Du Li Shi Dai (1994)

Vooraf bij een enthousiaste introductie van de geweldige Yang door de ietwat melancholische Tropentheater programmeur werd kwistig met vergelijkingen gestrooid van Altman, Bresson tot Allen, maar de film leek vooral op Edward Yang. Niet geheel verwonderlijk uiteraard. Ik ben niet zo'n heel ervaren Yang-kijker en ik denk dat ik ook wel een gedoseerd Yang-kijker ben. Een nogal eigen op zichzelf staand universum - dat ik me ook herinner van Mahjong - van kwebbelende, afhankelijke (misschien wel té), ruziënde, elkaar (en zichzelf) voor de gek houdende lieden. Leuk, maar niet iets om vaak of regelmatig te zien - vermoeiend.

Als we een vergelijking mogen maken is Shakespeare nog dichterbij dan Allen. Zoiets. In eerste instantie zijn de mannen de types die denken dat ze de baas zijn en alles onder controle hebben, terwijl de vrouwen scherper zijn en dingen besturen. Is dat niet net zoiets als in het echte leven? Dat is ook wel de kracht van de film. Dat eigen universum dat heel echt is en daardoor zowel herkenbaar als kwetsbaar. Misschien ook wel daardoor ook wat saai en slepend - want niet alles was even boeiend, zoals een vergadering op kantoor ook niet altijd even boeiend is. De film is ook zeker te lang namelijk. Toch is het door kleine vondsten en gebeurtenissen wel voortdurend aangenaam al doet Yang weinig met compositie en geluid naar mijn idee - Hij heeft meer met licht.

edit: Die moderne technieken ook... McSavah zit nog in de trein en ik ben al thuis en hij heeft al gestemd. Nota bene toen ik met hem in de trein zat...

edit II: Die poster, is die echt van deze film?? De acteurs misschien wel, maar de scène (en vooral de sfeer) lijken me totaal iets anders.

A Confucian Confusion 4k restoration by the Taiwan Film Institute is near completion.