Vie Privée (1962)

Een Louis de Malle film die diepgang lijkt te missen, maar uiteindelijk toch best goed is. Het beeld van de Franse levenstijl en de invloed van de media in de jaren 60 zijn er in terug te vinden. En de camera zit natuurlijk dikwijls dicht op de huid van Bardot, die een rondfladderende mooie actrice speelt. Het drama en de romantiek stellen niet veel voor, en toch heeft het wat. Dit komt door zowel het fijne eye candy alsmede de goede sfeer. 3.5 sterren

BB #30

Een soort mood piece dat door onsamenhangende flitsen van het verhaal, vignettes het verhaal van een jonge actrice vertelt, met daarbij gaandeweg meer en meer aandacht voor de tol van de roem. Wellicht nogal op het lijf van BB geschreven, want die had op dat moment al met hetzelfde soort tafereeltjes te stellen als waar de film gewag van maakt. BB speelt fraai, voor zover je dat aan zo'n film als dit kan afmeten. Ook Mastroianni is leuk en een stuk jonger dan ik hem eerder gezien had - toch is dit al zijn 44e film, en zijn eerste was al ruim twintig jaar eerder.

Als film vond ik deze wel interessant maar niet beslist geslaagd, het idee is op zich goed maar de vorm neemt wat veel over van de inhoud voor mijn gevoel. Sporadisch levert het wel erg fraaie beelden op, maar de keerzijde daarvan is ook dat het geheel onevenwichtig overkomt. Ik zag overigens de gerestaureerde versie, daar zijn de kleuren op zich wel mooi van maar ook ietwat onwennig voor een film uit die tijd - hoe zal ik het zeggen, eerder te flets en teveel wat lijkt op een modern geel/groene color grading, in plaats van de harde blauwe en rode kleuren van het materiaal uit die tijd. Geeft toch een andere sfeer aan een film.