L'Enfer dans la Peau (1965)

Wat zie ik, nog geen stemmen voor een Benazeraf met muziek van Chet Baker?

We kennen de brave Benazeraf vooral of eigenlijk uitsluitend als exploitation regisseur, dit is dan ook een staaltje proto exploitation dat gezien het jaartal van productie nog niet te ver gaat en vooral zijn best doet om zo arty mogelijk over te komen, wat met een score van Chet natuurlijk auditief wel lukt, maar visueel is het vooral kitsch met overnadrukkelijke filmische trucjes die niet functioneel maar puur decoratief zijn.

Meestal dan toch, soms echter worden we op aardige vondsten getracteerd zoals de sexscene die vooral knie,kuit en voet fetishisten zal aanspreken of een capoeira achtig duel. Grootste inspiratiebron van Benazeraf was hier blijkbaar gogard, en na het neuken vind een uitgebreide monoloog plaats van de anti-held die duidelijk is geinspireerd door het gewauwel van JPB in ABDS.

De film is bij tijd en wijle non-narratief, zo zien we de gekidnapte erfgename een striptease in de natuur uitvoeren die lijkt te zijn geinspireerd door het gedartel van Hedy in extase en waarbij het zich vermoedelijk om een droomsequentie handelt, terwijl begin en slot ons tracteren op een witte en zwarte exotische danseres, wie weet een of ander politiek statement want verder hebben ze niets met de intrige te maken. Dat geldt wel voor de mooie mevrouw die we op de poster zien en danst in een nachtclub die wordt gerund door de baas van de kidnappers, en haar SM houdingen doen sterk denken aan de kronkelende bitches waar Robbe-Grillet ons later op zou vergasten.

De muziek dan: er vallen in deze film vaak semi-contemplatieve stiltes die dan door Chets gekende trompetklanken worden aangevuld, waarbij opvalt dat hij hier wat Braziliaanse bossa nova invloeden heeft verwerkt.