Mio Dio Come Sono Caduta in Basso! (1974)

W..wa..wat zie ik ??? Nog geen commentaren voor een film van Comencini met Lionello, Rochefort en Placido waarin Laura Antonelli wordt ontmaagd ??? Misschien komt het door de blijkbaar door een homo in mekaar geflanste poster die suggereert dat Antonelli hier een besnorde niet zo schone Siciliaanse speelt...
Een Siciliaanse speelt zij wel degelijk, en verdulleme een schone ook. Zols de synopsis suggereert gaat het hier au fond om een absurde sex comedy over een heldin die wanhopig graag ontmaagd wil worden, maar dat wordt moeilijk als je net getrouwd bent met je broer..al hebben ze daar in sommige Italiaanse sex comedies geen problemen mee.
Die broer wordt gespeeld door Lionello, een volslagen dwaas en D'Annunziaanse proto-fasjist die Laura eenzaam en alleen achterlaat, of niet helemaal alleen: ze heeft haar chauffeur Placido nog, en zoals gekend duren autoritjes op het Siciliaanse platteland soms erg lang, zeker als je panne hebt , het gruwelijk heet is en je wanhopig graag de "mysteriën van het vlees" ( sic) wil leren kennen.
En zo wordt het een soort bildungsfilm waarin de ooit achterlijke heldin tot zelfreflectie komt en zich gaat inzetten voor de noden van de mensheid, waarbij het uitbreken van wo1 haar genoeg kansen biedt.
Jean Rochefort heeft hier een vrij overbodige rol als baron die de heldin tijdens haar huwelijksreis in Parijs wil ontmaagden. Prettig was het om Rosemary Dexter te ontwaren in de familiekroniek in z-w .
Oh ja: uiteindelijk blijken Antonelli en Lionello toch geen broer en zus te zijn.

Plagerige komedie van de hand van Comencini (o.a. van de Pane e Amore…-films). Leuk en temperamentvol, typisch Italiaans. Ik mag dat wel. Zeker wanneer het simpele, doorzichtige verhaaltje draait om een naïeve, maar beeldschone Laura Antonelli. Haar acteertalent houdt niet over, maar zij gooit andere wapens in de strijd…

Je moet er van houden: theatrale Italiaanse drama's met veel tekst en een verhaal dat weinig voorstelt. In dit geval lijkt het meer op een luchtige seks comedy, die om het mooie lijf van Laura Antonelli draait, die zo graag de 'mysteriën van het vlees' wil leren kennen. Ze blijkt namelijk per ongeluk getrouwd met haar broer, waardoor het huwelijk niet 'geconsumeerd' mag worden. In de jaren zeventig dachten ze nog dat dat leuk was.

Laura Antonelli is inderdaad een plaatje, al moeten er hilarisch veel lagen ondergoed worden afgepeld eer we daar wat van te zien krijgen. Hengst van dienst is de al even mooie Michele Placido die als taak heeft de smachtende Laura te ontmaagden. Die roept tot het einde toe voortdurend nee terwijl ze ja bedoelt. Ach ja, het waren andere tijden hè. Wel weer interessant zijn de verwijzingen naar de Italiaanse koloniale oorlogen in Eritrea en Libië van rond de eeuwwisseling en de tot vervelends toe geciteerde 'verzen' van decadent en protofascist Gabriele d'Annunzio, die zelfs nu nog in Italië bewonderd wordt en van wie we zelfs enige beelden van zijn heiligdom aan het Gardameer te zien krijgen. Zo valt er toch nog wel wat te genieten met deze film, maar je moet wel geduld hebben.