Liulian Piao Piao (2000)

Durian.

Fruit regisseur, 2x fruit in de naam van de film. Toch best komisch. Jammer genoeg is de film niet echt op niveau. Sowieso vind ik Fruit Chan een erg wisselend regisseur, ditmaal kwam het er niet echt uit.

Vond vooral ook het onderwerp nogal saai en doods. Drama is niet zo'n populair onderwerp in HK, maar als het dan al eens voorbijkomt gaat het steeds weer over arme Chinese families wiens dochter in HK in de prostitutie terecht komt. Als je er zo een paar gezien hebt weet je het wel.

Komt daarbij dat ik het verder ook niet écht mooi vond allemaal. Soms wel sfeervol belicht, maar visueel kan Chan véél beter. Ook de soundtrack voegt maar bitterweinig toe aan het geheel. Rest een redelijk eenvoudig en braaf dramatje dat zich niet kan onderscheiden van soortgelijke films.

Blijft hit & miss, die Chan, maar hij heeft zich wel al genoeg bewezen om z'n oeuvre wel verder af te werken.

2.0*

Film met twee gezichten. Het eerste deel van de film portretteert een call girl, die op zakelijke wijze haar beroep uitoefent in een weliswaar broeierig, maar niettemin kil en onverschillig Hongkong. Wanneer zij in het vervolg van de film terugkeert naar haar geboorteomgeving in het ijskoude noorden van China, belandt zij in weerwil van de extreme weersomstandigheden in een sociaal veel warmere omgeving.

De scherpe tegenstellingen tussen die twee leefomgevingen worden op haast documentaireachtige geregistreerd. Wat meer verhaal en emotionele betrokkenheid zou de film volgens mij ten goede gekomen zijn. Nu is het een vrij vlak geheel zonder veel hoogte- of dieptepunten.