To Vlemma tou Odyssea (1995)

Erg, erg bijzonder.
Na de bijzondere openingsbeelden kostte het me even moeite om in de film te komen, maar daarna kreeg ik ook wat.

Een film met visuele pracht en filosofische en spirituele thema's. De hoofdpersoon lijkt in het begin op zoek naar de verwondering in zichzelf. Maar zijn zoektocht (met de film als aanleiding, misschien wel symbool of excuus) neemt toe in complexiteit en wordt eerder een zoektocht naar zichzelf.
We zien in de film ook mensen die alleen bezig zijn met overleven. Is dat de kern van wie we zijn als je alles van je afschud?

Vaak magnifieke beelden. De nieuwjaarsscene is erg bijzonder. In een scene van tien minuten wordt heel veel geschiedenis uitgebeeld op een unieke en betoverende manier.
Ook het beeld van Lenin op een de boot is heel krachtig.

Als de hoofdpersoon zich in Sarajevo bevindt, krijgen we sterke tegengestelde emotie. Van het begin van de mistscenes was erg optimistisch. Kunst lijkt net na overleven te komen in een mensenleven. Een manier om te uiten. En is erg moeilijk in te dammen. Het einde komt daarna als een mokerslag.

Dan heb ik slechts enkele stukken uitgelicht en moet ik vooral nog de fenomenale muziek noemen.
Bijzondere film.

4.0* met grote kans op verhoging.

Onlangs in het bezit gekomen van de DVD van deze film. (Australia import/Regio 4/ directorssuite.com.au) en vandaag deze film weer eens herzien.
De eerste 1½ uur vond ik ijzersterk, waarbij de volgende sequenties opvielen; de manifestaties waarmee de film opende, het desastreuze effect van 5 jaar communistisch bewind op een welgestelde familie in Constantsa in Roemenië en zoals ik al in mijn eerdere bericht vermeldde; de boottocht naar Belgrado met een reusachtig in stukken gezaagd beeld van Lenin die de ondergang van het communistisch systeem in Oost Europa uitstekend symboliseerde.
Het gedeelte wat zich afspeelde in Sarajevo vond ik minder geslaagd, het werd soms erg langdradig en de regisseur maakte zich imo toch enigszins schuldig aan behoorlijke overdrijving. De scène van het orkestje dat in dichte mist aan de Donau aan het spelen was had voor mij best weggelaten mogen worden. Ik vond het nogal kitscherig. De scène van de slachtpartij in dichte mist - we zien niks maar horen alleen maar bange stemmen en schoten - was wel weer erg sterk.
Al met al toch een geweldige kijkervaring deze film van Angelopoulos, hoewel het geduld van de kijker wel op de proef wordt gesteld, want de films van Angelopoulos zijn doorgaans erg traag.
Vermeldingswaard is verder nog de uitstekende muziek van Eleni Karaindrou, die deze film een bijzondere sfeer gaf.

Waardering; 4,5*

Erg mooie film, die het vooral van zijn iconische enscenering moet hebben. Als verteller heb ik Angelopoulos niet zo hoog zitten (ook hier weer; het verhaal is te warrig, te onduidelijk, te fragmentarisch) maar hij weet wel zeldzaam krachtige beelden tevoorschijn te toveren. Het hoogtepunt hierin was voor mij de verplaatsing van dat enorme Lenin-standbeeld, magnifiek. Ook de shots wanneer de auto het besneeuwde Albanië binnenrijdt zijn prachtig, maar goed, eigenlijk barst de film van de mooie scenes. Zoals gezegd blijft het verhalende aspect hier een beetje bij achter, en ook de dialogen zijn vaak zwak. Wel een fijne rol van Erland Josephson trouwens. De muziek, hier al veelgeprezen, is inderdaad fraai en ondersteunt de klassieke uitstraling van de film. Van de drie films die ik zag van Angelopoulos is To vlemma tou Odyssea denk ik de beste.