Cea Mai Fericita Fata din Lume (2009)

Een redelijk dramafilm...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit

(geen HD aanwezig)...

Prima achtergrond geluid

(geen Dolby Digital aanwezig)...

Origineel en eigenlijk grappig en krijgt de publiciteitswereld toch wel een rake veeg uit de pan.

Hoofdspeelster is erg overtuigend in haar rol van een youngster die zou moeten het gelukkigste meisje van de wereld zijn maar, al moet ze dat dikwijls beweren, dat absoluut niet is.

Al bij al wat langdradig, maar ik twijfel er aan of een kortfilm-versie dezelfde overtuigende indruk zou hebben nagelaten.

Vindt ge vaak terug in Roemeense films, die sterke, langzaam uitgewerkte ontleding van karakters en menselijke gedragingen.

Een sarcastische Roemeense coming-of-age film die geheel tegengesteld is aan de talloze Amerikaanse soortgenoten uit het genre die de jongvolwassene weliswaar met wat tegenslag opzadelen maar die hem daarna heel zoetsappig de wereld der volwassenen binnenloodsen. In Roemenië gaat dat allemaal iets anders. Het is duidelijk dat regisseur en co-auteur Radu Jude in zijn debuut geen sociale kitsch wil afleveren. Hij wil een maatschappijkritisch verhaal vertellen over de valsheid die bij mensen de kop opsteekt als materialisme in het spel is.
Als de 18-jarige Delia met een drankje in haar hand achter het stuur van de supercoole auto zit die zij heeft gewonnen en tegen de camera zegt dat haar naam Delia Fratila is en zij het gelukkigste meisje op de wereld is, dan zou een Amerikaanse Coming-of-Age film dat moment aangrijpen om snel het bordje 'Happy End' omhoog te houden. Dat gebeurt niet in deze bijtende satire. De film speelt zich niet in Amerika af maar in Boekarest. De film werkt niet naar een happy end toe, maar is voor Delia een lesje in realiteitszin.
De authentieke setting helpt met de weergave van die realiteit. De film speelt zich midden in het drukke Boekarest af. Omgeven door lawaai van verkeer en stad, wordt een spotje opgenomen. De hoofdrol in het spotje is voor Delia. Zij zit in haar gewonnen auto en prijst een ftisdrankje aan. Tijdens het draaien wordt Delia die vertrouwen en eerlijkheid hoog in haar vaandel heeft staan, op verschillende manieren geconfronteerd met gehuichel. Van haar ouders. Van de filmploeg.
Ze laten geen gelegenheid onbenut om haar als een imbeciel te behandelen. Keer op keer laten zij de bescheiden tiener voelen dat ze niet voldoet aan hun normen. Hun volwassen normen. Delia moet anders praten, er anders uitzien, zich volwassen gedragen en steeds maar meer frisdrank drinken totdat ze ziek wordt. Delia slikt de koolzuurhoudende drankjes, de beledigingen en de vervelende ouderlijke inmenging. Ze doet het voor het goede doel. Ze kan straks immers de auto mee naar huis nemen.
Geen van de personages heeft een geweldige dag. Alleen Delia heeft een redelijk leuke dag. Toch profiteert aan het eind van de dag iedereen behalve Delia. De frisdrankfabrikant krijgt zijn reclamespotje, de ouders krijgen de auto, de filmploeg krijgt salaris. Delia krijgt niets. Iedereen heeft van haar geprofiteerd. Iedereen heeft van haar gepakt. Sprookjes bestaan niet. Het kapitalisme bestaat. Delia houdt er slechts realiteitszin aan over. Die is immaterieel. Ja, humoristisch is de film af en toe ook.