Kaos (1984)

Op het laatste moment stuurde ik titan nog een PB dat hij de volgende op de lijst van de pakketservice moest nemen, omdat ik zelf nog een aantal dvd's had liggen. Ben ik blij dat hij de film toen al opgestuurd had

Wonderschone verhaaltjes, met slechts La Giarra die een beetje uit de boot lijkt te vallen met zijn slapstick-humor, maar achteraf bezien heeft ook dat segment zijn charme.

Schilderachtig mooi was vooral het beeld van de openstaande en gesloten deuren van het huisje in L'Altro Figlio, maar ook dat van het stadje in Requiem. De prachtige afsluiting waarin we terugkijken naar een herinnering uit het verleden van de moeder, zorgt ervoor dat ik zonder er al te veel woorden aan vuil te maken, deze film de volle 5* geef. Ja, waarom niet?

Een prachtige film, maar ik was jammer genoeg te moe om er helemaal van te genieten. Eerste verhaal is een waar meesterwerk, het tweede aangenaam maar een beetje te banaal om memorabel te zijn (of ik moet iets gemist hebben, zal misschien het kortverhaal eens lezen) en het derde vond ik ook schitterend. Tijdens het vierde verhaal ben ik wat ingedommeld (louter uit moeheid, echt waar) en de epiloog heb ik dan maar uitgezet. Maar ik geef mezelf toch nog het recht om 4.5 sterren uit te delen, want dat verdient het stuk dat ik goed gezien heb absoluut. En nu ga ik wat van Pirandello lezen, ik heb enkel een toneeltekst van hem gelezen en moet dus nog een grote achterstand ophalen

Prachtig camerawerk, mooie muziek en vijf erg fraaie verhalen. Voor mij sprongen vooral het tweede en derde er bovenuit. Al was de fraaie epiloog ook een erg mooi besluit. De verhalen hebben een beetje een sfeer alsof ze altijd al bestaan hebben en jaren door zijn verteld aangepast aan de tijd.

4.0*

Het verhaal met de kruik is voor mij het absolute hoogtepunt van de film. Geweldig geregisseerd.

Muziek en montage bieden ook net even wat extra's tov de andere delen. Dit deel heeft ook de meeste humor en krijgt van mij 4 sterren.

De overige verhalen vielen me wat tegen:

Het overdramatische eerste verhaal. Theatraal geacteerd. Het verhaal is natuurlijk een tragedie, de vrouw met het bastaardkind. Maar de italiaanse manier van spelen vind ik hier niet mooi. 2,5*

Het tweede verhaal over de man die ziek wordt bij volle maan. Het is net Jiskefet, alleen dan niet grappig. Minste verhaal wat mij betreft. 2*

Het verhaal over de stervende man die nergens een begraafplaats mocht hebben, heeft mooie symboliek. Het deed me een beetje aan Monty Python denken, alleen was dit wat serieuzer. 3 sterren

De epiloog is prachtig melancholisch. De kinderen die spelen op het station; dat spelende jongetje is hij zelf denk ik. 3,5 sterren

Eindoordeel: 3 sterren

Hebben de gebroeders Taviani nog iets gemaakt dat een beetje lijkt op het kruikverhaal?

Tegen beter weten in tóch bekeken (tot nu toe konden de Taviani-broers me totaal niet bekoren!).

Kaos vond ik nog wel aardig, maar doet me toch wel denken aan een wat matige mix van Fellini en Pasolini.

Wel veel mooie beelden en daardoor en daarvoor toch nog een dikke voldoende.

Wederom een bijzonder matige film van de broers. Met name qua verhaal en emoties weet de film mij niet te boeien. Bijna alle verhalen in de film zijn simpelweg niet interessant genoeg. Kortom, Kaos was voor mij een lange zit en daarbij was de beloning achteraf ook onvoldoende.

Het vergt wel een beetje moed om de 5 episodes aan één stuk te zien. De trage progressie en de toch bizarre verhalen zijn hier niet vreemd aan.

