El Compadre Mendoza (1934)

Er bestaan er 3 van : Mexicaanse revolutiefilms van De Fuentes...deze werd door filmbuffs uitgeroepen tot 1 na beste van die trilogie, en meteen ook tot 2 na beste Mexicaanse film aller tijden.

De opzet is dezelfde als in de gekendste van de 3 VCPV: ontmythologisering van de revolutie. Daar waar gene vooral een daadwerkelijke oorlogsfilm was, is deze meer een psychologisch portret/familiedrama, met de onvermijdelijke kluchtige elementen erdoor geweven. In feite is zelfs practisch alle geweld off screen , vaak via achtergrondgerommel dreigend in de verte aanwezig- zeker in de sleutelscènes.

De Fuentes regisseerde het met Bustillo Oro die verantwoordelijk was voor het scenario, zijn regiecarrière was wat minder dan die van zijn collega- de buffs kennen hem van EHSR waar ze niet te veel aan vonden, schijnbaar.

Het draait dus allemaal om de eponieme anti-held, vertolkt door de gezellige dikkerd del Diestro, een Chileen n.b., en die doet het erg goed. Je gaat bijna sympathiseren met deze objectief gesproken laffe opportunist en egoist die de oorlog vooral ziet als een bron van inkomsten, de man verbouwt en exporteert mais.

De oorlog valt dan de privé wereld van deze droogstoppel fysiek binnen, zowel de revolutionaire zapatistas als de reactionairen poogt hij te vriend te houden. In oorlogstijd moet je echter soms uiterst vervelende keuzes maken tussen "vrienden "...

De grootste vriend is Zapatistische generaal Frausto- ook in VCPV- die het leven van de anti-held redt. Deze betoont zich ondankbaar...n.b.: ik las hier en daar commentaren over de zgn. kuise liefde tussen Frausto en Guerrero( u gekend uit de Spaanse Dracula ) die met del Diestro getrouwd is, maar je hoeft niet overdreven wantrouwig te zijn om te vermoeden dat de pleegvader hier wel eens tevens de biologische vader zou kunnen zijn !

Het slot is trouwens een spiegelbeeld, of eerder nog omkering, van de bruiloftssequentie. Laatste woorden ; "ik ben een vriend van de romantische geest " .

De kluchtigheid wordt behalve deels door de protagonist nog verzorgd door zijn merkwaardige huispersoneel, onder wie de doofstomme bonne Roldan. Muzikale intermezzi zijn hier minder aanwezig dan gebruikelijk in klassieke Mexicaanse cinema, ondanks enkele bruiloften en partijen.

De fotografie is hier itt bij VCPV niet geleverd door Figueroa wat jammer is, maar net als die klassieker verkeert ook de print hiervan in tamelijk deplorabele staat, wat tevens geldt voor de enige DVD uitgave met Engelse onderschriften. De visuele kwaliteiten van dit werk zijn dan ook moeilijk op waarde te schatten, al kunnen we wel nog opmerken dat de Sovjet invloeden hier wel duidelijk zijn, zeker ook in de montage.

Goed maar niet echt grandioos, tenzij misschien in optimale staat.