusicus James Senese.

Uiterst grappige en een heel klein beetje spannende film.