Vie Privée (1962)

Een Louis de Malle film die diepgang lijkt te missen, maar uiteindelijk toch best goed is. Het beeld van de Franse levenstijl en de invloed van de media in de jaren 60 zijn er in terug te vinden. En de camera zit natuurlijk dikwijls dicht op de huid van Bardot, die een rondfladderende mooie actrice speelt. Het drama en de romantiek stellen niet veel voor, en toch heeft het wat. Dit komt door zowel het fijne eye candy alsmede de goede sfeer. 3.5 sterren

Hele aardige film van Malle die vooral door bijvoorbeeld de ontwikkelingen rond Brittney Spears opeens enorm aan actualiteitswaarde wint.

Bardot speelt een meisje dat (zonder dat ze het wil) een enorme beroemdheid wordt. Ze raakt vervolgens volkomen verstikt en geïsoleerd door de voortdurende en obsessieve aandacht van media en bewonderaars. Ze probeert haar normale leven terug te krijgen, ondermeer met behulp van Mastroianni. Deze is bezig een artistieke toneelproductie in Spoleto, Italië van de grond te krijgen.

Malle laat zien hoe de druk van buitenaf de prive-levens van beiden beïnvloedt en volkomen verstoort. Ondermeer middels prachtige contrasterende beelden van de grote stad Geneve en het kleine antieke dorp Spoleto.

Pretentieusheid in het kwadraat!

Op zich is Vie Privée een simpel niemendalletje, maar het valt op doordat het in ieder opzicht extreme pretentieusheid uitstraalt. In de shots, in de vreselijk opdringerige en bombastische muziek, in de personages, in het verhaal, in de vreselijke voice over, in Brigitte Bardot, …

Die enkele aardige shot en een aardige prestatie van Marcello Mastroianni kan dan ook niets afdoen aan de irritatie en saaiheid, met een 1,0* als gevolg.

Een * voor de locaties, en een * voor Marcello

Bardot irriteert mij (weer eens)

Op TV5monde 22 oktober 2025 om 21.00 uur.

BB #30

Een soort mood piece dat door onsamenhangende flitsen van het verhaal, vignettes het verhaal van een jonge actrice vertelt, met daarbij gaandeweg meer en meer aandacht voor de tol van de roem. Wellicht nogal op het lijf van BB geschreven, want die had op dat moment al met hetzelfde soort tafereeltjes te stellen als waar de film gewag van maakt. BB speelt fraai, voor zover je dat aan zo'n film als dit kan afmeten. Ook Mastroianni is leuk en een stuk jonger dan ik hem eerder gezien had - toch is dit al zijn 44e film, en zijn eerste was al ruim twintig jaar eerder.

Als film vond ik deze wel interessant maar niet beslist geslaagd, het idee is op zich goed maar de vorm neemt wat veel over van de inhoud voor mijn gevoel. Sporadisch levert het wel erg fraaie beelden op, maar de keerzijde daarvan is ook dat het geheel onevenwichtig overkomt. Ik zag overigens de gerestaureerde versie, daar zijn de kleuren op zich wel mooi van maar ook ietwat onwennig voor een film uit die tijd - hoe zal ik het zeggen, eerder te flets en teveel wat lijkt op een modern geel/groene color grading, in plaats van de harde blauwe en rode kleuren van het materiaal uit die tijd. Geeft toch een andere sfeer aan een film.