Tôkyô Shônen (2008)

"A girl has dual personalities. Her other self is male and 'he' disturbs her love."

Trailer. kinjutsu's bericht even tussen spoilers laten zetten, i.v.m. (duh) de spoilers.

Zeer aangenaam romantisch drama, waar zeer zeker ook verhaal in zit (het mysterie-element).

Ow ja, erg vreemd bericht ook, geen idee waarom ik het geplaatst heb.

Tergend. Het moment waarop bekend wordt wie Night is, is ook meteen het moment waarop de film klaar is met interessant zijn. Het herhalen van eerder getoonde scenes vanuit een ander perspectief is vre-se-lijk hinderlijk. Shunichi Hirano doet alsof de kijker stupide is en laat niets aan onze eigen fantasie over.

Zit best wat in.

Wel een beetje jammer dat het weer zo'n "ziekte-romance" is, daar zijn er de laatste jaren véél te veel van gemaakt in Japan. Er hangt ook af en toe een TV-sfeertje, dat terwijl Hirano toch meermaals laat zien een goede regisseur te zijn.

Verhaaltje is best boeiend, al laat Hirano zich iets teveel vangen aan herhaling. Af en toe is het wel leuk om scenes terug te zien vanuit een ander perspectief (vaak ook in een langere versie die bepaalde zaken duidelijk maakt), maar sommige scenes komen tot 3 keer terug, da's wat teveel van het goede.

Qua sfeer is het goed, niet topmateriaal maar zeker meer dan behoorlijk. Af en toe een mooi shot, de muziek doet het verder ook goed. Alleen af en toe zo'n momentje waarbij je je afvraagt of er toch geen reclameblok komt.

Wat mij betreft mag Hirano nog een poging doen, dan met een plotje waar niemand ziek is en de romance eens op een andere manier kan ontspinnen, al moet gezegd dat hij op het einde wél afwijkt van de norm (meestal moet er toch iemand dood).

3.5*

Ik weet niet goed wat ik hiermee aan moet. Nou bevatten films over schizofrenie doorgaans niet de meest toegankelijke verhalen, maar zeker in deze film schort het daar nogal aan hoewel het plot in enigszins aangepaste versies drie keer voorbijkomt.
Ik heb geen enkele ervaring op dit gebied, maar het lijkt mij sterk dat iemand gedurende tien jaar last heeft van een dubbele persoonlijkheid zonder dat de omgeving (grootmoeder, collega’s) dat merkt.
Hoewel Maki Horikita en Takuya Ishida proberen om er het beste van te maken, bleef ik toch met een ietwat onbestendig gevoel achter.