Une Gueule comme la Mienne (1960)

Er bestaan er zeer weinig van : films van pulp auteur Frederic Dard...nog sterker : dit is de enige ! Naar 1 van zijn fleuve noir romannetjes uiteraard. Was oorspronkelijk de bedoeling dat Saslavsky dit zou regisseren, ging niet door dus hij deed het dan maar zelf. Althans officieel: goeddeels werd dit geregisseerd door Granier Deferre, die zelf nog moest debuteren .

Gelet op de onervarenheid van de makers en de niet meteen overweldigende cast viel dit me dan nog mee, vooral dan omdat dit zgn. drama in feite een noir bleek te zijn. Neen ik overdrijf niet : het was dan ook oorspronkelijk een fleuve noir roman op B leest geschoeid, niet gelezen maar iemand die het wel deed vertelde me dat het oorspronkelijk pulp fictie betrof omtrent een fouterik die na de oorlog terugkeert na- duh- plastische chirurgie te hebben ondergaan. Dat laatste element is hier verdwenen, zodat de titel eigenlijk kant noch wal raakt ( op het eind wordt op geforceerde wijze geprobeerd hem nog ergens op te laten slaan, zonder succes imho ) .

Er zijn nog meer wijzigingen aangebracht : van na de oorlog in de roman gaan we naar tijdens de oorlog hier, de held is een resistant geworden en ook de namen zijn gewijzigd. Wel gebleven is de intrige rondom een ur- noir driehoekje bestaande uit noir stock characters. Met name : Guers- beroepsheld- als de resistant en onderduiker Paul, Duby als de collaborateur en ouwe buddy die hem een schuiladres verleent- zijn eigen villa- en diens vrouw Maurier. Dus : de alfa held die denkt het spel te kunnen regisseren maar in feite als een kind wordt geplayed door femme fatale Maurier, en hem slechts gebruikt om haar schlemielige hubby van het Elisha Cooke type ( incl. minuscule gestalte ) te liquideren zodat ze er met haar toy boy vandoor kan.

Hoe het allemaal afloopt zal niet verrassen, ook omdat het bij wijze van service hierboven reeds vermeld staat : Maurier vermoordt hubby, dreigt Guers te framen en te verlinken, dwingt Guers tot collaboratie, vernedert hem met haar toyboy en wordt als beloning in melodrama noir stijl indirect vermoord door Guers, terwijl ze elkaar natuurlijk de liefde verklaren ! Te laat . Wij leren dit alles via de verplichte flashback noir style POV Guers, op het moment dat hij al even POV op het punt staat te worden gefusilleerd door de moffen.

We hebben nu wel aangetoond dat het een noir is hoop ik, al is het behalve dat ook een soort verfilmd toneelstuk dat practisch op 1 locatie speelt. Had moeten vervelen, deed het niet omdat de acteurs er zin in leken te hebben en de dialogen goed zijn, vooral Maurier en Duby zijn op dreef in hun rollen. Fotografie ook wel ok, zij het niet bijzonder noirish. Bovendien zullen JESUS people verrukt zijn over een cameo van Howard Vernon, wel een nazi allicht maar dit keer niet in uniform. Jammer was wel dat de film minder werd naarmate er meer gebeurde, vreemd genoeg. Lag waarschijnlijk aan de transponatie van boek naar film met gememoreerde wijzigingen.

Uitstekend was de score, jazzy, van Hossein sr.

Deze prent werd in onze contreien uitgebracht als "gestapo tegen x " en moet hier door velen gezien zijn, nadien ook op tv. Ik wil hier stemmen zien.