Toch is dit FILM (en film is kijken), met een intelligente verteltrant, bijwijlen originele en boeiende scènes ( vb het jonge vrouwtje dat rond haar bed poetst), tragische en komische situaties (de kruik), goed getekende menselijke gedragingen en trekjes, een groep goede acteurs, de mooi aangepaste muziek en een zekere symboliek (vb de badende jonge meisje in de epiloog), die ik wel vermoedde maar niet altijd door had.

Misschien snap ik er bij een tweede sessie meer van, maar die tweede kans kan ik mezelf niet beloven.

Te goed voor 3,5, iets te kort voor 4.

Nee, ik heb 'm niet in één zit gekeken, maar dit had ik zeker niet verwacht. De tragiek, de humor en de licht aanwezige magie riepen bij mij dezelfde gevoelens op als tijdens het lezen van Honderd jaar eenzaamheid.

Favoriet moment: de vechtende taxichauffeur en koetsier tijdens de epiloog.

Waar toneel, ballet en film samenkomen.

Een genot om naar te kijken, alle 4 verhalen en epiloog achter elkaar.

Een aantal beelden van architectuur en landschap op Sicilië die adem-benemend zijn, zo mooi.

En dan nog die score (de soundtrack), sprookjesachtig. Fabelachtig MOOI.

Kijken jongens, kijken. Alsjeblieft.

Het Sicilaanse landschap fungeert als decor voor 5 verhalen, die nogal wisselend in kwaliteit zijn, maar omdat ze relatief kort duren zijn ze afgelopen voor de verveling toeslaat. Dat de verhalen met elkaar worden verbonden door een raaf is wel aardig gevonden maar blijft toch een vrij opzichtige kunstgreep, net als dat de personages uit de proloog terugkomen in een van de verhalen.

Het vierde verhaal vond ik veruit het minste, het eerste verhaal en de epiloog gingen dan wel- bij de epiloog begonnen de oogleden wel wat zwaar aan te voelen dus wellicht heb ik daar iets gemist- en het tweede en derde verhaal vond ik dan weer het best, al zou ik geen enkel verhaal meer dan 3,5 ster geven. Over de hele linie een nipte 3,5 ster, rekenkundig waarschijnlijk niet helemaal correct, maar gevoelsmatig is een drie toch te laag.

Kaos is een Italiaanse verfilming van vijf verhalen van de Italiaanse schrijver Luigi Pirandello uit de 19e eeuw, die zich allen afspelen op Sicilië.

De film begint met een aantal mannen die een raaf te pakken hebben. Deze raaf krijgt een bel om de nek gebonden, en het beeld van deze raaf verbindt de vijf delen. De delen hebben de titels ‘de andere zoon’, ‘maanziek’, ‘de kruik’, ‘requiem’ en ‘gesprek met mijn moeder’. Elk deel duurt zo’n 35-40 minuten, en ze hebben allen zowel hun komische als hun tragische kanten.

Het eerste verhaal vind ik het beste. Het verhaal gaat over een Siciliaanse weduwe waarvan twee zoons veertien jaar geleden zijn geëmigreerd naar de Verenigde Staten. Hoewel ze analfabeet is stuurt ze om de zoveel tijd een brief naar haar zoons, maar ze heeft nooit wat van ze gehoord. Er is echter een derde zoon, die gewoon in de buurt is. Van hem wil zij echter niets weten. Daar blijkt een geheim achter te zitten, dat wordt onthuld in flashbacks.

Ondanks de lengte van maar liefst 188 minuten heb de film in één zit uitgekeken. Er gebeurt dan ook genoeg om de film steeds boeiend te houden. Verder zijn er prachtige beelden van Sicilië, een betoverende soundtrack en veel absurde momenten. Ik hou daar wel van. Dit is er een die ik in de toekomst nog wel eens opnieuw wil zien. 4*