The Man Who Wouldn't Die (1942)

The Man Who Wouldn’t Die is de vijfde in een serie films waarin Lloyd Nolan de onnavolgbare privé-detective Michael Shayne vertolkt. De ingrediënten zijn intussen gekend; een mysterieverhaal met een grote dosis humor (waaronder lachen met de onbekwame politie) en enkele thrills. Behalve Nolan vinden we hier ook Marjorie Weaver en Helene Reynolds terug, die reeds acteerden in voorgaande Michaels Shayne films, maar nooit samen. In deze film speelt Reynolds de stiefmoeder van Weaver, wat wel grappig is aangezien ze beiden op dat moment twintigers waren. Het moment dat Weaver zegt dat in het echte leven stiefmoeders goed meevallen, is dat eigenlijk al een ferme indicatie dat het NIET goed zal komen met de stiefmoeder.

Wat deze film onderscheidt van zijn voorgangers is de prachtige b&w fotografie. Meteen na de film gecheckt wie de cameraman/cinematograaf van dienst was: Joseph MacDonald. Hij heeft zijn kunde eveneens bewezen in een aantal regelrechte film noir classics (The Dark Corner, Call Northside 777 en nog veel meer). Een bevestiging toch dat naast de regisseur ook de cinematograaf een belangrijke rol kan spelen (en in dit geval doorslaggevend).
The Man Who Wouldn’t Die heeft daardoor een bij momenten creepy gothic sfeertje over zich, genieten is dat, zorgt ook dat deze film relatief spannender is dan zijn voorgangers. Neem daar dan nog de setting bij van het labo van Henry Wilcoxon - hij speelt ‘dr. Haggard’ hoe komen ze erop - en je waant je bijna in een Frankensteinfilm. Het labo van Wilcoxon komt echter maar zijdelings aan bod en ik had het gevoel dat hier nog wel meer potentieel uit te halen was. In elk geval heeft het wel een leuke gothic scene opgeleverd in echte Frankensteintraditie.

Dit was opnieuw prima entertainment en op naar nummer 6 uit de reeks.

Zag reeds een zestal films met Lloyd Nolan maar nooit was de man echt in een hoofdrol en nooit zag ik hem in de rol van privé-detective Mike Shayne en eigenlijk is deze laatste als kennismaking beslist geen tegenvaller.

Nolan zit in een intrige van afpersing, bedrog en moord. Allemaal ernstige feiten, maar de film ademt komedie en satire met onze detective in een charmante en schalkse rol, met pittig tot gestoorde dialoogwerk doorheen de ganse film om te eindigen met een overtuigende, klinkende ontrafeling van het mysterie.

Een vlot verhaal met goed acteerwerk en dat keihard politiemensen in het belachelijke trekt. Iets te karikaturaal misschien, maar goed, zoals gezegd een lach hoort er bij.

Enscenering en sfeerschepping mag er zijn en...als er iets spannend en mysterieus te gebeuren staat, dan gaat het onvermijdelijk en als vanzelfsprekend donderen en bliksemen...Of wat dacht je ?

Aangenaam, lekker vertier.